Η
Λι Μίλερ στην μπανιέρα του Χίτλερ (1945). “Lee Miller in
Hitler’s bathtub, Hitler’s apartment,” 1945. Photograph by Lee Miller with
David E. Scherman © Lee Miller Archives. Η
Λι Μίλερ ήταν μια αξιοσημείωτη γυναίκα που είχε μια απίστευτα ενδιαφέρουσα ζωή
- από μοντέλο σε φωτογράφο, σουρεαλιστική καλλιτέχνη, πολεμική ανταποκρίτρια
και γκουρμέ σεφ! Από τον λαμπερό κόσμο της μόδας μέχρι τις σκληρές γραμμές του
Β' Παγκοσμίου Πολέμου, άφησε ένα διαρκές σημάδι όπου κι αν πήγε. Γνωστή για το
ατρόμητο πνεύμα και το δημιουργικό της μυαλό, η Λι Μίλερ όχι μόνο απαθανάτισε
εκπληκτικές και μερικές φορές ανησυχητικές εικόνες, αλλά έσπασε και τα όρια σε
έναν ανδροκρατούμενο τομέα. Lee Miller was a remarkable woman who
had an insanely interesting life – from model to photographer to Surrealist
artist, war correspondent and gourmet chef! From the glamorous world of fashion
to the gritty front lines of World War II, she left a lasting impact wherever
she went. Known for her fearless spirit and creative mind, Lee Miller not only
captured stunning and sometimes disturbing images, but also broke boundaries in
a male-dominated field.
Υπάρχει
μια φωτογραφία της Λι Μίλερ που σχεδόν όλοι γνωρίζουν. Η διάσημη πολεμική
φωτογράφος κάθεται σε μια μπανιέρα, σαπουνίζοντας τον ώμο της. Μπροστά της, στο
χαλάκι του μπάνιο, βρίσκεται ένα ζευγάρι βρώμικες μπότες – στα αριστερά της ένα
πορτρέτο του Αδόλφου Χίτλερ. Είναι 30 Απριλίου 1945, η ημέρα που ο Φύρερ
αυτοκτόνησε στο καταφύγιό του στο Βερολίνο, και η Μίλερ, με τις μπότες της
γεμάτες λάσπες από το Νταχάου, κάνει μπάνιο στο εγκαταλελειμμένο διαμέρισμά του
στο Μόναχο. Μέχρι αυτή τη στιγμή, ταξιδεύει νυχθημερόν με την ιδιότητα της πολεμικής ανταποκρίτριας της Vogue, απαθανατίζοντας εικόνες από τις φρικαλεότητες του πολέμου. Δεν είχε βγάλει τα ρούχα της για τρεις εβδομάδες. Είναι μια εικόνα που φαίνεται να συνοψίζει ολόκληρη την τόσο τολμηρή, που συχνά μοιάζει απίστευτη, ζωή της.
On
April 30, 1945, having just photographed the Dachau camp, Lee Miller set off to
Munich and went inside Adolf Hitler’s apartment. In a fully staged photograph
laden with symbolism, she posed in the dictator’s bathtub. Little circulated at
the time, the image is now considered one of the most iconic photographs
marking the end of the world conflict. Photographs
by Lee Miller and David Scherman, © Lee Miller Archives
Κατά ειρωνικό τρόπο, ωστόσο, η πιο διάσημη φωτογραφία της εποχής στην οποία συμμετείχε η Μίλερ δεν ήταν δική της. Την τράβηξε ο Σέρμαν στις 30 Απριλίου 1945, τις ώρες μετά την απελευθέρωση του Νταχάου. Η Μίλερ και ο Σέρμαν βρέθηκαν στο διαμέρισμα του Χίτλερ στο Μόναχο, στο οποίο μόλις είχαν εισβάλει Αμερικανοί στρατιώτες και εκεί δημιούργησαν την περίφημη φωτογραφία της μπανιέρας. (Χωρίς να το γνωρίζουν τότε, εκείνη η μέρα θα έμενε αργότερα στην ιστορία ως εκείνη που ο Χίτλερ αυτοκτόνησε). Δημοσιεύθηκε στη Vogue μαζί με μια εικόνα παρόμοιας φωτογραφίας του Σέρμαν στη μπανιέρα. Για τον Σέρμαν, η σκηνή που απεικονίζεται στη φωτογραφία -ένα λερωμένο χαλάκι μπάνιου που πλαισιώνεται από ένα προπαγανδιστικό πορτρέτο του δικτάτορα στην άκρη της μπανιέρας- αντιπροσώπευε «τον τελευταίο μύθο του Χίτλερ».
According to many
accounts, Miller's childhood was complicated. She was born in 1907 in
Poughkeepsie, New York, to Theodore and Florence Miller. At age 7, she was
raped by a family acquaintance during a trip to Brooklyn and contracted a
sexually transmitted disease. Some scholars, including curator Mark
Haworth-Booth, have argued that her assault may have made her more vulnerable
to the trauma she would suffer later in life as a result of her war reporting.
Σύμφωνα
με πολλές μαρτυρίες, η παιδική ηλικία της Μίλερ ήταν περίπλοκη. Γεννήθηκε το
1907 στο Poughkeepsie της Νέας Υόρκης από τον Θίοντορ και τη Φλόρενς Μίλερ. Σε
ηλικία 7 ετών, βιάστηκε από έναν οικογενειακό γνωστό τους κατά τη διάρκεια ενός
ταξιδιού στο Μπρούκλιν και προσβλήθηκε από ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
Ορισμένοι μελετητές, συμπεριλαμβανομένου του επιμελητή Mark Haworth-Booth,
έχουν υποστηρίξει ότι η επίθεσή της μπορεί να την έκανε πιο ευάλωτη στα
τραύματα που θα υφίστατο αργότερα στη ζωή της ως αποτέλεσμα των πολεμικών
ρεπορτάζ της.
From an early age, photography was an ever-present part of her life. Her modeling career began with her father, an amateur photographer, for whom she posed nude throughout her teenage years. These images were controversial, with many considering them to be sexualization of Miller, who was still a minor when some of them were taken.
Από
μικρή ηλικία, η φωτογραφία ήταν πάντα παρούσα στη ζωή της. Η καριέρα της ως
μοντέλο ξεκίνησε πρώτα από τον πατέρα της, έναν ερασιτέχνη φωτογράφο, για τον
οποίο πόζαρε γυμνή καθ' όλη τη διάρκεια της εφηβείας της. Οι εικόνες αυτές
υπήρξαν αμφιλεγόμενες και πολλοί τις θεώρησαν ως σεξουαλικοποίηση της Μίλερ, η
οποία ήταν ακόμη ανήλικη όταν τραβήχτηκαν κάποιες από αυτές .
“He took pictures
of her that we find very questionable,” fashion editor Marion Hume says in
Capturing Lee Miller, a 2020 documentary directed by Teresa Griffiths. Penrose,
her son, called the works “a breach of a relationship.” Others speak of a kind of artistic
collaboration.
«Της
τράβηξε φωτογραφίες που στα μάτια μας είναι πολύ αμφίβολες», λέει η συντάκτρια
μόδας Marion Hume στο Capturing Lee Miller, ένα ντοκιμαντέρ του 2020 σε
σκηνοθεσία της Teresa Griffiths. Ο Πένροουζ, ο γιος της, αποκάλεσε τα έργα
«παραβίαση μιας σχέσης». Άλλοι κάνουν λόγο για ένα είδος καλλιτεχνικής
συνεργασίας.
In 1927, by chance,
Miller met publisher Condé Nast, who discovered her by chance on a Manhattan
street. This meeting led to Miller's first major success in the fashion world.
That same year, her face would grace the cover of Vogue in an Art Deco
illustration by George Lepape.
Το
1927, κατά σύμπτωση, η Μίλερ γνώρισε τον εκδότη Condé Nast, ο οποίος την
ανακάλυψε τυχαία σε δρόμο του Μανχάταν. Η συνάντηση αυτή οδήγησε στην πρώτη
μεγάλη επιτυχία της Μίλερ στον κόσμο της μόδας. Την ίδια χρονιά, το πρόσωπό της
θα κοσμούσε το εξώφυλλο της Vogue σε μια εικονογράφηση σε στυλ Art Deco, από
τον George Lepape.
By 1928, Edward
Steichen was also photographing her for the magazine - according to Miller's
biographer Carolyn Burke, it was he who suggested that she study with Man Ray
if she was serious about becoming a photographer herself. When asked in an
American radio interview in 1946 how she became a photographer, Miller replied
rather simply: "I thought the best way was to start studying with one of
the great masters of the field, Man Ray."
Μέχρι
το 1928, ο Edward Steichen τη φωτογράφιζε επίσης για το περιοδικό- σύμφωνα με
τη βιογράφο της Miller, Carolyn Burke, ήταν αυτός που της πρότεινε να πάει να
σπουδάσει με τον Man Ray αν ήθελε σοβαρά να γίνει η ίδια φωτογράφος. Όταν
ρωτήθηκε σε μια αμερικανική ραδιοφωνική συνέντευξη το 1946 για το πώς έγινε
φωτογράφος, η Μίλερ απάντησε μάλλον απλά: «Σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος ήταν
να ξεκινήσω να σπουδάζω με έναν από τους μεγάλους δασκάλους του χώρου, τον Man
Ray».
Lee Miller,
photographed by George Hoyningen-Huene, 1932.
Lee Miller, Man
Ray, Paris 1931, 1931 © Lee Miller Archive. She was the
unparalleled beauty (before she became a war photographer), that formidable
artist who made even Picasso seem reserved. They loved each other with a fervor
that would tear them apart. Yet, in the end, despite adversity, they would find
their happy ending.
Εκείνη
ήταν η απαράμιλλη ομορφιά (πριν γίνει πολεμική φωτογράφος), εκείνος ο φοβερός
καλλιτέχνης που έκανε ακόμη και τον Πικάσο να φαίνεται συγκρατημένος. Αγαπούσαν
ο ένας τον άλλον με μια μανία που έμελλε να τους χωρίσει. Ωστόσο, τελικά, παρά
τις αντιξοότητες, θα έβρισκαν το ευτυχές τέλος τους.
Man Ray, Solarised Portrait of Lee Miller, c.1929
- The Penrose Collection. © Man Ray Trust/ADAGP, Paris and DACS, London 2012.
Image courtesy the Lee Miller Archives. In 1929 Miller moved to Paris and
sought out the American Dada and Surrealist artist Man Ray. For several years
she became his assistant, collaborator and lover, as well as establishing her
own reputation as a photographer in Paris. Miller learned how to manipulate
plates and crop, enlarge and retouch negatives with Ray; soon she did much of
Ray's printing for him. He also taught her to photograph sitters as he did,
from a distance, using a small studio camera with heavy glass plates. Together
the two discovered the mysterious new photographic technique of 'solarisation'
– the partial reversal of blacks and whites that created a halo effect. In the
next few years both photographers used the technique to turn body parts into
dream anatomies. Miller was Ray's favourite subject and he included his
famous Solarised Portrait of Lee
Miller, 1929 in his autobiography in his later years, connecting her to the
rebirth of creativity he experienced in the 1930s.
Το
1929, σε ηλικία 24 ετών, η Μίλερ είχε μετακομίσει στο Παρίσι και είχε αρχίσει
να εργάζεται ως βοηθός του Man Ray στο στούντιο. Τελικά, η επαγγελματική τους
σχέση οδήγησε και σε ρομαντική. Υπό τη μαθητεία του σουρεαλιστή, συνέβαλε
καθοριστικά στην εφεύρεση της φωτογραφικής τεχνικής «solarization» του Man Ray,
μέσω της οποίας οι ασπρόμαυρες αποχρώσεις αντιστρέφονται, δημιουργώντας ένα εφέ
που μοιάζει με φωτοστέφανο. Σύμφωνα με την αφήγηση της ίδιας της Μίλερ, έτυχε
να ανακαλύψει τη μέθοδο κατά τη διάρκεια ενός ατυχήματος στο σκοτεινό δωμάτιο -
είχε κατά λάθος ανάψει τα φώτα ενώ εμφάνιζε μια φωτογραφία.
Το
Άφθαρτο Αντικείμενο του Ρέι ήταν ένας
μετρονόμος φτιαγμένος με ένα αποτύπωμα του ματιού της Λι Μίλερ. «Τύλιγες τον
μετρονόμο και παρακολουθούσες το μάτι να χτυπάει μπρος-πίσω όσο μπορούσες να το
αντέξεις», εξηγεί ο Φίλιπ Πρότζερ. Αρχικά κατασκευάστηκε το 1928 και
καταστράφηκε στο Παρίσι το 1957. Ένα αντίγραφο φαίνεται παραπάνω. Ray's Indestructible Object was a
metronome made with a print of Miller's eye. "You would wind up the metronome and watch the eye tick
back and forth as long as you could stand it," explains Phillip Prodger.
Originally made 1928, it was destroyed in Paris in 1957. A
replica is shown above. Man Ray Trust/The Penrose Collection.
Πέρα
από τις φωτογραφίες της, η Μίλερ έχει επίσης απαθανατιστεί σε ένα από τα πιο
αναγνωρίσιμα έργα του Man Ray, έναν μετρονόμο που κοσμείται με τη φωτογραφία
του ματιού της στο τέλος του χρονομέτρου.
Lee
Miller, Model with lightbulb, Vogue Studio, London, England c.1943 © Lee
Miller Archive. In Paris, Miller
also maintained her own portrait studio, taking on commissions for the French
edition of Vogue with George Hoyningen-Huene and other haute couture ateliers.
Στο Παρίσι, η Μίλερ διατηρούσε επίσης το δικό της στούντιο πορτραίτων, αναλαμβάνοντας παραγγελίες για τη γαλλική έκδοση της Vogue με τον George Hoyningen-Huene και άλλα ατελιέ υψηλής ραπτικής.
Lee Miller, Portrait
of Space, near Siwa, Egypt, 1937 © Lee Miller Archive. Κατά τη διάρκεια του τριετούς γάμου της με
έναν πλούσιο Αιγύπτιο, η Λι Μίλερ έζησε στο Κάιρο, όπου εξερεύνησε νέες
κατευθύνσεις στη φωτογραφία της. Πριν ζήσει στην Αίγυπτο, οι εικόνες της Μίλερ
περιορίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε θέματα μόδας και διαφήμισης. Μόλις έφτασε στο
Κάιρο, ωστόσο, επικεντρώθηκε στις νεκρές φύσεις και το τοπίο. Αυτή η εικόνα
ενός ερημικού τοπίου που φαίνεται μέσα από το σκισμένο παραβάν μιας σκηνής
ενσαρκώνει τις σουρεαλιστικές παρορμήσεις που απέκτησε η Μίλερ νωρίς στην
καριέρα της, ενώ συνεργαζόταν με τον Μαν Ρέι. Η θέα αντιπαραβάλλει τον εσωτερικό
και τον εξωτερικό κόσμο όπως ακριβώς οι σουρεαλιστές αντιπαραβάλλουν τους
κόσμους του ασυνείδητου και του συνειδητού. During her
three-year marriage to a wealthy Egyptian, Lee Miller lived in Cairo, where she
explored new directions in her photography. Prior to living in Egypt, Miller's
images were largely limited to fashion and advertising subjects. Once in Cairo,
however, she concentrated on still lifes and the landscape. This image of a
desert landscape seen through the torn screen of a tent embodies Surrealist
impulses Miller acquired early in her career, while working with Man Ray. The
view contrasts interior and exterior worlds much as the Surrealists contrasted
the worlds of the unconscious and the conscious.
Στα
μέσα της δεκαετίας του 1930, είχε παντρευτεί τον Αιγύπτιο επιχειρηματία Aziz
Eloui Bey και είχε μετακομίσει στο Κάιρο. Η περίοδος αυτή ήταν διαμορφωτική για
τη Μίλερ, η οποία άρχισε να φωτογραφίζει την άδεια αιγυπτιακή έρημο. Το
Portrait of Space (1937), μια εικόνα του άγονου τοπίου της όασης Σίβα
τραβηγμένη μέσα από ένα σκισμένο παραβάν, αποτελεί παράδειγμα της
υπερρεαλιστικής της τάσης.
Lee Miller, Picnic
(Nusch Eluard, Paul Eluard, Roland Penrose, Man Ray, Ady Fidelin), 1937 © Lee
Miller Archive
Η
Μίλερ έμπλεξε με έναν κύκλο μοντερνιστών που περιλάμβανε τον Πάμπλο Πικάσο, τον
Ζαν Κοκτώ, τον Πωλ Ελυάρ και τον Σαλβαδόρ Νταλί. Ενώ η ομάδα των καλλιτεχνών,
γνωστή για τις φιλοσοφίες της γύρω από την πνευματική και σεξουαλική
απελευθέρωση, καλωσόρισε τις γυναίκες ως μοντέλα και συνεργάτες, πολλοί από
τους άνδρες καλλιτέχνες έκαναν έργα με μισογυνιστικές προεκτάσεις. Ο Man Ray
δεν εξαιρούνταν από αυτές τις συμπεριφορές. «Ήθελε επίσης να την ελέγχει», παρατηρεί
ο Burke στην ταινία. Μετά από τρία χρόνια, η σχέση τους έληξε.
Lee
Miller, Sculpture by Max Ernst, 1939 © Lee Miller Archive
'Εκδίκηση
στην κουλτούρα' (1940) © Lee Miller Archives. Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Λονδίνου, η Μίλερ φωτογράφισε έναν σπασμένο πέτρινο άγγελο, με το στήθος του να έχει συντριβεί από τα τούβλα και τον λαιμό του κομμένο από μια μεταλλική ράβδο, και το ονόμασε «Εκδίκηση στην κουλτούρα». Και η ίδια όμως είχε πολλά να εκδικηθεί, καθώς η μοίρα εξισορρόπησε την γενναιοδωρία της με τρομερή δυστυχία. Στα επτά της, η Μίλερ έπεσε θύμα βιασμού από έναν οικογενειακό φίλο και κόλλησε γονόρροια, για την οποία υποβλήθηκε σε επώδυνη θεραπεία για χρόνια. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης εφηβείας της, πόζαρε γυμνή για τον ερασιτέχνη φωτογράφο πατέρα της (εικόνες που, όπως είχε πει ο γιος της Άντονι Πένροουζ, «υπερβαίνουν σίγουρα τα όρια που πρέπει να τίθενται μεταξύ παιδιού και γονέα»), ενώ λίγα χρόνια αργότερα είδε τον φίλο της να πνίγεται σε ένα δυστύχημα με βάρκα. Ήταν 17 όταν η μητέρα της αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και 22 όταν εμφανίστηκε στο Παρίσι και ανακοίνωσε στον διάσημο Μαν Ρέι ότι ήταν η νέα του μαθήτρια. Στη συνέχεια έγινε και η ίδια διάσημη ως μούσα, συνεργάτρια, ερωμένη του ενώ επίσης, όπως σημείωνε το περιοδικό Time το 1932, ήταν «η κάτοχος του πιο όμορφου αφαλού στο Παρίσι». During the bombing of London, Miller photographed a broken stone angel, its chest crushed by bricks and its neck cut by a metal rod, and called it “Revenge on Culture.” But she herself had much to avenge, as fate balanced her generosity with terrible misery. At seven, Miller was raped by a family friend and contracted gonorrhea, for which she underwent years of painful treatment. During her early teens, she posed nude for her amateur photographer father (images that, as her son Anthony Penrose said, “definitely crossed the line between child and parent”), and a few years later she witnessed her boyfriend drown in a boating accident. She was 17 when her mother attempted suicide and 22 when she appeared in Paris and announced to the famous Man Ray that she was his new student. She then became famous herself as his muse, collaborator, lover and, as Time magazine noted in 1932, “the possessor of the most beautiful navel in Paris”.
Παρόλο
που βίωσε μια αίσθηση φυγής στην Αίγυπτο, νοσταλγούσε το Παρίσι, και η διάσταση
που ένιωσε θα διαμόρφωνε αργότερα την απωθητική αισθητική των πολεμικών εικόνων
της. «Η υπερρεαλιστική φαντασία της Μίλερ συναντά κατά μέτωπο μια διαλυμένη
πραγματικότητα», σύμφωνα με τον Burke.
Roland Penrose, Picnic
[Nusch Éluard, Paul Éluard, Lee Miller (hat), Unknown, Man Ray, Ady Fidelin],
Île Sainte-Marguerite, Cannes, France, 1937. Η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγο μετά τον έρωτα της Λι Μίλερ και
του Ρόλαντ Πενρόουζ. Διέμεναν με μια ομάδα άλλων καλλιτεχνών στο ξενοδοχείο Vaste
Horizon στο Mougins τον Αύγουστο του 1937. Μερικοί από την ομάδα έκαναν μια
ημερήσια εκδρομή για πικνίκ στο Ile St Marguerite. Η Μίλερ και ο Πενρόουζ τράβηξαν φωτογραφίες από το πικνίκ, αποτυπώνοντας το ελεύθερο και μεθυστικό
πνεύμα αυτής της συγκέντρωσης ομοϊδεατών φίλων που απολάμβαναν ένα ειδυλλιακό
γαλλικό καλοκαίρι. Λίγο αργότερα, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έμελλε να
αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Οι φωτογραφίες της Μίλερ από το πικνίκ έχουν
γίνει εμβληματικές, ενώ του Πενρόουζ μας δίνουν μια σπάνια εικόνα της γυναίκας
πίσω από την κάμερα. The picture was
taken not long after Lee Miller and Roland Penrose had fallen in love. They
were staying with a party of other artists at the Hotel Vaste Horizon in
Mougins during August 1937. Some of the party made a day trip to picnic on the
Ile St Marguerite. Miller and Penrose both took photographs at the picnic,
capturing the free and heady spirit of this gathering of like-minded friends
enjoying an idyllic French summer. Shortly afterwards, the Second World War was
to change their lives forever. Miller's images of the picnic have become
iconic, Whilst Penrose's give us a rare view of the woman behind the camera.
Το
1939, μια νέα σχέση με τον υπερρεαλιστή καλλιτέχνη και συγγραφέα Ρόλαντ
Πενρόουζ, τον οποίο είχε γνωρίσει χρόνια νωρίτερα στο Παρίσι, την έφερε στο
Λονδίνο.
Lee Miller, Fire Masks, London, England, 1941 © Lee Miller Archives
Σε αυτό το σημείο, η πόλη μόλις είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει τις
καταστροφικές συνέπειες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στη βρετανική πρωτεύουσα,
γνώρισε την εκδότρια της Vogue, Audrey Withers, στην οποία η Μίλερ μίλησε για
την επιθυμία της να γίνει φωτορεπόρτερ.
Οι
δύο τους είχαν μια σύνδεση, και το περιοδικό άρχισε να δημοσιεύει φωτορεπορτάζ
της Μίλερ. Τελικά, οι φωτογραφίες της θα βοηθούσαν να μετατραπεί το περιοδικό
μόδας με προσανατολισμό την πολυτέλεια, το οποίο εκείνη την περίοδο δεν
μπορούσε να ανταποκριθεί στο εμπόλεμο κλίμα της εποχής, σε μέσο για σοβαρές
ειδήσεις. Όπως εξηγεί ο Hume στο Capturing Lee Miller, «η Λι εκμεταλλευόταν την
ευκαιρία. Οπότε ο πόλεμος ήταν μια ευκαιρία».
Η
Μίλερ έλαβε πιστοποίηση ως φωτογράφος στον αμερικανικό στρατό μέσω των εκδόσεων
Condé Nast τον Δεκέμβριο του 1942. Συνεργαζόμενη με τον Scherman, ανταποκριτή
του Life και καθιερωμένο πολεμικό φωτογράφο, ξεκίνησε το νέο της εγχείρημα.
Lee Miller, Fall of
the Citadel, Aerial bombardment, St Malo, France, 1944. © Lee Miller
Archives
Το
1944, ήταν παρόν στη μάχη του Σεν Μαλό, όπου έγινε η πρώτη χρήση βομβαρδισμού
με ναπάλμ.
At the time,
whether intentionally or not, few people in the world knew what was happening
in Nazi concentration camps. “I beg you to believe this is true!” Miller once
wrote in a telegram to Withers, adding, “I hope Vogue will feel it can publish
these photographs.”
Εκείνη
την εποχή, είτε ηθελημένα είτε όχι, λίγοι παγκοσμίως γνώριζαν τι συνέβαινε στα
ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Σας ικετεύω να πιστέψετε ότι αυτό είναι
αλήθεια!» έγραψε κάποτε η Μίλερ σε ένα τηλεγράφημα προς την Withers, λέγοντας:
«Ελπίζω η Vogue να νιώσει ότι μπορεί να δημοσιεύσει αυτές τις φωτογραφίες».
Her photographs
from Buchenwald and Dachau bear witness to various atrocities and served as
cold, hard evidence for the skeptical American and British public, who saw many
written accounts of the war as propaganda.
Οι
φωτογραφίες της από το Μπούχενβαλντ και το Νταχάου μαρτυρούν διάφορες
φρικαλεότητες και λειτούργησαν ως ψυχρές, σκληρές αποδείξεις για το δύσπιστο
αμερικανικό και βρετανικό κοινό, το οποίο είδε πολλές γραπτές αναφορές του
πολέμου ως προπαγάνδα.
For the public, the
June 1945 American edition of Vogue printed Miller's death camp photographs,
along with a direct message: "Believe it."
Για
το κοινό, η αμερικανική έκδοση της Vogue του Ιουνίου 1945 τύπωσε τις
φωτογραφίες των στρατοπέδων θανάτου της Μίλερ, μαζί με ένα άμεσο μήνυμα:
«Πιστέψτε το».
In
World War II, when the horror of reality surpassed the most violent fantasies
of surrealism, the fashion chronographer became a chronographer of fascism and
its disastrous consequences as they unfolded in 1945-46. With her Rolleiflex,
which had no zoom lens, Miller took close-up and intimate photographs.
Στον
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η φρίκη της πραγματικότητας ξεπέρασε τις πιο
βίαιες φαντασιώσεις του σουρεαλισμού, η χρονογράφος της μόδας έγινε χρονογράφος
του φασισμού και των ολέθριων συνεπειών του όπως αποκαλύφτηκαν το 1945-46. Με
τη Rolleiflex της, που δεν είχε φακό ζουμ, η Μίλερ τραβούσε κοντινές και οικείες
φωτογραφίες.
Lee
Miller, Buchenwald, Germany: Guards Beaten by Liberated Prisoners, April 1945. © Lee Miller
Archive
In 1945, Miller
wrote to Vogue editor Audrey Withers: “I don’t usually take pictures of horror.
But don’t think that every city and every region isn’t rich in them.” Of
course, her images of the most horrific forms of wartime violence are among the
most memorable from the era. In one photograph, a dead SS guard floats in
sunlight-drenched water, sharply contrasting the horror of the massacre with
the picturesque scenery that surrounds it.
Το
1945, η Μίλερ έγραψε στην εκδότρια της Vogue Audrey Withers: «Συνήθως δεν
τραβάω φωτογραφίες φρίκης. Αλλά μη νομίζετε ότι κάθε πόλη και κάθε περιοχή δεν
είναι πλούσια από αυτές». Βέβαια, οι εικόνες της από τις πιο φρικιαστικές
μορφές βίας του πολέμου είναι από τις πιο αξιομνημόνευτες από την εποχή εκείνη.
Σε μια φωτογραφία, ένας νεκρός φρουρός των SS επιπλέει στο νερό που λούζεται
από το φως του ήλιου, σχεδιάζοντας με αιχμηρό τρόπο την αντίθεση του τρόμου της
σφαγής με το γραφικό σκηνικό που την περιβάλλει.
Lee
Miller, Shadow of the Great Pyramid , 1938.
Occasionally during
those years she worked as a photographer for the monographs of Picasso and
Tapies that her husband edited, but she did not feel well when she was taking
photographs. As she herself said, every time she picked up the camera, she saw
images of the war in front of her.
Περιστασιακά εκείνα τα χρόνια δούλεψε ως φωτογράφος για τις μονογραφίες των Πικάσο και Τάπιες που επιμελούνταν ο σύζυγός της, αλλά δεν ένιωθε καλά όταν φωτογράφιζε. Όπως έλεγε η ίδια, κάθε φορά που έπαιρνε στα χέρια της τη μηχανή, έβλεπε μπροστά τις εικόνες του πολέμου.
Fashion model,
photographer, war correspondent, Lee Miller is now being rediscovered for her
remarkable talent. Here is a rich selection of her finest photographs, one that
will ensure Lee Miller's place among the great photographers of the 20th
century.
Έτσι η ζωή συνεχίστηκε για λίγο ακόμα και μετά ο θάνατος ήρθε σαν σωτηρία. Μόνο που κι αυτός ήταν επίπονος για την καταπονημένη ψυχολογία της τόσο ενδιαφέρουσας αυτής γυναίκας. Η Λι Μίλερ πέθανε 70 ετών, από καρκίνο, στο σπίτι της στο Σάσεξ. Οι στάχτες της σκορπίστηκαν αργότερα στον κήπο του σπιτιού που έζησε τα περισσότερα ήρεμα και ταραγμένα χρόνια της.
