Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

Ο ιός του κοινού κρυολογήματος «προτιμά» τις κρύες μύτες. Common cold 'prefers cold noses'

Félix Vallotton, La Malade, The Patient, 1892. Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι πιο αδύναμο σε χαμηλότερες θερμοκρασίες, επιτρέποντας στον ιό να αναπτυχθεί ευκολότερα. The virus behind the common cold is much happier in a cold nose, US researchers suggest.

Ο ιός που προκαλεί το κοινό κρυολόγημα «προτιμά» τις κρύες μύτες από ό,τι τις ζεστές, σύμφωνα με νέα αμερικανική έρευνα που δείχνει ότι, το ανοσοποιητικό σύστημα είναι πιο αδύναμο σε χαμηλότερες θερμοκρασίες, επιτρέποντας στον ιό να αναπτυχθεί ευκολότερα.

Κρατήστε τη μύτη ζεστή

H θερμοκρασία της μύτης παίζει κομβικό ρόλο όπως φαίνεται στην εμφάνιση κρυολογήματος. Once again, your grandma was right (you eat your vegetables, right?). She might just have said "it's cold outside, you'll catch a cold" while the recent study published in the Proceedings of the National Academy of Sciences phrases it a bit differently ("Temperature-dependent innate defense against the common cold virus limits viral replication at warm temperature in mouse airway cells"), but the general idea is the same.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο της επιθεώρησης «PNAS», ερευνητές του Πανεπιστημίου Yale, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ανοσοβιολογίας Ακίκο Ιβαζάκι, συστήνουν στους ανθρώπους να κρατούν ζεστή τη μύτη τους και, όταν έχουν κρυολογήσει, να αποφεύγουν να εισπνέουν κρύο αέρα, επειδή κάτι τέτοιο ευνοεί τον πολλαπλασιασμό του ιού.

Οι επιστήμονες, έκαναν πειράματα με ρινοϊούς (αφού ο ιός του κοινού κρυολογήματος ανήκει στην κατηγορία των ρινοϊών) που βρίσκονταν σε μύτες ποντικιών με θερμοκρασίες 33 βαθμών Κελσίου ή 37 βαθμών (η φυσιολογική θερμοκρασία). Παρατήρησαν ότι ο ιός αναπτύσσεται σαφώς καλύτερα και ταχύτερα στην πιο κρύα μύτη. Μάλιστα, μια διαφορά θερμοκρασίας τεσσάρων βαθμών Κελσίου (μεταξύ 37 και 33) είναι αρκετή για να προκαλέσει μια αύξηση κατά 100 φορές στην ποσότητα του ιού του κρυολογήματος μέσα σε τρεις ημέρες.

«Γενικά, όσο χαμηλότερη είναι η θερμοκρασία, τόσο φαίνεται να εξασθενεί η έμφυτη ανοσοβιολογική απόκριση στους ιούς», εξηγεί η Δρ Ιβαζάκι. Αυτό εξηγεί γιατί το κοινό κρυολόγημα είναι συχνότερο στη διάρκεια των κρύων μηνών του χειμώνα, όταν «πέφτει» η άμυνα του οργανισμού. Αυτό επίσης εξηγεί γιατί οι ρινοϊοί προτιμούν τις μύτες, οι οποίες συνήθως είναι πιο κρύες λόγω του αέρα που εισπνέει κανείς, από ό,τι άλλα λιγότερα εκτεθειμένα και πιο ζεστά μέρη του σώματος, όπως οι πνεύμονες. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο ιός του κρυολογήματος, αντίθετα με τον ιό της γρίπης, είναι λιγότερο ικανός να προκαλεί σοβαρές λοιμώξεις των πνευμόνων.

Rhinovirus is one of the major sources of the common cold.

Αξίζει να σημειωθεί ότι περίπου ένας στους πέντε ανθρώπους είναι φορέας ενός ρινοϊού οποιαδήποτε στιγμή. Κι ενώ συνήθως το ανοσοποιητικό σύστημα τα «βγάζει πέρα», όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος πέφτει, ο ιός «παίρνει τα πάνω του». Έτσι, η προστασία της μύτης, για παράδειγμα με ένα κασκόλ, όταν κανείς περπατά μέσα στο κρύο, θα βοηθήσει στην καταπολέμηση ενός κρυολογήματος που υφέρπει.

Οι Πύλες της Δημιουργίας σε όλο τους το μεγαλείο. Hubble goes high-def to revisit the iconic "Pillars of Creation"

Η νέα φωτογραφία που απεικονίζει με μεγάλη λεπτομέρεια τις εντυπωσιακές Πύλες της Δημιουργίας. NASA's Hubble Space Telescope has taken a bigger and sharper photograph of the iconic Eagle Nebula's "Pillars of Creation," shown at right. The original 1995 Hubble image of the gaseous towers, taken with Hubble’s Wide Field Planetary Camera 2, is shown at left. Credit left: NASA/ESA/STScI/J. Hester and P. Scowen (Arizona State University); right: NASA/ESA/The Hubble Heritage Team (STScI/AURA)

Ήταν 1 Απριλίου του 1995 όταν το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble κατέγραψε μια σειρά φωτογραφιών από μια περιοχή στο νεφέλωμα του Αετού. Επρόκειτο για 32 διαφορετικές εικόνες από τρεις γιγάντιες στήλες μοριακού υδρογόνου και σκόνης οι οποίες ήταν τόσο πυκνές που τα αέρια στο εσωτερικό τους καταρρέαν βαρυτικά σχηματίζοντας νέα άστρα. Στην κορυφή της κάθε στήλης, νεαρά φωτεινά άστρα «εκτινάσσουν» με την ενεργητική τους ακτινοβολία ύλη χαμηλής πυκνότητας, αποκαλύπτοντας έτσι τα αστρικά μαιευτήρια που κρύβονταν από κάτω.

This NASA Hubble Space Telescope image, taken in near-infrared light, transforms the pillars into eerie, wispy silhouettes, which are seen against a background of myriad stars. The near-infrared light can penetrate much of the gas and dust, revealing stars behind the nebula as well as hidden away inside the pillars. Some of the gas and dust clouds are so dense that even the near-infrared light cannot penetrate them. New stars embedded in the tops of the pillars, however, are apparent as bright sources that are unseen in the visible image. Credit: NASA/ESA/The Hubble Heritage Team (STScI/AURA)

Οι επιστήμονες τις ονόμασαν «Πυλώνες της Δημιουργίας» και οι τεχνικοί της NASA συνέθεσαν τις 32 εικόνες δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό πορτρέτο των Πυλών. Πρόκειται για μια φωτογραφία την οποία ειδικοί και κοινό ξεχώρισαν μέσα από τις περίπου 150 χιλιάδες εικόνες που έχει καταγράψει το διαστημικό τηλεσκόπιο. Η φωτογραφία έγινε η διασημότερη φωτογραφία που έχει τραβήξει διαχρονικά το Hubble και αποτελεί το σήμα κατατεθέν του τηλεσκοπίου. Θεωρείται μάλιστα η διασημότερη διαστημική φωτογραφία του 20ου αιώνα.

Δείτε ολόκληρη τη νέα βελτιωμένη εικόνα. NASA's Hubble Space Telescope has revisited the famous Pillars of Creation, revealing a sharper and wider view of the structures in this visible-light image. Astronomers combined several Hubble exposures to assemble the wider view. The towering pillars are about 5 light-years tall. The dark, finger-like feature at bottom right may be a smaller version of the giant pillars. The new image was taken with Hubble's versatile and sharp-eyed Wide Field Camera 3. Credit: NASA/ESA/The Hubble Heritage Team (STScI/AURA)

Η NASA μπαίνοντας η νέα χρονιά στην οποία συμπληρώνονται 20 χρόνια από την λήψη της εμβληματικής εικόνας έδωσε στη δημοσιότητα μια νέα «εκδοχή» της. Η νέα εικόνα είναι υψηλότερης ανάλυσης και λεπτομέρειας από την «πρωτότυπη» αποκαλύπτοντας έτσι σε όλο τους το μεγαλείο τους Πυλώνες της Δημιουργίας. Το 2007 αστρόνομοι ανακοίνωσαν ότι το κοσμικό ωστικό κύμα από την έκρηξη ενός υπερκαινοφανούς αστέρα διέλυσε τις εντυπωσιακές στήλες.

Βρέθηκαν δύο alter ego της Γης! Kepler Just Found the Most Earth-Like Exoplanets Ever Discovered!

Καλλιτεχνική απεικόνιση ενός εκ των πλανητών που μοιάζουν πολύ με τη Γη. The two most Earth-like planets of the group are Kepler-438b and Kepler-442b. Both orbit red dwarf stars that are smaller and cooler than our Sun. Kepler-438b circles its star every 35 days, while Kepler-442b completes one orbit every 112 days. With a diameter just 12 percent bigger than Earth, Kepler-438b has a 70-percent chance of being rocky, according to the team's calculations. Kepler-442b is about one-third larger than Earth, but still has a 60-percent chance of being rocky. Image by David A. Aguilar / Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics

Αστρονόμοι στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν οκτώ νέους εξωπλανήτες, που βρίσκονται στη «φιλόξενη» ζώνη των μητρικών άστρων τους, δηλαδή σε κατάλληλη απόσταση από αυτά - ούτε πολύ κοντά, ούτε πολύ μακρυά- για να διαθέτουν νερό και πιθανώς συνθήκες παρόμοιες με αυτές της Γης. Τουλάχιστον δύο από αυτούς θεωρούνται οι πιο όμοιοι με τη Γη που έχουν ποτέ βρεθεί.

Αυξημένες πιθανότητες

Καλλιτεχνική απεικόνιση των οκτών νέων πλανητών που εντοπίστηκαν και μοιάζουν φιλικοί στη ζωή. NASA Kepler's Hall of Fame: Of the more than 1,000 verified planets found by NASA's Kepler Space Telescope, eight are less than twice Earth-size and in their stars' habitable zone. All eight orbit stars cooler and smaller than our sun. The search continues for Earth-size habitable zone worlds around sun-like stars.

Η ανακοίνωση έγινε σε συνέντευξη Τύπου στο πλαίσιο του ετήσιου συνεδρίου της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας. «Οι περισσότεροι από αυτούς τους πλανήτες έχουν καλές πιθανότητες να είναι βραχώδεις σαν τη Γη», σύμφωνα με τον επικεφαλής ερευνητή Γκιγέρμο Τόρες του Κέντρου Αστροφυσικής Harvard-Smithsonian. Η ανακάλυψη διπλασιάζει τον αριθμό των μικρών εξωπλανητών, που έχουν διάμετρο έως διπλάσια σε σχέση με εκείνη του δικού μας πλανήτη και οι οποίοι πιστεύεται ότι είναι δυνητικά φιλόξενοι για ζωή.

Οι δύο πιο «γήινοι» εξωπλανήτες μεταξύ των οκτώ είναι ο Kepler -438b και ο Kepler -442b. Και οι δύο βρίσκονται σε τροχιά γύρω από δύο άστρα ερυθρούς νάνους, τα οποία είναι μικρότερα και πιο κρύα από τον Ήλιο μας. Ο πρώτος εξωπλανήτης, που βρίσκεται σε απόσταση 470 ετών φωτός από τη Γη, διαγράφει μια πλήρη τροχιά πέριξ του άστρου του σε 35 μέρες (αυτή είναι δηλαδή η διάρκεια του έτους του), ενώ ο δεύτερος εξωπλανήτης, που βρίσκεται σε απόσταση 1.100 ετών φωτός, έχει έτος 112 ημερών.

Έχοντας διάμετρο μόλις 12% μεγαλύτερη από αυτή της Γης, ο Κέπλερ-438b έχει 70% πιθανότητα να είναι βραχώδης, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των αστρονόμων, ενώ ο Κέπλερ-442b είναι περίπου 30% μεγαλύτερος από τη Γη και έχει πιθανότητα 60% να είναι βραχώδης.

O ορισμός της ζωής

Στο γράφημα παρουσιάζεται η κοσμική κλίμακα φιλοξενίας της ζωής. Οι πλανήτες που βρίσκονται πιο κοντά στο μητρικό τους άστρο έχουν ιδιαίτερα αυξημένες θερμοκρασίες και εκείνοι που βρίσκονται πολύ μακριά ιδιαίτερα χαμηλές δημιουργώντας συνθήκες που δεν ευνοούν την παρουσία της ζωής. Οι πλανήτες που βρίσκονται στο ενδιάμεσο και διαθέτουν θερμοκρασίες τέτοιες που να επιτρέπουν την παρουσία του νερού σε υγρή μορφή είναι πιο φιλικοί στη παρουσία της ζωής. Σύμφωνα με τους ειδικούς μάλιστα όσο πιο μικρό είναι το μέγεθος ενός πλανήτη που βρίσκεται στη φιλόξενη ζώνη και πλησιάζει το μέγεθος της Γης τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να μπορεί να υπάρξει σε αυτόν τον πλανήτη ζωή. The “Goldilocks” zone around a star is where a planet is neither too hot nor too cold to support liquid water. Illustration by Petigura/UC Berkeley, Howard/UH-Manoa, Marcy/UC Berkeley.

Ένας εξωπλανήτης θεωρείται δυνητικά «φιλόξενος» για ζωή, όταν δέχεται περίπου τόση ηλιακή ακτινοβολία, όση η Γη, έτσι ώστε το νερό στην επιφάνειά του ούτε να βράζει και να εξατμίζεται, ούτε να παγώνει. Ο Kepler -438b δέχεται περίπου 40% περισσότερο αστρικό (ηλιακό) φως από ό,τι η Γη (συγκριτικά η καυτή Αφροδίτη δέχεται διπλάσια ηλιακή ακτινοβολία σε σχέση με τον πλανήτη μας) και οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι έχει πιθανότητα 70% να βρίσκεται στη σωστή απόσταση από το άστρο του για να έχει υγρό νερό και να είναι κατάλληλος για ζωή. Ο Kepler -442b δέχεται περίπου τα δύο τρία της ηλιακής ακτινοβολίας που πέφτει στη Γη και οι πιθανότητες είναι πάρα πολλές (της τάξης του 97%) να βρίσκεται στην «κατοικήσιμη» ζώνη του άστρου του.

«Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν οποιοσδήποτε από αυτούς τους εξωπλανήτες είναι πραγματικά κατοικήσιμος. Αυτό που μπορούμε να πούμε, είναι πως είναι υποψήφιοι για κάτι τέτοιο», δήλωσε ο αστρονόμος Ντέηβιντ Κίπινγκ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Artist's impression of Kepler-186f which may have conditions suitable to life, scientists believe. Photo: PA

Πριν τη νέα ανακάλυψη, οι δύο πιο «γήινοι» εξωπλανήτες που είχαν βρεθεί, ήσαν ο Κέπλερ-186f (με μέγεθος 10% μεγαλύτερο της Γης, ο οποίος δέχεται το ένα τρίτο της ηλιακής ακτινοβολίας που πέφτει στον πλανήτη μας) και ο Κέπλερ-62f (με μέγεθος 40% μεγαλύτερο της Γης), ο οποίος δέχεται το 41% της ηλιακής ακτινοβολίας του πλανήτη μας.