Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Ο Πινόκιο των ερπετών ήταν αστείος αλλά επικίνδυνος. Long-nosed 'Pinocchio rex' dinosaur discovered by scientists

Ο «Πινόκιο είχε μήκος εννέα μέτρα από το ρύγχος μέχρι την ουρά. Τα χρώματα της καλλιτεχνικής απεικόνισης είναι υποθετικά. The image shows two Qianzhousaurus individuals hunting. The one in the foreground is chasing a small feathered dinosaur called Nankangia and the one in the background is eating a lizard. Fossils of these three species are known from the ca. 72-66 million-year-old site in Ganzhou, China, where Qianzhousaurus was found. Credit: Chuang Zhao

Πρώτα γελάς, μετά φοβάσαι: το απολίθωμα ενός ξάδελφου του Tyrannosaurus rex, ένα πλάσμα «κάπως κωμικό» αλλά και «θανάσιμο», δείχνει ότι η προϊστορική Ασία φιλοξενούσε μια άγνωστη ως σήμερα κατηγορία δεινοσαύρων. Το ταιριαστό παρατσούκλι του είναι Pinocchio rex, δηλαδή «Πινόκιο ο βασιλιάς».

Νέα κατηγορία

The image shows the skull of Qianzhousaurus (upper jaw in left lateral view and lower jaw in reversed right lateral view). Credit: Junchang Lu

Η ανακάλυψη του νέου είδους σε ένα εργοτάξιο στην Κίνα επιβεβαιώνει προηγούμενες, πρόσφατες ενδείξεις για την ύπαρξη μιας νέας κατηγορίας δεινοσαύρων με μακρύ ρύγχος στην Ασία, αναφέρουν βρετανοί ερευνητές στην επιθεώρηση «Nature Communications».

Δύο σκελετοί δεινοσαύρων με μακρύ ρύγχος είχαν έρθει πρόσφατα στο φως στη Μογγολία, ανήκαν όμως σε ανήλικα άτομα και οι παλαιοντολόγοι δεν ήταν βέβαιοι αν η μακριά μουσούδα διατηρούνταν στην ενήλικη ζωή.

Ο Πινόκιο, με την επίσημη ονομασία Qianzhousaurus sinensis, επιβεβαιώνει τώρα τις υποψίες. Το ερπετό των 9 μέτρων «είχε το γνώριμο, οδοντωτό χαμόγελο του Tyrannosaurus rex, το ρύγχος του όμως ήταν μακρύ και λεπτό, με μια σειρά από κέρατα στο πάνω μέρος» αναφέρει ο Δρ Στιβ Μπρούσατ του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

«Μπορεί να έμοιαζε κάπως κωμικός, θα ήταν όμως εξίσου θανάσιμος με τους άλλους τυραννόσαυρους -ίσως μάλιστα να ήταν και λίγο ταχύτερος και πιο ύπουλος». O Πινόκιο πρέπει πάντως να ήταν από τους τελευταίους εκπροσώπους της ομάδας του και των δεινόσαυρων γενικά: έζησε στα τέλη της Κρητιδικής πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια πριν από την πτώση του αστεροειδή που έφερε το τέλος της εποχής των ερπετών.

Βρέθηκε ο πατριάρχης των δελφινιών, Dolphins swam the oceans six million years earlier than originally thought, ancient skull reveals

Τα δελφίνια είναι πολύ... αρχαιότερα από όσο πιστεύαμε. A new study has revealed that modern dolphins, like the bottlenose dolphin pictured here, have ancient ancestors that span back up to 13 million years. This is six million years further back than the first dolphins were thought to be alive.

Είναι πανέξυπνα, όμορφα και θεωρούνται διαχρονικά από τους πιο καλούς φίλους του ανθρώπου. Αν και γνωρίζουμε πολλά για τα δελφίνια έχουμε εξαιρετικά λίγα στοιχεία για το παρελθόν τους. Ένα νέο εύρημα δείχνει ότι τα δελφίνια κολυμπούσαν στις θάλασσες πολύ νωρίτερα από όσο πιστεύαμε.

Το «παρατημένο» κρανίο

Το κρανίο του Eodelphis kabatensis παρέμενε στα... αζήτητα περιμένοντας την αναγνώριση του. The discovery was made by studying a skull of an ancient species of dolphin now known as Eodelphis kabatensis, which was collected from a small tributary of the Oshirarika River in Hakkaido, Japan. Pictured is the skull recreated around the holotype, the sole 'piece' of the dolphin scientists have.

Παρά το γεγονός ότι τα δελφίνια διαθέτουν τη μεγαλύτερη ποικιλία ειδών στον κόσμο των θαλάσσιων θηλαστικών εντούτοις υπάρχει μεγάλη έλλειψη καλοδιατηρημένων απολιθωμάτων τους. Τα μέχρι σήμερα ευρήματα είχαν δείξει ότι τα πρώτα δελφίνια έκαναν την εμφάνιση τους στις θάλασσες πριν από περίπου 6 εκ. έτη. Υπήρχε ένα εύρημα (ένα κρανίο αρχαίου δελφινιού) που είχε εντοπιστεί τη δεκαετία του 1970 και όπως αποδεικνύεται η επιστημονική κοινότητα δεν είχε μελετήσει επαρκώς. Ομάδα Ιαπώνων ερευνητών αποφάσισε να μελετήσει εκ νέου το κρανίο αυτό. Η ανάλυση έδειξε ότι το κρανίο ανήκει σε ένα δελφίνι που ζούσε πριν από περίπου 13 εκ. έτη.

This is a computer-generated 3D CT image of the single fragment of the skull that was found. Eodelphis is an important link in the evolutionary history of dolphins that provides correlation between the fossil record and molecular-based studies (credit: Mizuki Murakami).

Οι ερευνητές το ονόμασαν Eodelphis kabatensis και φυσικά πρόκειται για το αρχαιότερο είδος δελφινιού που γνωρίζουμε. «Η εξέλιξη των δελφινιών και ειδικά οι εξελικτικές διεργασίες της πρώτης περιόδου της ύπαρξης του καλύπτονται από μυστήριο. Το Eodelphis kabatensis μας προσφέρει στοιχεία για τη μορφολογία των πρώτων δελφινιών» αναφέρει ο Μιζούκι Μουρακάμι του Πανεπιστημίου Waseda που ήταν ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Η ανακάλυψη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Journal of Vertebrate Paleontology».

Η «Περσεφόνη» που θα σώσει τον άνθρωπο, Could 'space arks' save humanity? Experts design self-sustaining ships to rescue us in the event of a global catastrophe

Μια διαστημική κιβωτός είναι ίσως αυτή που θα σώσει τους κατοίκους της Γης από την επόμενη μεγάλη καταστροφή. An artist’s impression of the Icarus Interstellar ship, which could act as a precursor to a self-sustaining spacecraft. Project Persephone, a new Icarus Interstellar initiative for the DARPA sponsored 100 Year Starship (100YSS) led by TED fellow Dr. Rachel Armstrong, considers the application of living technologies such as protocells and programmable smart chemistries in the context of habitable starship architecture that can respond and evolve according to the needs of its inhabitants. This project has direct relevance to the challenges of the 21st century where our megacities and urban environments continue to grow at astonishing rates. Yet the building industry, utilities and energy companies lag behind the physical demands of a growing city. When inflexible infrastructures become inadequate or inappropriate then urban decay sets in — crime, homelessness, waste and resource management issues and traffic congestion can have crippling effects. The consideration of living infrastructure technologies on interstellar worldships can therefore have a positive feedback to our current way of life. Picture: Icarus Interstellar Project/Project Persephone.

Η NASA και η DARPAYπηρεσία Προηγμένων Τεχνολογιών του αμερικανικού στρατού των ΗΠΑ) έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους μαζί με ιδιωτικές εταιρείες, ερευνητικά ιδρύματα και ακαδημαϊκούς φορείς σε ένα φιλόδοξο project που έχει λάβει την ονομασία «Περσεφόνη». Βασικός στόχος του προγράμματος είναι η κατασκευή ενός διαστημικού σκάφους ικανού να μεταφέρει σε μεγάλες αποστάσεις και για μεγάλο χρονικό διάστημα τον άνθρωπο.

Above: a vision of a living spaceship by Adam Benton, including an 'open' design exposed to an internal nuclear engine/sun.

Το σκάφος αυτό θα μπορεί να μεταφέρει ατρόμητους εξερευνητές που θέλουν να ανακαλύψουν μακρινούς κόσμους και θα τους επιστρέφει μετά στη Γη για να μοιραστούν τις εμπειρίες τους. Θα μπορεί φυσικά να μεταφέρει αποίκους σε μακρινούς πλανήτες ή, σε περίπτωση που η Γη για οποιονδήποτε λόγο γίνει αφιλόξενη για τη ζωή, να αποτελέσει το μέσο διάσωσης του ανθρώπινου είδους. 

An illustration of living materials inside a worldship. A living infrastructure would help keep the worldship occupants healthy and may have significant benefits when applied to Earth-bound megacities. IMAGE COURTESY DAN TASSELL

Το σκάφος αυτό θα διαθέτει ενεργειακή αυτονομία και ταυτόχρονα θα αποτελεί ένα «ζωντανό οικοσύστημα» που θα λειτουργεί έτσι ώστε να συντηρούνται οι επιβάτες του για όσο διάστημα χρειαστεί.

Το πλάνο

Η διαστημική κιβωτός θα προσομοιώνει το περιβάλλον της Γης. New research suggests that if we want to achieve interstellar travel we will need to build self-sustainable 'living worldships' that can support multiple generations of humans. These ships could also be used to rescue the human population in the event of a global catastrophe, for example. Artist's impression is pictured.

Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η κατασκευή της διαστημικής κιβωτού μπορεί να επιτευχθεί μέσα στα επόμενα 100 έτη. Ως τότε οι υπεύθυνοι του προγράμματος ευελπιστούν ότι η επιστημονική πρόοδος θα έχει επιλύσει μια σειρά από τεχνικά ζητήματα - ορισμένα από τα οποία είναι αλήθεια ότι φαίνεται δύσκολο να έχουν επιλυθεί -, αλλά, από την άλλη πλευρά, αν κάποιος που ζούσε στις αρχές του 20ού αιώνα έμπαινε σε μια χρονομηχανή και έβγαινε σήμερα είναι βέβαιο ότι θα «τρελαινόταν» με όσα θα έβλεπε σε επίπεδο τεχνολογικής και επιστημονικής εξέλιξης. Συνεπώς δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα οι τεχνολογίες που απαιτούνται για τη διαστημική κιβωτό να έχουν αναπτυχθεί σε 100 χρόνια από σήμερα. 

In Armstrong's research she has been studying artificial soils for interstellar spacecraft including Liesegang Floret 3, pictured, which uses activated gel and inorganic salts to move substances through a matrix.

Η πρώτη και βασικότερη δυνατότητα που θα πρέπει, σύμφωνα με το σχέδιο, να διαθέτει η κιβωτός είναι κάτι ανάλογο με την περίφημη «ταχύτητα δίνης» του διαστημοπλοίου Enterprise στο «Star Trek».

The worldship, artist's impression pictured, could be built from space junk in order to grow its living interior - a unique kind of space ecology. The spaceship would also gather asteroids in order to aid its sustainability.

Με απλά λόγια, μια τεχνολογία που θα επιτρέπει στο σκάφος να... διπλώνει τον χωροχρόνο και να καλύπτει τεράστιες αποστάσεις σε χρόνο dt. Το δεύτερο κρίσιμο χαρακτηριστικό του σκάφους θα είναι το «ζωντανό οικοσύστημα» που θα βρίσκεται στο εσωτερικό του, το οποίο οι επιτελείς του project ονόμασαν «Περσεφόνη».

Future living worldships will need to make use of resources in their environment in order to survive. This could include utilising asteroids and space junk to ensure the ship is self-sustainable. An artist's impression of this kind of ship is pictured.

«Είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε εκατό χρόνια θα έχουμε καταφέρει να κατασκευάσουμε σκάφη που θα μπορούν να πραγματοποιήσουν μακρινά διαστημικά ταξίδια. Θα πρέπει λοιπόν να βρούμε έναν τρόπο ώστε το εσωτερικό του σκάφους να αποτελεί μια μίνι Γη. Να διαθέτει τις καιρικές, κλιματικές και άλλες συνθήκες που στηρίζουν την ύπαρξη και επιβίωση του ανθρώπου. Πρέπει οι επιβάτες του σκάφους να ακολουθούν τους ίδιους φυσικούς και χημικούς ρυθμούς που βιώνει ο άνθρωπος στη Γη, και παράλληλα να έχει προβλεφθεί η ύπαρξη συνθηκών που θα επιτρέπουν εκτός από τη βιολογική και την ομαλή κοινωνική συμβίωση των επιβατών» ανέφερε η Ρέιτσελ Αρμστρονγκ, καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Γκρίνουιτς που είναι η επικεφαλής του προγράμματος «Περσεφόνη».