Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Ταξίδι στο περίφημο Νεφέλωμα του Ωρίωνα. Visible and Infrared Visualization of the Orion Nebula

This image showcases both the visible and infrared visualizations of the Orion Nebula. This view from a movie sequence looks down the 'valley' leading to the star cluster at the far end. The left side of the image shows the visible-light visualization, which fades to the infrared-light visualization on the right. These two contrasting models derive from observations by the Hubble and Spitzer space telescopes. Image credit: NASA/ESA/STScI/Caltech-IPAC

Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα, γνωστό και ως Μεσιέ 42 (Μ42), είναι ένα νεφέλωμα του Γαλαξία μας νότια από τη Ζώνη του Ωρίωνα, στον αστερισμό του Ωρίωνα. Είναι ένα από τα φαινομενικώς φωτεινότερα νεφελώματα, ορατό με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό. Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα απέχει από τη Γη 1344 ± 20 έτη φωτός. Περιλαμβάνει την κοντινότερη στη Γη περιοχή παραγωγής νέων αστέρων. Η πραγματική του διάμετρος εκτιμάται σε 24 έτη φωτός. Το Νεφέλωμα του Ωρίωνα είναι ένα από τα πλέον ερευνηθέντα και φωτογραφημένα ουράνια σώματα. Η μελέτη του έχει αποκαλύψει πολλά μυστικά για τη διαδικασία σχηματισμού νέων άστρων και πλανητών από τη βαρυτική κατάρρευση νεφών διαστρικού αερίου και σκόνης.

This visualization explores the Orion Nebula using both visible and infrared light. The sequence begins with a wide-field view of the sky showing the plane of our Milky Way Galaxy, then zooms down to the scale of the Orion Nebula. The visible light observation (from the Hubble Space Telescope) and the infrared light observation (from the Spitzer Space Telescope) are compared first in two-dimensional images, and then in three-dimensional models. As the camera flies into the star-forming region, the sequence cross-fades back and forth between the visible and infrared views. The glowing gaseous landscape has been illuminated and carved by the high energy radiation and strong stellar winds from the massive hot stars in the central cluster. The infrared observations generally show cooler temperature gas at a deeper layer of the nebula that extends well beyond the visible image. In addition, the infrared showcases many faint stars that shine primarily at longer wavelengths. The higher resolution visible observations show finer details including the wispy bow shocks and tadpole-shaped proplyds. In this manner, the movie illustrates the contrasting features uncovered by multi-wavelength astronomy. Credit: NASA, ESA, and F. Summers, G. Bacon, Z. Levay, J. DePasquale, L. Hustak, L. Frattare, M. Robberto (STScI), R. Hurt (Caltech/IPAC), M. Kornmesser (ESA), A. Fujii

Ένα νέο βίντεο που κυκλοφόρησε από τη ΝΑSA εστιάζει στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα, συνδυάζοντας δεδομένα ορατής και υπέρυθρης ακτινοβολίας από τα διαστημικά τηλεσκόπια Hubble και Spitzer. Έτσι μας αποκαλύπτονται χαρακτηριστικά του νεφελώματος που διαφορετικά θα ήταν αόρατα στους ανθρώπους.

Πηγές: hubblesite.org  physicsgg

Μετεωρίτες που έπεσαν στη Γη έχουν θεμελιώδη συστατικά της ζωής. Ingredients for life revealed in meteorites that fell to Earth

Νερό και οργανικά μόρια περιέχουν δύο μετεωρίτες που έπεσαν στη Γη τo 1998. A detailed study of blue salt crystals found in two meteorites that crashed to Earth -- which included X-ray experiments found that they contain both liquid water and a mix of complex organic compounds including hydrocarbons and amino acids. A blue crystal recovered from a meteorite that fell near Morocco in 1998. The scale bar represents 200 microns (millionths of a meter). Credit: Queenie Chan/The Open University, U.K.

Δύο μετεωρίτες που είχαν πέσει ξεχωριστά στη Γη το 1998, ο ένας στο Τέξας και ο άλλος στο Μαρόκο, αφού προηγουμένως περιφέρονταν στη ζώνη των αστεροειδών μεταξύ Άρη-Δία επί δισεκατομμύρια χρόνια, βρέθηκαν τώρα να διαθέτουν στο εσωτερικό τους κάτι κοινό: αφενός νερό και αφετέρου ένα μίγμα πολύπλοκων οργανικών χημικών ουσιών όπως υδρογάνθρακες και αμινοξέα.

Artist's rendering of asteroids and space dust. Credit: NASA/JPL-Caltech

Είναι οι πρώτοι μετεωρίτες που ανακαλύπτονται να έχουν και τα δύο θεμελιώδη συστατικά της ζωής: το νερό και οργανικά μόρια. Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη χημική ανάλυση οργανικής ύλης και υγρού νερού μέσα σε κρυστάλλους, οι οποίοι υπάρχουν σε μετεωρίτες που βρέθηκαν στη Γη. Το παγιδευμένο νερό μέσα στους μετεωρίτες μπορεί να έχει την ηλικία του ηλιακού μας συστήματος, δηλαδή περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Ceres, a dwarf planet in the asteroid belt pictured here in this NASA-produced false-color image, may be the source of organic matter found on two meteorites that crashed to Earth in 1998. Credit: NASA

Η ανάλυση της χημικής σύστασης των μικροσκοπικών έγχρωμων κρυστάλλων μέσα στους μετεωρίτες δίνει ενδείξεις και για τους πιθανούς «γονείς» των δύο περιπλανώμενων διαστημικών βράχων. Ίσως είναι η Δήμητρα, ο νάνος πλανήτης που αποτελεί το μεγαλύτερο σώμα στη ζώνη των αστεροειδών, ή ο αστεροειδής Ήβη, μια βασική πηγή προέλευσης των μετεωριτών που πέφτουν στον πλανήτη μας. Οι επιστήμονες, με επικεφαλής την πλανητική επιστήμονα Κούινι Τσαν του Ανοιχτού Πανεπιστημίου της Βρετανίας και τον Ντέηιβιντ Κιλκόιν του Εθνικού Εργαστηρίου Μπέρκλεϊ του Υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances».

Blue halite and tweezer tips for scale. Credit: Dr. Queenie Hoi Shan Chan

Οι κρύσταλλοι αλάτων είχαν μήκος μόλις δύο χιλιοστών. «Είναι σαν να βρίσκει κανείς μια μύγα μέσα σε κεχριμπάρι» δήλωσε ο Κιλκόιν, ο οποίος χρησιμοποίησε ισχυρά μικροσκόπια ακτίνων-Χ για να μελετήσει τους μετεωρίτες.

Αν και τα ευρήματα δεν μπορούν να αποδείξουν την ύπαρξη ζωής πέρα από τη Γη, ενισχύουν τις πιθανότητες ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει ή να έχει συμβεί κάποτε. «Όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η προέλευση της ζωής κάπου αλλού, είναι πράγματι δυνατή» δήλωσε η Τσαν.

Πηγές: Queenie H. S. Chan et al. Organic matter in extraterrestrial water-bearing salt crystalsScience Advances, 2018 DOI: 10.1126/sciadv.aao3521 - amna.gr 

Μεγάλα αποθέματα παγωμένου νερού ανακαλύφθηκαν στον Άρη. Steep slopes on Mars reveal structure of buried ice

Θα βοηθήσουν σημαντικά μια μελλοντική αποίκιση του γειτονικού πλανήτη. Η ανάλυση των στοιχείων έφερε στο φως οκτώ περιοχές με απότομες πλαγιές με κλίση έως 55 μοίρες, όπου η διάβρωση έχει εκθέσει μια σειρά από θαμμένους παγετώνες. A cross-section of a thick sheet of underground ice is exposed at the steep slope (or scarp) that appears bright blue in this enhanced-color view from the High Resolution Imaging Science Experiment (HiRISE) camera on NASA's Mars Reconnaissance Orbiter. The view covers an area about 550 yards (500 meters) wide. Figure 1 includes a 100-meter (109-yard) scale bar. North is toward the top. The upper third of the image shows level ground that is about 140 yards (130 meters) higher in elevation than the ground in the bottom third. In between, the scarp descends sharply, exposing about 260 vertical feet (80 vertical meters) of water ice. Color is exaggerated to make differences in surface materials easier to see. The presence of exposed water ice at this site was confirmed by observation with the same orbiter's Compact Reconnaissance Imaging Spectrometer for Mars (CRISM). Credit: NASA/JPL-Caltech/UA/USGS

Τεράστια αποθέματα νερού σε μορφή πάγου εντόπισαν οι επιστήμονες λίγο κάτω από την επιφάνεια του Άρη, σε οκτώ διαφορετικά σημεία. Τα αποθέματα αυτά, που είναι εύκολο να αξιοποιηθούν και να χρησιμοποιηθούν είτε για κατανάλωση πόσιμου νερού, είτε για την μετατροπή του σε οξυγόνο, θα βοηθήσουν σημαντικά μια μελλοντική αποίκιση του γειτονικού πλανήτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον γεωλόγο Κόλιν Ντάντας του Κέντρου Αστρογεωλογίας της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο Science, ανέλυσαν φωτογραφίες και άλλα δεδομένα που έχει συλλέξει ο δορυφόρος Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) της NASA, ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Άρη από το 2006.

Η ανάλυση των στοιχείων έφερε στο φως οκτώ περιοχές με απότομες πλαγιές με κλίση έως 55 μοίρες, όπου η διάβρωση έχει εκθέσει μια σειρά από θαμμένους παγετώνες. Μερικοί από αυτούς ξεκινούν μόλις ένα έως δύο μέτρα κάτω από την αρειανή επιφάνεια των βράχων και της σκόνης και φθάνουν σε βάθος τουλάχιστον 100 μέτρων.

Αυτά τα σημεία βρίσκονται σε μέσα γεωγραφικά πλάτη, περίπου 55 έως 58 μοίρες βόρεια και νότια του αρειανού ισημερινού (το αντίστοιχο της θέσης της Σκωτίας ή της «μύτης» της Νότιας Αμερικής στη Γη), δηλαδή σε περιοχές με εύκολη πρόσβαση, αρκετά μακριά από τους πιο απρόσιτους πόλους, όπου υπάρχει επίσης άφθονο νερό σε μορφή πάγου.

«Αποτελεί έκπληξη ότι βρέθηκε εκτεθειμένος πάγος στην επιφάνεια αυτών των τοποθεσιών σε μέσα γεωγραφικά πλάτη, τα οποία συνήθως είναι καλυμμένα από ένα στρώμα σκόνης ή ρεγόλιθου», δήλωσε ο Ντάντας.

«Οι αστροναύτες θα μπορούσαν να πάνε σε αυτές τις περιοχές απλώς με ένα κουβά και ένα φτυάρι και να πάρουν όλο το νερό που χρειάζονται» ανέφερε ο ερευνητής Σέιν Μερν του Σεληνιακού και Πλανητικού Εργαστηρίου του Πανεπιστημίου της Αριζόνα.

Οι επιστήμονες γνώριζαν ήδη ότι ο Άρης διαθέτει υπόγειο παγωμένο νερό, σχεδόν τελείως καθαρό. Όμως τα νέα στοιχεία δίνουν για πρώτη φορά μια τόσο λεπτομερή εικόνα των αποθεμάτων αυτών.

At this wedge-shaped pit on Mars, the steep slope (or scarp) at the northern edge (toward the top of the image) exposes a cross-section of a thick sheet of underground water ice. The image is from the High Resolution Imaging Stereo Experiment (HiRISE) camera on NASA's Mars Reconnaissance Orbiter. The gray-scale portions on left and right are from a single waveband in the red-light portion of the visible spectrum. The middle section, in enhanced color, combines data from red, near-infrared and blue-green wavebands. The scene covers an area about three miles (five kilometers) wide. Figure 1 includes a one-kilometer scale bar. One kilometer is about six-tenths of a mile. The ice-exposing scarp at the northern edge of the pit has a steepness of about 45 to 55 degrees, plunging from the relatively level ground outside the pit. Credit: NASA/JPL-Caltech/UA/USGS

Οι πάγοι φαίνεται να έχουν σχηματισθεί σχετικά πρόσφατα, μάλλον μετά την πτώση χιονιού, καθώς δεν υπάρχουν πολλοί κρατήρες στην επιφάνεια από πάνω τους. Επιπλέον, εμφανίζουν ορατές διαστρωματώσεις, κάτι που θα βοηθήσει στην κατανόηση των διαχρονικών μεταβολών του κλίματος στον «κόκκινο» πλανήτη.

Εκτιμάται ότι σχεδόν το ένα τρίτο της επιφάνειας του Άρη διαθέτει πάγους λίγο κάτω από την επιφάνειά του.

Πηγές: C.M. Dundas at U.S. Geological Survey in Flagstaff, AZ el al., "Exposed subsurface ice sheets in the Martian mid-latitudes," Science (2018). science.sciencemag.org/cgi/doi … 1126/science.aao1619 - http://www.tovima.gr/science/article/?aid=932748