Αναστάσιος Δρίβας, «Το γυμνό γυναικείο στήθος»

Auguste Renoir, Étude, torse, effet de soleil, Study, chest, effect of sun, 1875.

Το γυμνό γυναικείο στήθος

δίνει την υγεία στα μάτια

στο αίμα τροφή

τη νεότητα.

Gustave Courbet, La Femme à la vague, The Woman with vagueness, 1868.

Οι λογισμοί αν χαθούνε

το φλογερό σου βλέμμα ατίθασο τούς φυγαδεύει

εξορία σ’ έρημο αφρικανική.

Μακρουλοί κροκόδειλοι σπιθόβολοι κροκάτοι

ραβδωτές θηριώδεις τίγρεις

φίδια και δηλητήρια και τροπικοί φιλήδονοι καρποί

το σώμα της γυναίκας

ένας μικρός παράδεισος σε μάχη κερδισμένος

φανερτωμένος για μια στιγμή.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΔΡΙΒΑΣ

Ο Αναστάσιος Δρίβας γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του Γεωργίου Δρίβα από τη Λακωνία και της Ελένης Κορδατζή από το Άργος. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων ορφάνεψε από πατέρα και στα νεανικά του χρόνια έχασε τα δυο αδέρφια του, τον Στέλιο, που πέθανε το 1926 και την Παναγιώτα που πέθανε το 1927. Το 1926 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα με τις σπουδές του συνέχισε και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, που είχε αρχίσει ήδη γύρω στο 1918 με δημοσιεύσεις ποιημάτων σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, τα οποία συγκέντρωσε το 1931 στην πρώτη του ποιητική συλλογή που είχε τίτλο Μικρά ελεγεία. Ιδρυτικό μέλος της Καλλιτεχνικής Συντροφιάς του φιλολογικού καφενείου Μαύρος γάτος, πήρε μέρος στη σύνταξη της Ανθολογίας των νέων του Τέλλου Άγρα. Συνδέθηκε επίσης με τον κύκλο του περιοδικού Φραγγέλιο, όπου γνωρίστηκε με τους ζωγράφους Πικιώνη, Παπαλουκά, Χατζηκυριάκο - Γκίκα και άλλους, μέσω των οποίων ήρθε σε επαφή με το ρεύμα του μοντερνισμού, στα πλαίσια του οποίου κινήθηκαν τα αισθητικά του δοκίμια Συνομιλίες με τον εαυτό μου και η ποιητική συλλογή του Μια δέσμη αχτίδες στο νερό. Συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό Νέα Γράμματα και μπήκε στον κύκλο των Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκου, Γκάτσο και άλλους, κυρίως όμως συνδέθηκε με τον Γιώργο Σαραντάρη. Ποιήματα, πεζογραφήματα και αισθητικά δοκίμια δημοσίευσε και στα περιοδικά Πρωτοπορία, Ελληνικά Γράμματα, Ο Λόγος, Το 3ο μάτι, Ο Κύκλος, Σήμερα, Ρυθμός, Νέα Εστία και στην εφημερίδα Καθημερινή. Πέθανε το 1942 στην Αθήνα από τις κακουχίες τις γερμανικής κατοχής. Η ποίηση του Αναστάσιου Δρίβα χαρακτηρίζεται από έντονα ελεγειακό τόνο και απαισιόδοξη διάθεση, ενώ στην εξελικτική πορεία της έκφρασής του υιοθέτησε τον ελεύθερο στίχο, του οποίου υπήρξε ένας από τους εισηγητές στην ελληνική ποίηση μαζί με τον Τάκη Παπατσώνη.

Οι θηλυκού γένους φωτογράφοι του National Geographic. Women Photographers at National Geographic

Να ένα αίνιγμα για εσάς. Όταν τα φωτογραφικά βιβλία είναι τόσο ακριβά, συχνά πιο ακριβά στην αγορά μεταχειρισμένων παρά όταν είναι καινούργια, γιατί αυτή η μεγάλη, αρκετά καλογραμμένη συλλογή είναι εξωφρενικά φθηνή; Δεν έχω ιδέα, εκτός αν υπάρχει κάτι στο National Geographic που δεν χαίρει μεγάλης εκτίμησης ή ίσως απλώς έχουν εκδοθεί πολλά από αυτά. Ποιος ξέρει; Όποια και αν είναι η απάντηση, αυτό είναι ένα πραγματικά συναρπαστικό βιβλίο.

Here’s a conundrum for you. When photography books are so expensive, often more expensive on the second hand market than when new, why is it that this large format rather nicely produced collection is ridiculously cheap? I really have no idea unless there’s something about the National Geographic that’s not highly thought of or maybe it’s just that there were lots of them published. Who knows? Whatever the answer, this is a really fascinating book.

Ο σύντομος πρόλογος που γράφτηκε από την Tipper Gore το 2000 τονίζει ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που το National Geographic δημιουργεί μια συλλογή που παρουσιάζει αποκλειστικά το έργο γυναικών φωτογράφων που έχει αναθέσει. Το να βγάζεις τα προς το ζην ως φωτογράφος ντοκιμαντέρ περιοδικών είναι αρκετά δύσκολο για οποιονδήποτε, αλλά στον ανδροκρατούμενο κόσμο της φωτοδημοσιογραφίας είναι ακόμη πιο δύσκολο για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν τόσα πολλά δομικά και μεροληπτικά εμπόδια.

The short preface written by Tipper Gore in 2000 makes the point that this is the first time a collection has been put together by the National Geographic that exclusively showcases the work of women photographers that they have commissioned. Making your living as documentary magazine photographer is tough enough for anyone but in the very male dominated world of photo-journalism it is even harder for women who face so many structural and discriminatory barriers.

Το βιβλίο βασίζεται σε μια σειρά από συγκεκριμένα portfolio των Karen Kasmauski, Sisse Brimberg, Maria Stenzel, Annie Griffiths Belt και, προσωπικά αγαπημένη μου, Jodi Cobb. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτοί είναι οι μόνοι φωτογράφοι που παρουσιάζονται - κάθε άλλο. Το έργο τους περιβάλλει παραδείγματα φωτογραφιών από διασημότητες όπως η Margaret Bourke White και η Mary Ellen Mark, ενώ οι έγχρωμες εκτυπώσεις συνδυάζονται με ασπρόμαυρες, ακόμη και πρωτοποριακές, σέπια φωτογραφίες.

The book is built around a handful of specific portfolios from Karen Kasmauski, Sisse Brimberg, Maria Stenzel, Annie Griffiths Belt and, my personal favourite, Jodi Cobb. That’s not to say that these are the only photographers featured – far from it. Their work surrounds examples of photographs from the likes of luminaries such as Margaret Bourke White and Mary Ellen Mark and colour prints sit alongside black and white and even pioneering sepia.

Οι φωτογραφίες που περιέχονται σε αυτήν τη συλλογή καλύπτουν ένα εκπληκτικό φάσμα θεμάτων – θα βρείτε ζητήματα τόσο ποικίλα όσο η φτώχεια και ο πόλεμος, τα ταξίδια και η μόδα και η προσωπική ταυτότητα. Υπάρχουν επίσης μερικές εξαιρετικές φωτογραφίες που ασχολούνται με το περιβάλλον και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Οι ιστορίες για το πώς τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον μέρος του βιβλίου – η Άνι Γκρίφιθς Μπελτ, για παράδειγμα, προσποιήθηκε τον εαυτό της ως άνδρα για να έχει πρόσβαση σε μια ισραηλινή τελετή στην οποία δεν επιτρέπονταν οι γυναίκες. Οι φωτογραφίες της Ντόροθι Χόσμερ από μια ποδηλατική περιήγηση που έκανε στη Ρουμανία το 1937 αποκρύφθηκαν για πολλά χρόνια από τον εκδότη του περιοδικού εκείνη την εποχή, επειδή θεωρούσε τον τρόπο με τον οποίο τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες μη «γυναικείο».

The photographs contained in this collection cover an astonishing range of subjects – you’ll find issues as diverse as poverty and war, travel and fashion and personal identity. There are also some extraordinary photographs dealing with the environment and environmental degradation. The stories of how the photographs were captured are probably the most engaging part of the book – Annie Griffiths Belt, for example, passed herself off as a man in order to get access to an Isreali ceremony closed to women. Dorothy Hosmer’s photographs of a bicycle tour she made in Romania in 1937 were suppressed for many years by the magazine’s editor at that time because he considered the way the photographs were obtained to not be ‘ladylike’.

Πηγή: https://letterpressproject.co.uk/inspiring-older-readers/2017-12-24/women-photographers-at-national-geographic