Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Ρομποτική μητέρα, «γεννάει» ρομποτάκια. Robot mother builds and improves its own children

Η ρομπο-μαμά μοιάζει με ρομποτικό βραχίονα. H μηχανή σχεδιάζει ρομπότ αποτελούμενα από έναν έως πέντε πλαστικούς κύβους που κρύβουν μικρούς κινητήρες. This robot marks an important step forward in the quest for artificial intelligence. Image credit: Cambridge University

Είναι η αρχή της φυσικής επιλογής προσαρμοσμένη στον κόσμο της ρομποτικής: ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ παρουσιάζουν μια ρομποτική μητέρα που σχεδιάζει και συναρμολογεί ρομποτάκια, ελέγχει τις επιδόσεις τους και επιλέγει τα καλύτερα χαρακτηριστικά για την επόμενη γενιά απογόνων.

Χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, η μηχανή σχεδιάζει ρομπότ που αποτελούνται από έναν έως πέντε πλαστικούς κύβους που συνδέονται με κόλλα. Κάθε κύβος περιέχει έναν μικρό κινητήρα, και κάθε ρομποτάκι κινείται με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το πώς έχουν διαταχθεί οι κύβοι του.

Η ρομποτική μαμά αξιολογεί τα παιδιά της με βάση το πόσο μεγάλη απόσταση διανύουν σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα. Οι διατάξεις που αυξάνουν την κινητικότητα αναγνωρίζονται και εφαρμόζονται στο σχεδιασμό της επόμενης γενιάς απογόνων, ενώ οι προβληματικές διατάξεις απορρίπτονται.

Αυτή η διαδικασία βελτίωσης από γενιά σε γενιά μιμείται τη λειτουργία της φυσικής επιλογής, η οποία ευνοεί την επιβίωση των καλύτερων και καταδικάζει σε θάνατο όσους αδυνατούν να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Σε αυτή την περίπτωση όμως, πρόκειται για την τεχνητή επιλογή μιας μηχανής.

«Στο μεγαλύτερο πείραμα που έχουμε πραγματοποιήσει ως τώρα δημιουργήσαμε 500 ρομπότ» λέει στο Reuters o Φούμια Ίντα, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύεται στην ανοιχτή επιθεώρηση «PLoS ONE».

Ρομπο-μαμά με κίνητρο επιβράβευσης

Scientists from the University of Cambridge build a robotic 'mother' that designs and builds its own 'children', assessing them to improve the performance of the next generation.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το κίνητρο της ρομποτικής μητέρας να σχεδιάζει το ένα ρομποτάκι μετά το άλλο προέρχεται από ένα σύστημα «επιβράβευσης» που έχει εισαχθεί στον κώδικά του: «Προγραμματίσαμε στο ρομπότ συναρτήσεις που ορίζουν την επιβράβευση που θα λάβει το ρομπότ ανάλογα με τα σχέδια που κάνει [...] Όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση που διανύει το ρομποτάκι, τόσο μεγαλύτερη είναι η επιβράβευση που λαμβάνει η μητέρα» εξηγεί ο Άντρε Ροσέντο της ερευνητικής ομάδας.

Στη δοκιμή με τα 500 ρομποτάκια, ορισμένα από τα σχέδια που δημιούργησε η μητέρα «θα ήταν πολύ δύσκολο να σχεδιαστούν από ανθρώπους».

Το πείραμα ήταν άκρως επιτυχημένο, αφού τα ρομποτάκια της τελευταίας γενιάς διήνυαν διπλάσια απόσταση στον ίδιο χρόνο σε σχέση με τους απογόνους της πρώτης γενιάς.

Παραμένει όμως σαφές αν αυτή η τεχνητή επιλογή θα είχε κάποιο τέρμα, ή αν θα συνεχιζόταν επ΄αόριστον όπως η εξέλιξη της ζωής στη Γη.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η μελέτη θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τη βελτίωση των βιομηχανικών ρομπότ. Στο παράδειγμα μιας αυτοκινητοβιομηχανίας, κάμερες θα μπορούσαν να παρακολουθούν την ποιότητα κατασκευής κάθε αυτοκινήτου ώστε να αναγνωρίζονται οι πιο ικανοί μηχανικοί εργάτες.