Στέλιος Γεράνης, «Το στρατόπεδο ετέθη πάλι υπό έλεγχον»

Λουκάς Βενετούλιας, Οι Ανώτατοι, π. 1970.

Άρχισαν να κλονίζονται τα θεμέλια.

Ένας βραχνός λοχίας μας γκρεμίζει στη Νύχτα

με σιδερένιους λοστούς. Ανοιξιάτικα όνειρα

τουφεκίζονται στον αυλόγυρο του Πολυτεχνείου.

Ο στρατοπεδάρχης καπνίζει νευρικά το τσιμπούκι του

καθαρίζει την υγρασία στα τζάμια

και μετράει τους σκοτωμένους απ' το παράθυρο.

Ύστερα σηκώνεται πλένει τα χέρια του

ρίχνει μια φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη

λέει ένα σκληρό «αυτός είμαι»

και ξαπλώνει στο κρεβάτι να κοιμηθεί.

Μα πριν αδειάσει το γυάλινο μάτι του στο ποτήρι

σηκώνει με αργές κινήσεις το τηλέφωνο

και καλεί το Επιτελείο: «Στρατηγέ μου,

η εκστρατεία εστέφθη υπό πλήρους επιτυχίας

Το στρατόπεδο ετέθη πάλι υπό έλεγχον

Καληνύχτα σας».

Πρώτη δημοσίευση στον τόμο Αντιφασιστικά '67-'74 του Κ. Βαλέτα, εκδ. Γραμμή, 1984.

Ο Στέλιος Γεράνης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Στέλιου Παναγιωτόπουλου) υπήρξε ένας από τους πιο αξιόλογους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.

Μικρασιατικής καταγωγής, γεννήθηκε το 1920 στην Αθήνα. Φοίτησε στην Πάντειο για δύο χρόνια (1938-1940) κι εργάστηκε αρχικά ως βοηθός λογιστή και στη συνέχεια ως εκτελωνιστής, ενώ ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1938 με δημοσιεύσεις στίχων στα περιοδικά «Νεότης», «Αργώ» και «Οδυσσέας» του Πύργου. Το 1944 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο «Μεταπτώσεις». Τα ποιήματά του που έχουν τη σφραγίδα της δοκιμασίας του πολέμου είναι συγκεντρωμένα στις συλλογές: «Μεταπτώσεις», «Πορεία προς το φως» (1949), «Άνεμοι στο τέλμα» (1951), «Ένας καιρός ετοιμοθάνατος» (1955), «Παθολογία» (1960), «Ο χορός των χρωμάτων» (1964), «Ένας ψαλμός αιμόφυρτος» (1969), «Μικρά μου θαύματα» (1974) και «Μνήμη βομβαρδισμού» (1975).

Το 1975 τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική συλλογή «Μικρά μου θαύματα». Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, τα ρουμανικά, τα γερμανικά και τα πολωνικά. Έγραψε επίσης το πεζογράφημα «Ένας ευαίσθητος μποξέρ που έγινε αστυφύλακας» (1983) και δοκίμια για τον Διονύσιο Σολωμό, τον Κώστα Καρυωτάκη, τον Νικηφόρο Βρεττάκο, τον Κώστα Βάρναλη, τον Κωστή Παλαμά και τους πειραιώτες ποιητές.

Φανατικός Πειραιώτης, διετέλεσε γενικός γραμματέας του Εκπολιτιστικού Ομίλου Πειραιά «Οι Φίλοι της Τέχνης», γραμματέας της Φιλολογικής Στέγης Πειραιά, πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Πειραιά, αρχισυντάκτης των εφημερίδων «Δημοκρατικός Φρουρός» του Πειραιά και «Η Φιλολογική», καθώς και επιμελητής των περιοδικών εκδόσεων «Νεοελληνική Μούσα» και «Πορεία».

Ο Στέλιος Γεράνης πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1993 στον Πειραιά, σε ηλικία 73 ετών, λίγες ημέρες μετά τη βράβευσή του από την Ακαδημία Αθηνών, με το βραβείο ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/3076