Αν η άσφαλτος
Είχε μόνο κορύνες
Κι απαγορευτικά
Αν οι κορυφογραμμές
Αντηχούσαν από χαβάγιες
Και τυρολέζικα χάχανα
Έμενταλ σκεπασμένα απ’ το κρύο
Σαν το ναι του παιδιού
Που απ’ την τρυφερή ηλικία
Το διέφθειραν
Οι λιμνοθάλασσες
Κι οι στρωμένοι
Με τη μυρωδιά της βενζίνης δρόμοι
Αν το υλικό σας ήταν διαφορετικό
Τωρινό σαν τις φορμάικες
Και τ ‘ αφρολέξ των μονόκλινων
Τότε δε θα περνούσαμε
Όλο το πρωινό στο κρεβάτι
Με τις εξωθαλάσσιες εμπειρίες
Των σεντονιών
Και των σερβίτσιων
Με τα τσόφλια του αυγού
Πάνω σε πορσελάνες Λιμόζ
Δε θα γερνούσαμε
Σαν τους εργάτες της γης
Με το σώμα μας εξακολουθητικά
Αραιωμένο σαν τον ασβέστη
Αφού δεν είμαστε σέμπροι πια
Καλοκαίρια εκπρόθεσμα
Που προεξέχετε ημερολογιακά
Από τις Πέμπτες
Όπως τα καμπαναριά
Προεξέχουν απ’ τις Κυριακές
Που επιδιορθώνετε τα σκάφανδρα
Και τους περαστικούς
Σαν να ήσαν αγάπες
Ω Κορδιλλιέρες
Βόσγια Απέννινα
Ποτέ δε θά ‘στεργα
Ούτε ένα δάκρυ μου για σας
Ασίτευτη φλούδα της γης
Οψώνια που κλυδωνίζεστε
Πάνω απ ‘ το εγκόσμιο
Όπως κλυδωνίζεται η Χαλκιδική
Πάνω απ’ τα Τάρταρα
Οικοσκευή που η Αχερουσία της
Είναι αυτά τα σκεπάσματα
Αυτό το περκάλι.
Από τη συλλογή «Παραινέσεις
για τον Ύπνο», εκδόσεις Ίκαρος.
Φωτογραφίες ©
Κωνσταντίνος Ε. Βακουφτσής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου