Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Laurent Pernot: Η σύγχρονη κοινωνία έχει ανάγκη τα Ελληνικά! Laurent Pernot: Modern society needs the Greek language!

Apollo and Artemis. Tondo of an Attic red-figure cup by Brygos, potter, and the Briseis Painter, ca. 470 BC. Apollon et Artémis, tondo d'une coupe attique à figures rouges de Brygos (potier) et du Peintre de Briséis, v. 470 av. J.-C., musée du Louvre. M. Laurent Pernot a donné deux interviews à la presse grecque sur l’utilité du grec ancien dans le monde moderne. Ses propos, recueillis par Mme Alexandra Dimou, ont été publiés dans l’édition du dimanche d’Eleftherotypia, 5/1/2014, sous le titre «Η Ευρώπη οφείλει τεράστιο πολιτιστικό χρέος στην Ελλάδα» (www.enet.gr), et dans Pygmi, 12/4/2014, sous le titre «Η σύγχρονη κοινωνία έχει ανάγκη τα Ελληνικά» (www.pygmi.gr).

Η ελληνική γλώσσα, «το βιολί της ανθρωπότητας», όπως την χαρακτηρίζει η Αμερικανίδα συγγραφέας, Έλεν Κέλλερ, υπήρξε ανέκαθεν το όργανο ανάπτυξης και διάδοσης του ελεύθερου πνεύματος των Ελλήνων, η «κιβωτός» που ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο φυλάσσοντας μέσα της αλλά ταυτόχρονα μοιράζοντας απλόχερα κάθε είδους μεγαλείο…

Εκτός ελλαδικού κράτους δίνεται τεράστιος αγώνας για την διατήρηση και εκ νέου εξάπλωση του ελεύθερου πνεύματος των Ελλήνων, μοναδικού αντίβαρου στον σκοταδισμό της παγκοσμιοποίησης. Εντός των τειχών δυσφημείται και χλευάζεται από δήθεν «μορφωμένους»…

Οι σύγχρονοι ψευτο-προοδευτιστές εφευρίσκουν συνεχώς νέα «κόλπα», προκειμένου να προκαλέσουν ανεπανόρθωτα πλήγματα στον φορέα αυτού του πνεύματος, που δεν είναι άλλος από την ελληνική γλώσσα. Αν μπορούσαν, μάλιστα, όχι μόνο θα την εξαφάνιζαν αλλά θα την έσβηναν παντελώς από την παγκόσμια ιστορία! Γιατί;

Ο Χρύσης επιχειρεί παρακαλώντας να εξαγοράσει την κόρη του από τον Αγαμέμνονα. Απουλιανός ερυθρόμορφος κρατήρας, περ. 360 - 350 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου. Chryses attempting to ransom his daughter Chryseis from Agamemnon. Side A of an Apulian red-figure volute-crater, ca. 360 BC–350 BC, found in Taranto. Chrysès offre à Agamemnon une rançon pour sa fille Chryséis. Face A d'un cratère à volutes apulien à figures rouges, v. 360–350 av. J.-C., découvert à Tarente.

Γιατί γνωρίζουν αυτό ακριβώς… Τον όρο «παγκόσμιος»! Γιατί μόνο αυτός μπορεί να περιγράψει την πορεία της… Γιατί η Ιατρική, η Φιλοσοφία, η Ιστορία, η Αρχαιολογία, η Φυσική, τα Μαθηματικά, οι Τέχνες και κάθε τομέας της ανθρώπινης διανόησης το αποδεικνύει, κατακλυσμένος από τον χείμαρρο των λέξεών της.

Γιατί αυτή υπήρξε η βάση όλων των υπολοίπων γλωσσών. Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την παραγκωνίσουν, να την αλλοιώσουν και να την εξαφανίσουν, πάντα θα υπάρχουν φωνές (και δυστυχώς κυρίως εκτός Ελλάδας) που θα την κρατούν ζωντανή και θα βροντοφωνάζουν την παγκόσμια εμβέλεια και συμβολή της.

Ο καθηγητής Laurent Pernot, επιφανής Γάλλος ελληνιστής και ακαδημαϊκός, καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου, μιλά για τη θέση της ελληνικής παιδείας και γλώσσας στην εκπαίδευση και στην ευρωπαϊκή κοινωνία και της ρητορικής στη σύγχρονη πολιτική σκηνή. Στο ελληνικό κοινό είναι γνωστός με το βιβλίο του «Η ρητορική στην αρχαιότητα», ταυτόχρονα όμως έχει εκδώσει πλήθος βιβλίων και άρθρων για την αρχαία Ελλάδα. Laurent Pernot en 2011. Laurent Pernot, né le 10 juillet 1955 à Saumur, est un professeur et historien français, spécialiste de la rhétorique grecque antique. Il est membre de l'Académie des inscriptions et belles-lettres depuis 2012.

Ένας εξ αυτών και ο Ελληνιστής Γάλλος Καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου, τέως πρόεδρος της Διεθνούς εταιρείας της Ιστορίας της ρητορικής (International Society for the History of Rhetoric) και ακαδημαϊκός Laurent Pernot, ο οποίος σε συνέντευξή του στην Διδάκτορα Κλασσικής Φιλολογίας, Αλεξάνδρα Δήμου για την θέση της ελληνικής παιδείας στην Ευρώπη, μεταξύ άλλων δήλωσε:

Ο Οδυσσέας και οι άνδρες του τυφλώνουν τον Πολύφημο (λεπτομέρεια πρωτοαττικού αμφορέως, περ. 650 π.Χ., Μουσείο Ελευσίνας). Funerary Proto-Attic Amphora. Odysseus and his men blinding the cyclops Polyphemus, circa 660 BC. Ulysse et Polyphème, détail d'une amphore protoattique, v. 650 av. J.-C., musée d'Éleusis.

«...η Ευρώπη οφείλει ένα τεράστιο χρέος στην Ελλάδα τόσο στον χώρο της διανόησης  όσο και του πολιτισμού (…) Eίναι σαφές πως οι Ευρωπαίοι πολίτες παραμένουν συνδεδεμένοι με τα ελληνικά, αν κρίνουμε από την επιτυχία που γνωρίζουν βιβλία αφιερωμένα στην αρχαία ελληνική σκέψη ή ακόμη από την επισκεψιμότητα των αρχαιολογικών χώρων στην Ελλάδα. Υπάρχει ακόμη μία επιθυμία για τα ελληνικά στην κοινωνία της Ευρώπης.

Η Ευρώπη σε ειδώλιο. Europa and Zeus transformed into a bull. Terracotta figurine from Boeotia, ca. 470 BC–450 BC.

Στην περίπτωση των χωρών την Δύσης, αυτή η δραστηριότητα περιλαμβάνει υποχρεωτικά τα ελληνικά και μάλιστα σε περίοπτη θέση. Η Ελλάδα μας προσφέρει τις πολιτισμικές αναφορές στους τομείς της αισθητικής, του ωραίου, της διανόησης και της πολιτικής, χωρίς τις οποίες οι πολίτες θα αδυνατούσαν να κατανοήσουν τον πολιτισμό μας. Προσφέρει τις ρίζες, την παράδοση, τη μνήμη, κι αυτό είναι χρήσιμο σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη επιδιώκει  όλο και περισσότερο την ένωση και τη συνεργασία των πολιτών της. Αυτές τις ρίζες τις βλέπουμε κιόλας στο λεξιλόγιο: το ίδιο το όνομα της Ευρώπης κατ΄αρχήν είναι ελληνικό, όπως και οι λέξεις «δημοκρατία», «πολιτική», «οικονομία», «ιστορία», «φιλοσοφία», «θέατρο», «μαθηματικά», «βιολογία» κ.τ.λ., που έχουν περάσει στις ευρωπαϊκές γλώσσες. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις που προέρχονται από τα ελληνικά για να ονομάσουν τους πιο σημαντικούς τομείς στη ζωή τους. Αυτές οι λέξεις δεν είναι απολιθώματα, αντιθέτως περιγράφουν έναν τρόπο συμβίωσης των ανθρώπων στο παρόν και το μέλλον».

Ο Laurent Pernot με το ξίφος του ακαδημαϊκού. Αυτό που διακρίνει τον κ. Pernot είναι ο ενθουσιασμός του να κάνει γνωστό τον ελληνικό πολιτισμό στον μη ειδικό αναγνώστη. Εδώ και χρόνια δραστηριοποιείται για τη διατήρηση των λογοτεχνικών σπουδών στην εκπαίδευση (είναι πρόεδρος της οργάνωσης «Διατήρηση των λογοτεχνικών σπουδών», που ίδρυσε η Jacqueline de Romilly) και προσπαθεί να κάνει γνωστή την αρχαία ελληνική ρητορική στο ευρύ κοινό. Επιστέγασμα της πορείας του, η εκλογή του, το 2012, στη Γαλλική Ακαδημία. Ως ελληνιστής και διανοούμενος παγκοσμίου κύρους αποτελεί σημαντικό πρεσβευτή του ελληνικού πολιτισμού στον κόσμο. Laurent Pernot en décembre 2013.

Την ίδια στιγμή που τέτοιοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής τους στην έρευνα, εξυψώνουν την ελληνική γλώσσα και μαρτυρούν την τεράστια σημασία της, χωρίς «εθνικιστικά κίνητρα» -για να προλάβουμε μερικούς-, στην Ελλάδα η ίδια αυτή γλώσσα κατακρεουργείται από δήθεν ειδήμονες, οι οποίοι προσπαθούν με κάθε αθέμιτο μέσο να την ξεριζώσουν από μέσα μας, χαρακτηρίζοντάς την ως κάτι το παλιομοδίτικο, το στριφνό και το άχρηστο.

Πρωτεργάτες, άνθρωποι άσχετοι τόσο σε θέματα παιδείας όσο και ιστορίας, οι οποίοι υποστηρίζουν (και σίγουρα όχι από αφέλεια ή ελλιπή γνώση) την αφαίρεσή της από τα σχολεία, καθώς πρόκειται, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, για γλώσσα νεκρή, που δυσκολεύει τα παιδιά και τους προκαλεί σύγχυση.

Ας δούμε ποια είναι η άποψη του καθηγητή Pernot:

Europa and the bull. Terracotta group from Athens, 480–460 BC.

«…Μπορούμε να διακρίνουμε μία υποχώρηση της γνώσης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και της επαφής με την ελληνική παράδοση, αλλά και των λατινικών και των λογοτεχνικών σπουδών γενικά. Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι πολίτες παραμένουν συνδεδεμένοι με τα ελληνικά, διαβάζουν βιβλία αφιερωμένα στην ελληνική σκέψη και επισκέπτονται τις αρχαιότητες. Η υποχώρηση οφείλεται σε ενός είδους ωφελιμισμό εκείνων που αναζητούν για τους ίδιους ή για τα παιδιά τους δραστηριότητες που νομίζουν πως εγγυώνται την άνεση, την ευδαιμονία και την υλική επιτυχία. Όμως η αντίθεση ανάμεσα στην αρχαία παιδεία και την πρακτική χρησιμότητα δεν είναι τόσο απόλυτη όσο φαίνεται. Η χρησιμότητα του ελληνικού πολιτισμού είναι εμφανής σε πολλά επίπεδα. Κανένας αξιόλογος πολιτισμός δεν αναπτύσσεται χωρίς παιδεία και πολιτισμικές αναφορές. Η Ελλάδα μας προσφέρει τις αναφορές στους τομείς της αισθητικής, της διανόησης και της πολιτικής, ώστε οι πολίτες να κατανοήσουν τον πολιτισμό μας. Προσφέρει τις ρίζες, την παράδοση, τη μνήμη σε μια περίοδο όπου επιδιώκεται η ένωση και η συνεργασία των πολιτών της Ευρώπης. Το ίδιο το όνομα της Ευρώπης είναι ελληνικό, λέξεις όπως «δημοκρατία», «ιστορία», «μαθηματικά», κτλ. πέρασαν στις ευρωπαϊκές γλώσσες. Οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν, όχι τυχαία, λέξεις προερχόμενες από τα ελληνικά (ή τα λατινικά) στους σημαντικότερους τομείς της ζωή τους. Αυτές δεν είναι απολιθώματα, περιγράφουν έναν τρόπο συμβίωσης των ανθρώπων στο παρόν και το μέλλον. Ακόμη, η Καινή Διαθήκη είναι γραμμένη στα ελληνικά και όσο υπάρχουν χριστιανοί, θα χρειάζονται πάντοτε ελληνιστές για να την ερμηνεύουν

Teaching of Music. In the center, a boy before his seated teacher who looks into his opened roll. The boy seems to be reciting, the teacher checking. On the roll: MOISA MOI / A[N]PHI SKAMANDRON / EUR[R]WN ARCHOMAI / AEI[N]DEIN vac. This scans as hexameter, but conflates two ideas: Muse, to me . . . and, I begin to sing of wide flowing Scamander.

«Τα κλασικά γράμματα εμποτίζουν επίσης και τις καινοτόμες εμπνεύσεις: «οικολογία», να μία ακόμη ελληνική λέξη. Το κλειδί, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται στην εκπαίδευση. Πρέπει να εξακολουθήσει να προτείνει τα αρχαία ελληνικά όχι για να δημιουργήσει ειδικούς φιλολόγους, αλλά για να δώσει τη δυνατότητα σε μαθητές που θα ασκήσουν κάθε είδους επαγγέλματα να γνωρίσουν την αρχαία ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό

A potter's workshop. Side B from a Corinthian black-figure pinax, ca. 575–550 BC. Found in Penteskouphia. Atelier de potier. Face B d'un pinax corinthien à figures noires, vers 575-550 av. J.-C. Provenance: Penteskouphia.

«Κατά καιρούς επανέρχονται προτάσεις για την κατάργηση των λατινικών και των αρχαίων ελληνικών στην εκπαίδευση και γίνεται πάντοτε η ίδια συζήτηση: από την μία πλευρά το ωφελιμιστικό επιχείρημα, ότι πρέπει να εξαλείψουμε από τα σχολεία τα μαθήματα που υποπτευόμαστε ότι δε χρησιμεύουν και από την άλλη η δίκαιη αγανάκτηση των εκπαιδευτικών, που βλέπουν στην καθημερινή άσκηση του επαγγέλματός τους την τεράστια συνεισφορά των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών στους μαθητές. Αυτή η συζήτηση προέρχεται από την ανικανότητα κατανόησης. Για να εξέλθουμε πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην κοινή βάση. Για να δημιουργήσουμε μία κοινότητα φωτισμένων  και υπεύθυνων πολιτών (γιατί αυτός είναι ο σκοπός του σχολείου) δεν μπορεί να μην ρίξουμε μια ιστορική ματιά σ΄αυτά που μας ενώνουν και πρώτ΄ απ΄ όλα στην γλώσσα».

Επομένως η αρχαία ελληνική ΔΕΝ είναι μία νεκρή γλώσσα αλλά αντιθέτως είναι απαραίτητη στην εποχή μας, καθώς συνιστά το “εισιτήριο” όλων μας στον τεράστιο αυτό πολιτισμό που συνεχίζει να “σημαδεύει” ολόκληρη την υφήλιο…

Εκτός συνόρων δίνεται μεγάλος αγώνας για την διατήρηση της γλώσσας μας από ανθρώπους, τους οποίους, όπως ήταν αναμενόμενο, το ελληνικό κράτος αφήνει παντελώς ανεκμετάλλευτους. Ευτυχώς για εμάς, όμως, υπάρχουν τέτοιοι επιστήμονες που κρατούν άσβεστη την φλόγα του Ελληνισμού.

Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;

Attic jug, ca. 740 BC. Late Geometric style: the whole vase is covered with ornamentation friezes (“carpet style”?). Jarre attique, v. 740 av. J.-C. Style géométrique tardif : le vase est entièrement recouvert de motifs décoratifs (« style du tapis » ?).

Να μην «μασάμε» στην προπαγάνδα των καιρών που θέλει να αφανίσει καθετί ελληνικό, αλλά αντιθέτως να ερευνάμε, αντιμετωπίζοντας κριτικά ό,τι ακούμε, γιατί μόνο έτσι θα προσεγγίσουμε την αλήθεια.

Ίσως κάποιος να νοιώσει μόνος του σε όλο αυτό.. Και το πιο πιθανό να χαρακτηριστεί γραφικός. Αλλά ας θυμάται αυτό που είχε πει  ο Μαχάτμα Γκάντι: «Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς»!

Γιατί αρκεί μία σπίθα για να «θεριεύσει» η φλόγα!

Στο βίντεο που σας παραθέτει αποκλειστικά το ΠΥΓΜΗ.gr και το οποίο επιμελήθη η Διδάκτωρ Αλεξάνδρα Δήμου, ο παγκοσμίως διακεκριμένος φιλόλογος δηλώνει ρητά και κατηγορηματικά πως οι απανταχού Ελληνιστές πρέπει να παραμείνουν σε επαγρύπνηση, ώστε να κρατήσουν ζωντανή την ελληνική γλώσσα, την οποία, όπως αναφέρει, χρειάζονται, ώστε να κατανοήσουν την κληρονομιά της χώρας τους.  

Σε αυτήν τους την προσπάθεια χρειάζονται όσο το δυνατόν περισσότερους «συνοδοιπόρους» και για τον λόγο αυτό απευθύνονται σε νέους ανθρώπους, καλώντας τους να συμβάλλουν στο δύσκολο έργο τους.

Όποιος, επομένως, επιθυμεί να ταξιδέψει στο Στρασβούργο ή σε συνεργαζόμενα με αυτό Πανεπιστήμια στην Ευρώπη ας ακολουθήσει τα παρακάτω links:

Πηγή: www.pygmi.gr

Δημήτρης Νανόπουλος: Ηχώ από την αρχή του Σύμπαντος. Dimitris Nanopoulos: Echoes from the beginning of the Universe

Μια διάλεξη από το θερινό σχολείο 2014 που διοργάνωσε το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών "Δημόκριτος". A lecture from the 2014 summer school organized by National Center for Scientific Research “Demokritos” in Athens, Greece with Professor of Physics Dimitri Nanopoulos to discuss the Universe and the BIG BANG! (© Colourbox)

A representation of inflation on the timeline of the universe.

Recent discoveries, the last one announced in March 2014, support strongly inflationary Cosmology, the most detailed description of the appearance and evolution of our Universe, that explains the existence of Galaxies and Stars. We will learn all about these really fascinating, ground breaking, historical developments and their implications on our everyday life.

Greece has proposed Professor Dimitri Nanopoulos, a distinguished Greek physicist, for the post of Geneva’s top research and physics center, CERN director general. Dimitri is a Distinguished Professor of Physics at Texas A&M University and the Head of the Houston Advanced Research Center (HARC) Astroparticle Physics group. Nanopoulos is currently vice-president of the Athens Academy. He has also worked as a senior research physicist at CERN for many years. His team in 1976 was the first to propose the ‘Higgs-strahlung” process, where a Higgs boson is radiating from a Z-boson, which proved to be the best way to search for a Higgs boson at the Large Electron-Positron Collider. This contribution was also recognised by Peter Higgs himself, in his acceptance speech for the 2013 Nobel Prize for Physics. Apart from his post in the Athens Academy, Nanopoulos is also holder of the Mitchell-Heep Chair in High-Energy Physics at Texas A&M Department of Physics and Astronomy and serves as head of the Houston Advanced Research Center (HARC) astroparticle physics group. Since January 2013 he has been appointed as Greece’s delegate to the CERN Council, a position he also held between 2005 and 2010. The focus of his research is on perfecting a Grand Unified Theory (GUT) that will ultimately combine gravitation, electroweak and strong forces into a single ‘theory of everything’.

Οι τελευταίες μετρήσεις της Κοσμικής Ακτινοβολίας Υποβάθρου από το PLANK και BICEP2 υποστηρίζουν σθεναρά το μοντέλο του Κοσμολογικού Πληθωρισμού, αλλά μας δημιουργούν μερικά καινούργια προβλήματα. Στη διάλεξη του Δημήτρη Νανόπουλου βλέπουμε πως αυτά μπορούν να εξηγηθούν μέσα σε ένα πλαίσιο που προτάθηκε 30 χρόνια πριν, αυτό της No-Scale Supergravity, που, και πως οι Κοσμολογικές παρατηρήσεις σχεδόν προδικάζουν τι θα δούμε στο LHC14.

Ο αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και εκλεγμένος πρόεδρος για το 2015, διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής Υψηλών Ενεργειών Δημήτρης Νανόπουλος προτάθηκε από την Ελλάδα για τη θέση του γενικού διευθυντή στο κορυφαίο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικής Eρευνας CERN στη Γενεύη της Ελβετίας. Ο Δ. Νανόπουλος διετέλεσε ερευνητής στο CERN και επί σειρά ετών ανήκε στο ανώτερο ερευνητικό προσωπικό του Κέντρου. Το 1975 ήταν ο πρώτος που περιέγραψε με την επιστημονική του ομάδα το μηχανισμό παραγωγής του μποζονίου Higgs, συμβολή που αναγνωρίστηκε από τον ίδιο τον Πίτερ Χιγκς κατά την ομιλία του στην τελετή απονομής του Βραβείου Νομπέλ τον Δεκέμβριο του 2013. Ο κ. Νανόπουλος είναι διακεκριμένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Texas A&M και διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προχωρημένων Ερευνών (HARC) στο Χιούστον, Τέξας, όπου διευθύνει ερευνητικό τμήμα του World Laboratory, που εδρεύει στη Λωζάνη. Από τον Ιανουάριο του 2013 έχει οριστεί εκπρόσωπος στο Συμβούλιο του CERN, θέση που κατείχε και από το 2005 έως το 2010. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έχει στηρίξει πολύπλευρα την ελληνική επιστημονική κοινότητα Σωματιδιακής Φυσικής στη συμμετοχή της στα ερευνητικά προγράμματα του CERN.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την διάλεξη του Δημήτρη Νανόπουλου πατώντας ΕΔΩ:www.blod.gr/lectures.

Οι κρατήρες... X-Files. Earth's Oldest and Biggest Crater Yields New Secrets

Νέες έρευνες φέρνουν στο φως άγνωστα έως τώρα στοιχεία για τις πτώσεις αστεροειδών στη Γη κατά το μακρινό παρελθόν και τις επιπτώσεις τους στην επιφάνεια του πλανήτη. Ο Vredefort, ο μεγαλύτερος κρατήρας στη Γη, δημιουργήθηκε πριν από δύο δισ. έτη, έπειτα από μια τρομερή σύγκρουση με έναν μεγάλο αστεροειδή. In the abraded heart of South Africa's Vredefort impact crater lurk striking green-black rocks, some of the only remnants of a magma sea that once filled the gaping crater. Credit: NASA

Μπορεί η Γη να μην είναι... σουρωτήρι γεμάτη κρατήρες όπως η Σελήνη, αλλά υπάρχουν χιλιάδες μικρότεροι και μεγαλύτεροι κρατήρες στην επιφάνεια του πλανήτη μας. Κάποιοι εξ αυτών παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, με τους επιστήμονες να τους μελετούν αφού, όπως φαίνεται, κρύβουν πολλά και σημαντικά δεδομένα για την ιστορία της Γης αλλά και του ηλιακού μας συστήματος.

Ο σούπερ κρατήρας

Also known as the Vredefort Dome, the Vredefort crater has an estimated radius of 118 miles (190 kilometers), making it the world's largest known impact structure.

Ο κρατήρας Vredefort στη Νότια Αφρική είναι ένας γιγάντιος κρατήρας-προϊόν της σύγκρουσης με έναν μεγάλο αστεροειδή πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια έτη. Τα ευρήματα μιας πρόσφατης μελέτης δείχνουν ότι ο Vredefort είναι ο μεγαλύτερος κρατήρας της Γης.

Map of South Africa showing the location of the Vredefort Dome in South Africa. The interrupted line circle, 300 km in diameter, marks the extent of the original crater.

Ο Vredefort έχει ακτίνα 190 χλμ. και στη διάρκεια των αιώνων έχει υποστεί σημαντικές διαβρώσεις που, όπως φαίνεται, δεν επέτρεψαν έως σήμερα να αποκαλυφθούν κρίσιμες πτυχές της ταυτότητάς του.

Lisa Cupelli at an outcrop of gabbronorite at the Vredefort impact crater. Credit: Desmond Moser

Δύο ανεξάρτητες ομάδες ειδικών μελέτησαν εκ νέου τον κρατήρα αποκαλύπτοντας άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία. Στη μία ομάδα επικεφαλής ήταν ο Ντέσμοντ Μόουζερ, γεωχρονολόγος του Πανεπιστημίου Western στο Οντάριο του Καναδά, και στη δεύτερη ομάδα επικεφαλής ήταν ο Μάθιου Χάμπερ, πλανητικός γεωλόγος του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών. Στον κρατήρα υπάρχουν διάφορα «υλικά» (μάγμα, ορυκτά, πετρώματα κ.ά.) η προέλευση των οποίων προβληματίζει διαχρονικά τους ειδικούς.

A 3-billion-year-old shocked zircon that survived the Vredefort impact. Credit: Desmond Moser

Με βάση τις νέες αναλύσεις οριοθετήθηκε η χρονική περίοδος κατά την οποία δημιουργήθηκε ο κρατήρας. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η σύγκρουση με τον αστεροειδή που τον δημιούργησε συνέβη πριν από 2,2 δισ. έτη. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, ο αστεροειδής αυτός είχε διάμετρο 10 χλμ. και η πτώση του δημιούργησε μια... τρύπα δέκα φορές πιο βαθιά από το Γκραν Κάνιον. Οι ερευνητές εκτιμούν επίσης ότι όταν σχηματίστηκε ο Vredefort είχε διάμετρο 300 χλμ. Πιστεύουν επίσης ότι η τρομερή σύγκρουση εκτόξευσε τεράστιες ποσότητες στερεάς αλλά και εξατμισμένης ύλης στην ατμόσφαιρα, η οποία στη συνέχεια ταξίδεψε σε απόσταση 2.500 χλμ. και έπεσε σε μια πρωτοήπειρο από την οποία προέκυψαν στη συνέχεια η Σκανδιναβία και η Βορειοδυτική Ρωσία.

Ο αρχαιότερος

Oldest Impact Crater on Earth Discovered in Greenland. An artist’s rendition of how a giant meteorite impact in a marine area might have looked like in the first second of crater formation. (Illustration: Carsten Egestal Thuesen, GEUS)

Ένας κρατήρας διαμέτρου 100 χλμ., ο οποίος βρέθηκε στην περιοχή Μάνιτσοκ της Δυτικής Γροιλανδίας, είναι το αποτέλεσμα μιας πρόσκρουσης στη Γη αστεροειδούς ή κομήτη που συνέβη πριν από περίπου 3 δισ. έτη και είναι ο αρχαιότερος που έχει εντοπιστεί έως σήμερα.

The area around the town of Maniitsoq in Greenland where the remains of the meteorite impact were discovered. (Graphic: GEUS)

Ο κρατήρας δημιουργήθηκε όταν οι νεογέννητοι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος βομβαρδίζονταν ανηλεώς από τα υλικά που είχαν περισσέψει κατά τον σχηματισμό του ηλιακού συστήματος.

Ο πιο μυστηριώδης

Discovered by helicopter pilots, who posted video footage of their find in the remote Yamal peninsula on Youtube, the the scar in the otherwise barren tundra situated about 30 kilometers from Russia’s Bovanenkovo natural gas field. Picture: Barcroft Media

Ερευνητική αποστολή στην οποία συμμετέχουν το ρωσικό υπουργείο Εκτάκτων Καταστάσεων και η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών ξεκίνησε πριν από λίγες εβδομάδες την προσπάθεια εξερεύνησης ενός μυστηριώδους κρατήρα στη Σιβηρία - πρόκειται για μια παράξενη, φαινομενικά απύθμενη τρύπα η διάμετρος της οποίας εκτιμάται στα 80 μέτρα. Για την προέλευση του κρατήρα έχουν αναπτυχθεί διάφορες πιθανές και απίθανες θεωρίες.

Εξωγήινο διαστημόπλοιο; Χτύπημα μετεωρίτη; Ή μήπως υπόγεια έκρηξη φυσικού αερίου; Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει λύσει το μυστήριο του γιγάντιου κρατήρα που βιντεοσκοπήθηκε στη χερσόνησο Γιαμάλ της Σιβηρίας, της οποίας το όνομα σημαίνει στην ντόπια διάλεκτο «το τέλος του κόσμου». Εξήγηση ακόμη δεν υπάρχει, ωστόσο η θεωρία της πρόσκρουσης μετεωρίτη διαψεύστηκε κατηγορηματικά από το παράρτημα του υπουργείου Εκτάκτων Καταστάσεων στο Γιαμάλ. Το έδαφος της περιοχής παραμένει μόνιμα κατεψυγμένο και, σύμφωνα με μια δεύτερη θεωρία, η τοπική τήξη του εδάφους οδήγησε στην εκρηκτική απελευθέρωση φυσικού αερίου, περίπου όπως συμβαίνει και στο άνοιγμα μιας σαμπάνιας.

Ο κρατήρας βρίσκεται μόλις 30 χιλιόμετρα από τις γεωτρήσεις φυσικού αερίου στο Μποβανένκοβο. Μια τρίτη θεωρία θέλει τον λάκκο να σχηματίστηκε από την εκρηκτική ανάφλεξη φυσικού αερίου που ήρθε σε επαφή με αλάτι το οποίο παραμένει στο υπέδαφος από την τελευταία εποχή των παγετώνων, όταν η περιοχή βρισκόταν κάτω από τη θάλασσα. Το μόνο που θεωρείται βέβαιο είναι ότι το χώμα που περιβάλλει τον κρατήρα πρέπει να εκτινάχθηκε από το εσωτερικό του. Και το σκούρο χρώμα στις πλαγιές του κρατήρα μαρτυρά ότι το φαινόμενο σχετίζεται με «θερμικές διαδικασίες», όπως μια έκρηξη φυσικού αερίου.

Ο άγνωστος

A river gorge cut into the tundra of northwestern Victoria Island shows steeply tilted sedimentary rock strata. These deformed beds represent the central uplift caused by rebound after the meteor impact that formed the Prince Albert crater. Credit: University of Saskatchewan, Brian Pratt

Μια εντυπωσιακή όσο και αναπάντεχη ανακάλυψη έκαναν πριν από δύο χρόνια ερευνητές του Πανεπιστημίου Saskatchewan στον Καναδά. Διαπίστωσαν ότι ένας ιδιόμορφος γεωλογικός σχηματισμός στο νησί Βικτόρια που βρίσκεται στο Αρκτικό Αρχιπέλαγος του Καναδά είναι ένας γιγάντιος κρατήρας ο οποίος δημιουργήθηκε από την πτώση ενός τεράστιου μετεωρίτη πριν από πολλά εκατομμύρια έτη. Ο κρατήρας έχει διάμετρο 25 χλμ. και, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των ερευνητών, η ηλικία του είναι κάπου ανάμεσα στα 130 και 350 εκατομμύρια έτη. Η ανακάλυψη είναι σημαντική εξαιτίας, εκτός των άλλων, του μεγέθους του κρατήρα, ο οποίος ονομάστηκε «Πρίγκιπας Αλβέρτος» από το όνομα της περιοχής στην οποία βρίσκεται το Πανεπιστήμιο. Οι μετεωρίτες είναι μικρά κομμάτια που αποσπώνται από αστεροειδείς ή κομήτες οι οποίοι εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης. Το μέγεθος του κρατήρα υποδεικνύει ότι δημιουργός του ήταν ένας πολύ μεγάλος μετεωρίτης. Έως σήμερα στη Γη έχουν εντοπιστεί περίπου 180 κρατήρες που δημιουργήθηκαν από μετεωρίτες.



Ο Ερωτικός Πικάσο. The Erotic Picasso

Όταν ρωτήθηκε για τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και τη σεξουαλικότητα, ο Πάμπλο Πικάσο κάποτε απάντησε, «Είναι το ίδιο πράγμαWhen questioned about the relationship between art and sexuality, Pablo Picasso once replied, "It's the same thing."

Μολονότι ο Πάμπλο Πικάσο είναι ο γνωστότερος καλλιτέχνης του 20ού αιώνα, ένα σημαντικό κομμάτι του δημιουργικού του έργου παρέμενε μέχρι πρότινος άγνωστο στο ευρύ κοινό. Πρόκειται για εκατοντάδες έργα του με ερωτικά θέματα τα οποία κοσμούν κυρίως ιδιωτικές συλλογές. 

Από τα εφηβικά του χρόνια ως τα βαθιά γεράματα (πέθανε 92 ετών) ο Πικάσο δεν σταμάτησε ποτέ να εμπνέεται από τον έρωτα. 

Σπουδαστής της Σχολής Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης ο 20χρονος Πάμπλο ανακάλυψε την απαγορευμένη γοητεία των κακόφημων συνοικιών και των οίκων ανοχής. Τις εμπειρίες του αυτές ο Πικάσο θα τις μετουσιώσει αργότερα στις Δεσποινίδες της Αβινιόν, θεμέλιο λίθο του κυβισμού. 

Στη μακρόχρονη δημιουργική καριέρα του ο Πικάσο, παράλληλα με τα άλλα πασίγνωστα έργα του, φιλοτεχνούσε, με μία δόση ενοχής αλλά και με περιπαιχτική διάθεση, ερωτικά φιλιά, περιπαθείς εναγκαλισμούς, συνουσίες εξωπραγματικές, όπως γυναίκες να ζευγαρώνουν με ταύρους. 

Οι σημειώσεις και τα σκίτσα της πρώτης περιόδου αποτελούν ένα ασεβές αυτοβιογραφικό χρονικό ωμού ρεαλισμού της νεανικής του ηλικίας, όταν ως φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης περιφερόταν σε κακόφημα στέκια και οίκους ανοχής.





























  


Στα σχέδια των τελευταίων ετών οι διάφορες διαμορφώσεις, οι προοπτικές και οι τεχνικές της αναπαράστασης τροφοδοτούν τις εικόνες με ένα τόσο ισχυρό ερωτικό βάρος, ώστε να τοποθετούν το θεατή στη θέση ενός απροκάλυπτου ηδονοβλεψία, στον οποίο και απευθύνεται η σκηνή. 

Το ανθρώπινο σώμα και η ερωτική επιθυμία αποτυπώνονται άλλοτε με τη χρήση τολμηρών κυβιστικών και φουτουριστικών στοιχείων, άλλοτε υπό μια εξπρεσιονιστική ματιά, άλλοτε με την επιστροφή στο νεοκλασικισμό και άλλοτε υπό τη μορφή σουρεαλιστικών συνθέσεων.



Παρά τις υφολογικές αυτές παραλλαγές, πρόκειται απλά για επιτηδευμένες παραμορφώσεις του ιδίου θέματος, του έρωτα. Ενός έρωτα ωμού και βίαιου.


Τα απόκρυφα σημεία του γυναικείου σώματος ασκούσαν μεγάλη γοητεία στον Πικάσο, ιδιαίτερα προς το τέλος της ζωής του. Στα 80 του, λόγου χάρη, ο καλλιτέχνης δείχνει μια εμμονή στα γυναικεία σεξουαλικά όργανα τα οποία παρουσιάζει με εξαιρετική ωμότητα, για να τονίσει ότι γι' αυτόν πλέον είναι απαγορευμένος καρπός: «Η ηλικία μας αναγκάζει να κόψουμε το τσιγάρο, αλλά η επιθυμία παραμένει. Το ίδιο ισχύει και για τον έρωτα» είχε πει φλεγματικά. 




A group of paintings and sketches from 1899 to 1905 provide an anecdotal account of Picasso's experiences in the brothels of Barcelona and Paris at the turn of the century. By the 1930s, this early naturalism was sublimated into erotic symbolism. 




The paintings and sculptures from this period represent rounded anthropomorphic forms and phallic protuberances intertwine alongside the iconic couplings of girls, gods and Minotaurs, while female toreadors are impaled on the horns of bulls. 

Finally, the complex engravings and sloppy paintings of the last decade of Picasso's life mark a return to a more anatomically detailed style.


For Picasso and his contemporaries, sex presented an escape from the stultifying morality of the Catholic Church and the bourgeois hypocrisy that went with it. 











Ποιον θα σόκαραν σήμερα οι ηδονικές «Δεσποινίδες της Αβινιόν»; Κι όμως, στα χρόνια του Πικάσο η απεικόνιση του ερωτισμού πρόσφερε μιας πρώτης τάξεως διέξοδο από τον αστικό πουριτανισμό της εποχής. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Πέρα από εποχές, ο Πικάσο λάτρευε να αποενοχοποιεί, μέσα από τα έργα του, την ερωτική επιθυμία και τον αισθησιασμό. Άλλωστε, ο ίδιος είχε πει «η τέχνη και η σεξουαλικότητα είναι το ίδιο πράγμα».














Ο Πικάσο διαλέγει έναν από τους κοντινούς του φίλους για ν’ απεικονίσει μια πεολειχία. Ο Ισίδωρος Νονέλ με μια Γυναίκα. Σχέδιο, 1902-1903. Μουσείο Πικάσο, Βαρκελώνη. Πηγή: Στεφανί Μπονβισίνι, Ζακ Αταλί, «Η ιστορία του έρωτα».

Yet beneath this multitude of styles, the content remains the same. Sexuality, as portrayed by Picasso, is aggressively male and heterosexual. Women are dwarfed by huge phalluses, their faces sculpted from male genitalia. Perspective is subverted to present female bodies as rolling landscapes of breasts and orifices.