Leonora Carrington, The bite of a snake brugmansias, 1975.
17 Νοέμβρη 1989
Θητεύσαμε παιδιά
στη νύχτα με ένα σταφύλι θυμού ατρύγητο.
Τι αμόλυντη
περηφάνια είχαν τα λόγια μας φωτίζοντας το θαύμα πού· θαύμα δεν έγινε.
Είναι από τότε που
η μνήμη ερπετό ξυπνάει και τρώει απ' τη θλίψη και
ύστερα λουφάζει σε
τάφο συλημένο, γιατί πάντα θα ανθίζει η στοργή
για τα ναυάγια που
επιστρέφουν παράδοξα όπως σκιές του φονιά μέσα
στα όνειρα.
Και είναι από τότε
που βγάζουν στο σφυρί τα κουρέλια εκείνου του
πάναγνου έρωτα· του
πάναγνου έρωτα. Και όσοι τάχθηκαν πρώτοι,
εξαργύρωσαν την
κραυγή μας ερήμην.
Από κείνη τη
νύχτα, ό,τι και αν πω, φωνάζει σαν αίμα.
René Magritte, The voice of the blood, 1959.
Από τη συλλογή «Η
Έφεσος των Αλόγων», εκδ. Δελφίνι, 1993.