Arts Universe and Philology

Arts Universe and Philology
The blog "Art, Universe, and Philology" is an online platform dedicated to the promotion and exploration of art, science, and philology. Its owner, Konstantinos Vakouftsis, shares his thoughts, analyses, and passion for culture, the universe, and literature with his readers.

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2020

Επιστήμονες κατέγραψαν το μικρότερο διάστημα χρόνου. Meet the zeptosecond, the shortest unit of time ever measured

Nicolas Poussin (1594–1665), A Dance to the Music of Time (c 1634-6), oil on canvas, 82.5 × 104 cm, The Wallace Collection, London. Wikimedia Commons. Επιστήμονες στη Γερμανία μέτρησαν την πιο σύντομη διάρκεια του χρόνου που έχει ποτέ μετρηθεί, σημειώνοντας έτσι ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ στη μέτρηση των μικρών χρονικών διαστημάτων. Πρόκειται για το χρόνο που χρειάζεται ένα σωματίδιο του φωτός (φωτόνιο) για να διασχίσει ένα μόριο υδρογόνου και ισούται με περίπου 247 zeptoseconds. Αυτό είναι το μικρότερο χρονικό διάστημα που έχει μετρηθεί μέχρι σήμερα πάνω στη Γη. Scientists have measured the shortest unit of time ever: the time it takes a light particle to cross a hydrogen molecule. That time, for the record, is 247 zeptoseconds. A zeptosecond is a trillionth of a billionth of a second, or a decimal point followed by 20 zeroes and a 1.

Την πιο σύντομη -μέχρι στιγμής- διάρκεια του χρόνου κατάφεραν να μετρήσουν επιστήμονες από τη Γερμανία, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ στη μέτρηση των μικρών χρονικών διαστημάτων.

Πρόκειται ειδικότερα, για τον χρόνο που χρειάζεται ένα σωματίδιο του φωτός (σ.σ. φωτόνιο) για να διασχίσει ένα μόριο υδρογόνου. Δηλαδή, περίπου 247 zeptoseconds. Αυτό πλέον, είναι και το μικρότερο χρονικό διάστημα, το οποίο έχει μετρηθεί μέχρι σήμερα στην παγκόσμια επιστημονική ιστορία.

The photon (yellow, coming from the left) produces electron waves out of the electron cloud (grey) of the hydrogen molecule (red: nucleus), which interfere with each other (interference pattern: violet-white). The interference pattern is slightly skewed to the right, allowing the calculation of how long the photon required to get from one atom to the next. Credit: Sven Grundmann, Goethe University Frankfurt

Ένα zeptosecond ισούται με το ένα τρισεκατομμυριοστό του ενός δισεκατομμυριοστού του ενός δευτερολέπτου ή αλλιώς 10^-21 δευτερόλεπτα ή πιο απλά, ο αριθμός 0 ακολουθούμενος μετά την υποδιαστολή από 20 μηδενικά και το 1.

Για πρώτη φορά, το 2016 οι επιστήμονες είχαν εισέλθει στην απειροελάχιστα μικρή χρονική επικράτεια των zeptoseconds, ενώ μερικά χρόνια νωρίτερα, το 1999, είχε δοθεί το βραβείο Νόμπελ για τη μέτρηση χρονικών διαστημάτων της τάξης των femtoseconds, δηλαδή εκατομμυριοστών του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου (10^-15 δευτερόλεπτα) με τη βοήθεια βραχέων παλμών λέιζερ.

Για να δημιουργηθούν και να διασπαστούν οι χημικοί δεσμοί ανάμεσα στα άτομα, χρειάζονται κάποια femtoseconds, αλλά για να ταξιδέψει το φως διαμέσου ενός μορίου υδρογόνου, ο χρόνος είναι πολύ μικρότερος, μόνο μερικά zeptoseconds.

Τώρα, για πρώτη φορά, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Γκέτε στη Φρανκφούρτη και του επιταχυντή σωματιδίων DESY στο Αμβούργο, με επικεφαλής τον καθηγητή φυσικής Ράινχαρντ Ντέρνερ,μέτρησαν -με τη βοήθεια ακτίνων Χ και του υπερυψηλής ακριβείας μικροσκοπίου COLTRIMS- μια διαδικασία, η οποία είναι κατά αρκετές τάξεις μεγέθους πιο σύντομης διάρκειας σε σχέση με τα femtoseconds.

Πηγές: Zeptosecond Birth Time Delay in Molecular Photoionization, Science (2020). DOI: 10.1126/science.abb9318 - https://www.livescience.com/zeptosecond-shortest-time-unit-measured.html - https://www.naftemporiki.gr/story/1647720/247-zeptoseconds-to-pio-suntomo-xroniko-diastima-pou-exei-metrithei

 




 

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2020

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Η άρνηση της Ιφιγένειας»

Charles de La Fosse (1636–1716), The Sacrifice of Iphigenia (1680), oil on canvas, 224 x 212 cm, Château de Versailles, Versailles, France. Wikimedia Commons.

Αχνοφαίνονται τα πλεούμενα, Ιφιγένεια.

Λιβάνι στρώθηκαν τα σκαλοπάτια

προς τη θάλασσα.

Το βήμα σου, το φόρεμα και τα μαλλιά

απεσταλμένοι του ανέμου.

 

Έρχονταν μια μια δυο δυο οι νύχτες

στις ρώγες των δαχτύλων σου

και στην κορφή της πλάτης

αβασίλευτος πάντα ένας ήλιος.

 

Ανήμπορη να μετρήσεις τους αμπελώνες

Τα χωράφια και τους ελαιώνες σου

Χανόσουν σε καλοκαιριάτικο όνειρο.

 

Εκεί στο ξύλινο μπαλκόνι σου

Θέριευαν τα γεράνια

Μεγάλωναν τα σπιτικά πουλιά

Κι έπαιζες τα δειλινά με χαϊμαλιά

Και ιστορίες αγάπης.

 

Βασιλοκόρη

Ξέχναγες τα ωραία σάνταλά σου

Όταν ο λιονταρογέννητος ουρανός

Σε γυναικεία του στιγμή

Ακουμπούσε στα γόνατά σου.

 

Ιφιγένεια, κάθε καΐκι κι ένας άγριος Απρίλης

Κάθε γοργόνα πλώρης

Κι ένα γιορτερό ακρογιάλι.

 

Γέροντες σοφοί

Πριν απ την αρχή των δέντρων

Γέροντες πολύξεροι

Είχαν διηγηθεί

— πριν ακόμη γεννηθεί η Αφροδίτη

πίσω από τα σύννεφα —

την ιστορία της κοπέλας

που φιλική ήταν στους ανέμους.

Κι εσύ

— μάρμαρο το φως

δέσμια κρατά την κεφαλή σου —

μίλησες στη θάλασσα την Παναγιά

γλυκά σκυμμένη

στο γιο της το Σεπτέμβρη

για τους πολεμιστές

και τις κακές τους σκέψεις.

 

Δεν πιστεύουν οι πολεμιστές.

Ταύροι είναι

Με ήλιους ζωγραφιστούς στις πανοπλίες

Και τις κνήμες

Βαριά φυτεμένες στο χώμα.

Δεν πιστεύουν στους καρπούς της αναμονής

στις θάλασσες που επιστρέφουν

όλο και πιο πλούσιες —

αναγεννιούνται κι οι βυθοί.

 

Χρειάζεται ο καιρός του πουλαριού

Των ψηλών κάκτων

της νεροφίδας

και των αστεριών ως να ξαναφανούν.

Χρειάζεται η αιωνιότητα της εμπιστοσύνης.

Μιλάνε για τη μάχη

Τη θρέφουν μαζί με τ άλογα

Και τις αγριοπέρδικες.

Όλα είναι έτοιμα, λένε.

Τα αιχμηρά όπλα, τα ηνία,

Η γη ανασκαμμένη για τα σώματα

Ο θυμός, οι φωνές των γυναικών.

Κι ο άνεμος;

Φάνηκαν τα πρώτα δελφίνια, Ιφιγένεια.

Τα πουλιά και τα καράβια ακολουθούν.

Κλαρί λεμονανού άνθιζ η καλοσύνη

Στο περβόλι σου.

Κι όμως ο λαιμός σου προσφέρεται

Αόρατο μονοπάτι του κακού.

 

Θόρυβος στ ακρογιάλι.

Στις πλάκες του λιμανιού

Πατήματα αντρών, τρεξίματα

Μαντάτα, πρόσωπα.

Αρνήθηκε, είπαν.

 

Αρνήθηκε η Ιφιγένεια.

Για την αγάπη, έλεγε,

για τη γλυκιά καρδιά

για ειρηνικές πολίχνες

να φροντίσουμε τα καρποφόρα

τις βροχές να δεχτούμε στην ώρα τους

για τις βοσκές

για τους αγγέλους.

 

Αρνήθηκε.

 

Να μην φτάσουν οι πολεμιστές

Να ομορφύνουν τα κάστρα

Απ τον κισσό

Να τρανέψουν τα παιδιά.

Για τη χαρά, είπε

Κι ανέβηκε στους ουρανούς.

 

Έκπληκτοι οι στρατιωτικοί

Ανέβαλαν τον πόλεμο

Και την Ελένη βρήκαν ταπεινή

Να ετοιμάζει το δείπνο.

Louis Billotey (1883-1940), Iphigenia (1935), media and dimensions not known, Musée d’Art et d’Industrie de Roubaix, Roubaix, France. Wikimedia Commons.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. 1963. Λύκοι και σύννεφα. Αθήνα: Ζάρβανος. Και στον συγκεντρωτικό τόμο: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. 1999. Ποιήματα (1963–1977). Αθήνα: Καστανιώτης.

 




 

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2020

Το «μυστικό» των χιονισμένων βουνών του Πλούτωνα. The Mountains of Pluto Are Snowcapped, But Not for the Same Reasons as on Earth

Αριστερά το όρος «Κθούλου» στον Πλούτωνα και δεξιά οι Άλπεις στην Γη. Δυο παρόμοια τοπία που δημιουργούνται με εντελώς διαφορετικές διαδικασίες. At left, the “Cthulhu” region near Pluto’s equator, at right the Alps on Earth. Two identical landscapes created by highly different processes. © NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Southwest Research Institute © Thomas Pesquet/ESA

Το 2015 το διαστημόπλοιο New Horizons ανακάλυψε εντυπωσιακά χιονισμένα βουνά στον Πλούτωνα, τα οποία θυμίζουν πολύ βουνά στη Γη- ένα τοπίο που είχε ποτέ ξανά παρατηρηθεί αλλού στο ηλιακό μας σύστημα. Ωστόσο, στον πλανήτη μας οι ατμοσφαιρικές θερμοκρασίες μειώνονται όσο αυξάνεται το ύψος, ενώ στον Πλούτωνα αυξάνονται, λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας- οπότε και τίθεται το ερώτημα: Από πού προερχόταν ο πάγος;

Στην Γη το χιόνι συμπυκνώνονται σε υψόμετρο επειδή μάζες αέρα διαστέλλονται αδιαβατικά κατά την διάρκεια της ανόδου τους στην ατμόσφαιρα και έτσι ψύχονται (με ρυθμό περίπου 1°C ανά 100 m). Στον Πλούτωνα ο πάγος μεθανίου σχηματίζεται στις κορυφές των βουνών όταν είναι αρκετά ψηλά διότι εκεί η ατμόσφαιρά του είναι πλούσια σε μεθάνιο ευνοώντας την συμπύκνωσή του. On Earth snow condenses at altitude because air dilates during ascending movements, and thus cools (at the rate of 1°C approximately every 100 m). On Pluto, methane ice forms on the peaks of mountains when they are high enough to reach upper atmospheric levels, which are hotter and rich in methane. © Tanguy Bertrand et al.

Διεθνής ομάδα της οποίας ηγήθηκαν επιστήμονες του CNRS (Γαλλία) πραγματοποίησαν σχετική έρευνα, και στο πλαίσιό της διαπίστωσαν πρώτα πως το «χιόνι» στα όρη του Πλούτωνα αποτελείται από παγωμένο μεθάνιο. Μετά, για να κατανοήσουν πώς θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα τέτοιο τοπίο υπό τόσο διαφορετικές συνθήκες, χρησιμοποίησαν ένα κλιματικό μοντέλο για τον πλανήτη- νάνο, που αποκάλυψε ότι, λόγω της ιδιαίτερης δυναμικής της, η ατμόσφαιρα του Πλούτωνα είναι πλούσια σε αέριο μεθάνιο στα ύψη. Ως αποτέλεσμα, οι κορυφές των βουνών φτάνουν αυτή την «εμπλουτισμένη» ζώνη που υπάρχει αρκετό μεθάνιο για να συμπυκνώνεται, ενώ σε χαμηλότερα ύψη η περιεκτικότητα είναι πολύ μικρή.

Πηγές: https://www.cnrs.fr/en/mountains-pluto-are-snowcapped-not-same-reasons-earth - https://www.naftemporiki.gr/story/1646427/to-mustiko-ton-xionismenon-bounon-tou-ploutona

 




 

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2020

Θάνατος από «μακαρονοποίηση»: Οι τελευταίες στιγμές ενός άστρου που καταστρέφεται από μια μαύρη τρύπα. Death by Spaghettification: ESO Telescopes Record Last Moments of Star Devoured by a Black Hole

Μία σπάνια έκλυση φωτός, που εξέπεμψε ένα άστρο καθώς «καταβροχθιζόταν» από μια κολοσσιαία μαύρη τρύπα, εντοπίστηκε από επιστήμονες που χρησιμοποιούσαν τηλεσκόπια ανά τον κόσμο. This illustration depicts a star (in the foreground) experiencing spaghettification as it’s sucked in by a supermassive black hole (in the background) during a ‘tidal disruption event’. In a new study, done with the help of ESO’s Very Large Telescope and ESO’s New Technology Telescope, a team of astronomers found that when a black hole devours a star, it can launch a powerful blast of material outwards. Credit: ESO/M. Kornmesser

Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως «tidal disruption event» και είναι η πλησιέστερη έκλαμψη τέτοιου είδους που έχει καταγραφεί ποτέ. Προκαλείται όταν ένα άστρο περνά πολύ κοντά από μια μαύρη τρύπα και η τεράστια βαρυτική της έλξη το κομματιάζει σε λεπτές λωρίδες υλικού- μια διαδικασία που είναι γνωστή ως «spaghettification» (μετατροπή σε σπαγκέτι). Κατά τη διαδικασία αυτή μέρος του υλικού πέφτει στη μαύρη τρύπα, εκλύοντας μια φωτεινή έκλαμψη ενέργειας, την οποία οι αστρονόμοι μπορούν να εντοπίσουν.

Using telescopes from ESO and other organisations around the world, astronomers have spotted a rare blast of light from a star being ripped apart by a supermassive black hole. This video summarises the findings. Credit: ESO

Αυτά τα φαινόμενα είναι σπάνια και δεν μπορούν πάντοτε να μελετώνται εύκολα, επειδή παρεμβάλλονται σκόνη και συντρίμμια. Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων, της οποίας ηγήθηκαν ερευνητές του University of Birmingham, ήταν σε θέση να μελετήσει το συμβάν αυτό με άνευ προηγουμένου λεπτομέρεια, επειδή εντοπίστηκε λίγο πριν την καταστροφή του άστρου.

This image shows the sky around the location of AT2019qiz, at the very centre of the frame. This picture was created from images in the Digitized Sky Survey 2. Credit: ESO/Digitized Sky Survey 2. Acknowledgement: Davide De Martin

Χρησιμοποιώντας το Very Large Telescope και το New Technology Telescope, το διεθνές δίκτυο τηλεσκοπίων του Las Cumbres Observatory και το Neil Gehrels Swift Observatory, οι επιστήμονες ήταν σε θέση να παρατηρήσουν την έκλαμψη, στην οποία δόθηκε το όνομα AT2019qiz, σε μια περίοδο έξι μηνών, καθώς γινόταν φωτεινότερη και μετά έχανε τη λαμπρότητά της. Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

«Μπορέσαμε να διερευνήσουμε με λεπτομέρεια τι συμβαίνει όταν ένα άστρο “τρώγεται” από ένα τέτοιο θηρίο» είπε ο Ματ Νίκολ, ερευνητής της Royal Astronomical Society στο University of Birmingham- με τη Σαμάθα Όουτς, επίσης του ίδιου πανεπιστημίου, να σημειώνει πως όταν μια μαύρη τρύπα «καταπίνει» ένα άστρο, μπορεί να εκτοξεύσει με μεγάλη δύναμη υλικό προς τα έξω, το οποίο παρεμβάλλεται και εμποδίζει την καθαρή και ακριβή παρατήρηση. «Αυτό συμβαίνει επειδή η ενέργεια που απελευθερώνεται καθώς η μαύρη τρύπα “τρώει” αστρική ύλη διώχνει τα υπολείμματα του άστρου έξω».

Eστιάζοντας στην έκλαμψη AT2019qiz. This video sequence zooms in on the galaxy where the AT2019qiz tidal disruption event is taking place. This phenomenon, a blast of light from a star being ripped apart by a supermassive black hole, has been studied by ESO telescopes. Credit: ESO/Digitized Sky Survey 2/N. Risinger (skysurvey.org). Music: Astral Electronics

Στην περίπτωση του AT2019qiz, οι αστρονόμοι μπόρεσαν να αντιληφθούν το φαινόμενο αρκετά νωρίς ώστε να παρατηρήσουν τη διαδικασία στο σύνολό της, καθώς εντοπίστηκαν γρήγορα εκπομπές από αυτό, μετά την καταστροφή του άστρου. «Οι παρατηρήσεις έδειξαν πως το άστρο είχε περίπου την ίδια μάζα με τον ήλιο μας, και ότι έχασε περίπου τη μισή αυτής από τη μαύρη τρύπα- που έχει ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτερη μάζα» είπε ο Νίκολ.

Πηγές: An outflow powers the optical rise of the nearby, fast-evolving tidaldisruption event AT2019qiz - https://www.eso.org/public/news/eso2018/ - https://www.naftemporiki.gr/story/1645754/oi-teleutaies-stigmes-enos-astrou-pou-katastrefetai-apo-mia-mauri-trupa 

 







 

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2020

Μάνος Χατζιδάκις, «Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι». Manos Hadjidakis, “Neonazism is not the others”

David Haughton, Eight Angry Men (Germany & England), 2018. Acrylic on Hardboard, 34 x 48 inches. Copyright David A. Haughton.

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Édouard Vuillard (1868–1940), Children Reading (1909), oil on board, 14.5 x 26 cm, MuMa Musée d’art moderne André Malraux, Le Havre, France. Wikimedia Commons.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

William Blake (1757–1827), The Great Red Dragon and the Beast from the Sea (c 1805), pen and ink with watercolor over graphite on paper, 40.1 x 35.6 cm, The National Gallery of Art (Rosenwald Collection), Washington, DC. Courtesy of The National Gallery of Art.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Thomas Calloway “Tom” Lea III (1907-2001), The 2000 Yard Stare (1944), oil on canvas, 91.4 x 71.1 cm, U.S. Army Center of Military History, Fort Belvoir, VA. By US Army, Tom Lea, via Wikimedia Commons.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

Émile Friant (1863–1932), All Saints’ Day (1888), oil on canvas, 254 × 334 cm, Musée des beaux-arts de Nancy, Nancy, France. Wikimedia Commons.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

David Haughton, Three Angry Men (Greece and USA), 2018. Acrylic on Hardboard, 30 x 40 inches. Copyright David A. Haughton.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

William McTaggart (1835–1910), The Emigrants Leaving the Hebrides (1883–89), oil on canvas, 94.6 x 141 cm, The Tate Gallery (Purchased 1931), London. © The Tate Gallery and Photographic Rights © Tate (2016)

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

David Haughton, Two Angry Men V (USA - Young Trump Supporter), 2018. Acrylic on Clayboard, 16 x 20 inches. Copyright David A. Haughton.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

David Haughton, One Angry Man III (Poland), 2018. Acrylic on Clayboard, 16 x 20 inches. Copyright David A. Haughton.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Jacek Malczewski (1854–1929), Thanatos II (1899), oil on canvas, 124 × 73 cm, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź, Poland. Wikimedia Commons.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»

Ο κορυφαίος Έλληνας συνθέτης, ποιητής, τραγουδοποιός, μαέστρος και πιανίστας Μάνος Χατζιδάκις έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το παραπάνω κείμενο το οποίο είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία».

Ο Μάνος Χατζιδάκις εξηγεί το σκεπτικό της συναυλίας της Ορχήστρας των Χρωμάτων κατά του νεοναζισμού (από συνέντευξη στον Κώστα Κωβαίο, ΕΡΤ, 1993). Manos Hadjidakis express his disgust of neonazism in an interview given in 1993. A few days later, he conducted his last concert with the Orchestra of Colours in works by Kurt Weill, Béla Bartók and Franz Liszt.

Πηγές: https://www.athensvoice.gr/politics/684597_o-neonazismos-den-einai-oi-alloi-keimeno-toy-manoy-hatzidaki» - http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2012/05/blog-post_12.html

 

























 

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2020

Άλφρεντ Τέννυσον, «Η Δεσποσύνη του Σαλότ». Alfred Tennyson, "The Lady of Shalott"

Edward Reginald Frampton (1870-1923), Elaine, the Lady of Shallott (1920), oil on canvas, 63.5 × 38 cm, location not known. Wikimedia Commons.


Μέρος Ι


Στου ποταμού κάθε πλευρά

απλώνονται αγροί με σιτηρά,

που ντύνουνε τον κάμπο ως τον ορίζοντα

κι ο δρόμος μέσ’ απ’ τον αγρό τραβά

για το πολύπυργο το Καμελότ

κι ο κόσμος πάνω-κάτω τριγυρνά,

τα κρίνα που ανθίζουνε κοιτά

γύρω από μια νήσο, κάτω εκειδά,

τη νήσο του Σαλότ.

 

Ιτιές λευκαίνουν, λεύκες φρικιούν,

αύρες ανάλαφρες σκιάζουν και ριγούν

μέσ’ από τον αέναο τον ρουν

του ποταμού που τα νερά του αργοκυλούν

πλάι στο νησί κατά το Καμελότ.

Τέσσερις τοίχοι σκυθρωποί, τέσσερις πύργοι σκυθρωποί,

δεσπόζουν σε μια περιοχή λουλουδιαστή,

και το πνιγμένο στη σιωπή νησί

έχει αγκαλιά τη Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Στην ακροποταμιά, με πέπλο τις ιτιές,

σέρνουν τις φορτηγίδες που γλιστρούν βαριές

άλογα αργοκίνητα – κι οι φελούκες ταπεινές

με τις φτερούγες τις μεταξωτές

ξαφρίζουν το νερό, γοργοπετούν κατά το Καμελότ:

Μα ποιός την είδε χέρι να κινεί;

Ή στο παράθυρο στητή;

Ή μήπως είν’ γνωστή σ’ όλη την περιοχή,

η Δεσποσύνη του Σαλότ;

 

Μονάχα κάτι θεριστές οπού θερίζουνε σκυφτοί

μες στον αθέρα των σταχυών απ’ την αυγή,

ακούν ένα τραγούδι που χαρούμενα αντηχεί

από του ποταμού τη φιδωτή ροή

κατά το πυργωμένο Καμελότ:

Και με το φεγγαρόφωτο, αποκαμωμένος πια

να υψώνει θυμωνιές σε αιθέρια υψίπεδα,

ακούει ο θεριστής, και λέει ψιθυριστά:

«Είν’ η νεράιδα, η Δεσποσύνη του Σαλότ.»

 

Μέρος ΙΙ

John William Waterhouse (1849–1917), “I am Half Sick of Shadowssaid the Lady of Shalott (1915), oil on canvas, 100 x 74 cm, Art Gallery of Ontario, Toronto, Canada. Wikimedia Commons.


Να την που υφαίνει νύχτα-μέρα με τον αργαλειό

με χαρωπά χρώματα δίχτυ μαγικό.

Μια μέρα ακούει μήνυμα ψιθυριστό,

κατάρα, λέει, την ακολουθεί αν μείνει εδώ

να βλέπει από ψηλά το Καμελότ.

Ποιά να ‘ναι η κατάρα, δε γνωρίζει,

κι έτσι το πλέξιμό της συνεχίζει.

Άλλο δεν έχει να φροντίζει

η Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Κι απ’ τον καθρέφτη που σ’ αυτήν μπροστά

κρέμεται όλη τη χρονιά, με μία δρασκελιά

του κόσμου βγαίνουν τα φαντάσματα.

Βλέπει εκεί μπροστά τη δημοσιά

που φιδοσέρνεται κατά το Καμελότ:

Εκεί, του ποταμού οι δίνες στροβιλίζονται.

Εκεί οι κακότροποι χωριάτες συνωστίζονται,

κι εκεί οι άλικες φούστες των πωλητριών λικνίζονται,

όπως περνούν μπροστά από το Σαλότ.

 

Καμιά φορά ένα σμάρι δεσποινάρια όλο ξενιασιά,

ένας ηγούμενος μ’ ανάλαφρη περπατησιά,

καμιά φορά ένα βοσκόπουλο μ’ ολόσγουρα μαλλιά,

ή μακρυμάλλης γόνος ευγενών με ρούχα βυσσινιά,

τραβούν κατά το πυργωμένο Καμελότ.

Και μερικές φορές μέσ’ από τον καθρέφτη τον γλαυκό

οι ιππότες φτάνουν έφιπποι δυο-δυο:

Δεν έχει εκείν’ ιππότη αφοσιωμένο, αληθινό,

η Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Μ’ ακόμη μες το δίχτυ της είναι σαγηνεμένη

τα καθρεφτίσματα τα μαγικά να υφαίνει,

γιατί συχνά στης νύχτας τη σιωπή συνέβη να διαβαίνει

μια νεκρική πομπή, με φώτα και λοφία στολισμένη

και να τραβά με μουσικές κατά το Καμελότ.

Ή πάλι, όταν το φεγγάρι ήταν ψηλά,

κι ήρθαν δυο νιοί και νιόπαντροι εραστές σιμά –

είπε «δεν τα μπορώ πια τα φαντάσματα»

η Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Μέρος ΙΙΙ


John William Waterhouse (1849–1917), H Αρχόντισσα (Δεσποσύνη) του Σαλότ  (κοιτάζοντας τον Λάνσελοτ). Σπουδή. 1894. Falmath Art Gallery. Cornwal (Κορνουάλη).

 

Απ’ τη μαρκίζα του μπουντουάρ της σα σαϊτα,

ήρθε καβάλα εκείνος μέσ’ απ’ τα δεμάτια,

ο ήλιος εκθαμβωτικός ανάμεσ’ απ’ τα φύλλα,

ήρθε και φλόγισε την μπρούτζινη περικνημίδα

του θαρραλέου Σερ Λανσελότ,

ιππότη με τον κόκκινο σταυρό γονατιστού

για πάντα μπρος σε μια Κυρά με την ασπίδα του,

που άστραφτε καταμεσής του κίτρινου αγρού

πλάι στ’ απόμακρο Σαλότ.

 

Αστράψανε τα στολισμένα χαλινάρια,

όπως εκείνα τα γιομάτα άστρα κλωνάρια

που βλέπουμε κρεμάμενα στο χρυσαφένιο Γαλαξία.

Σήμαναν στα ηνία κουδουνάκια όλο ευθυμία

έτσι που κατηφόριζε προς Καμελότ.

Κι απ’ τον οικόσημα γεμάτον τελαμώνα

κρεμόταν ασημένια σάλπιγγα που έβγαζε κορώνα.

Κάλπαζε κι ηχούσε η πανοπλία σαν καμπάνα,

πλάι στ’ απόμακρο Σαλότ.

 

Η μέρα καταγάλανη, διόλου συννεφιασμένη,

η σέλα έλαμπε πετράδια φορτωμένη,

η περικεφαλαία με το φτερό πυρακτωμένη

σαν φλόγα στα ουράνια υψωμένη,

έτσι που κατηφόριζε προς Καμελότ.

Όπως συχνά μες στην πορφύρα της νυκτός

κάτω από δέσμη αστεριών λαμπρός

μετεωρίτης με αγανό, αφήνοντας ουρά από φως,

κινείται πάνω απ’ το γαλήνιο Σαλότ.

 

Το πλατύ καθάριο μέτωπό του στη λιακάδα γυάλιζε –

πάνω σε οπλές στιλπνές το άτι του βημάτιζε,

κάτ’ απ’ το κράνος του ένας χείμαρρος ξεχείλιζε:

οι κατάμαυροι βόστρυχοί του όπως κάλπαζε,

όπως κάλπαζε κατά το Καμελότ.

Από την όχθη κι απ’ τον ποταμό

αντανακλούσε μες στο κρυσταλλένιο κάτοπτρο,

«Τραλά λαρά», πλάι στον ποταμό

τραγούδαγ’ ο Σερ Λάνσελοτ.

 

Παράτησε το δίχτυ, παρατά τον αργαλειό,

έκανε τρία βήματα μες στο δωμάτιο,

είδε το που άνθιζε το νούφαρο,

είδε την περικεφαλαία με το φτερό,

κοίταξε κάτωθι το Καμελότ.

Το δίχτυ ανέμισε διάπλατα στον αγέρα –

ράγισε ο καθρέφτης πέρα ως πέρα –

βγάζει κραυγή «Έπεσε πάνω μου η κατάρα»

η Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Μέρος ΙV

 

Του λεβάντε η μάνητα που σύριζε,

τα χλωμά κίτρινα δέντρα λύγιζε.

Το φαρδύ ρέμα στις όχθες του κλαυθμήριζε,

μολύβι ο ουρανός χείμαρρους άδειαζε

πάνω στο πυργωμένο Καμελότ.

Κατέβηκε, βρήκε μια βάρκα λικνιστή,

κάτω από μιαν ιτιά να ‘χει αφεθεί,

και στην πλώρη γύρω γράφει τούτη τη γραφή:

Η Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Κάτω στου ποταμού τη σκοτεινή έκταση

σαν κάποιο θαρραλέο μάντη σ’ έκσταση,

που βλέπει τη δική του οικτρή κατάσταση –

παγερή, ανέκφραστη

κοίταξε το Κάμελοτ.

Και στης μέρας το τελείωμα

έλυσε το σχοινί, και ξάπλωσε κατάχαμα.

Την πήρε το μεγάλο ρέμα πέρα μακριά,

τη Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Κείτονταν, ντυμένη το λευκό χιονάτο φόρεμά της

που ανέμιζε ανάλαφρα δεξιά κι αριστερά της.

Πέφταν’ απαλά τα φύλλα πάνωθέ της.

Καταμεσής της τύρβης της νυχτιάτικης

έπλεε προς το Καμελότ.

Κι όπως έσχιζε η πλώρη τα νερά με ελιγμούς

ανάμεσα από λόφους με ιτιές κι αγρούς,

το τελευταίο να τραγουδά τραγούδι της ν’ ακούς,

τη Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Μια θρηνωδία άκουσε να άδεται σεπτά,

τη μια στεντόρεια, την άλλη σιγανά,

ωσότου πάγωσε το αίμα της σιγά-σιγά,

σκοτείνιασαν τα μάτια της τελειωτικά,

στραμμένα προς το Καμελότ.

Γιατί προτού τη φέρει η φουσκονεριά

σιμά στο πρώτο σπιτικό στην ακροποταμιά,

με το τραγούδι της στα χείλη ξεψυχά

η Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Κάτω απ’ τον πύργο και το μπαλκόνι,

ξυστά στον τοίχο που κήπους ζώνει,

μορφή που αχνολάμπει, εκείνη αργοκυλά,

με του θανάτου τη χλομάδα και κάστρα γύρω της ψηλά,

σιωπηλά κατά το Καμελότ.

Ήρθαν στην όχθη η αρχόντισσα κι ο κύριός της,

ο απλός χωριάτης κι ο ιππότης,

και στην πλώρη διάβασαν τ’ όνομα το δικό της,

η Δεσποσύνη του Σαλότ.

 

Ποιά είν’ αυτή; και τι συμβαίνει εδώ;

Κι ευθύς στο κοντινό παλάτι το κατάφωτο

χαλάει το γλέντι το βασιλικό –

και φοβισμένοι κάνουν το σταυρό,

οι ιππότες όλοι τους στο Καμελότ:

Μ’ ανοίγει λίγο δρόμο ο Λανσελότ,

και λέει, «ωραία θωριά –

ελεήμων ο Θεός της χάρισε ομορφιά,

της Δεσποσύνης του Σαλότ».

John William Waterhouse (1849–1917), The Lady of Shalott (1888), oil on canvas, 153 x 200 cm, Tate Britain, London. Wikimedia Commons.

Πηγή: Alfred Tennyson, 12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις Διώνη, Αθήνα – σε μετάφραση Παντελή Ανδρικόπουλου - https://tetradia.blogspot.com/2016/06/alfred-tennyson-lady-of-shalott-II-H-Desposyni-tou-Salot.html

The Lady of Shalott

William Holman Hunt (1827–1910) & Edward Robert Hughes (1851–1914), The Lady of Shalott (1905), oil on canvas, 188.3 x 146.3 cm, Wadsworth Atheneum, Hartford, CT. Wikimedia Commons.


PART I

 

ON either side the river lie           

Long fields of barley and of rye,  

That clothe the wold and meet the sky; 

And thro' the field the road runs by      

          To many-tower'd Camelot;          5

And up and down the people go,    

Gazing where the lilies blow           

Round an island there below,         

          The island of Shalott.        

 

Willows whiten, aspens quiver,          10

Little breezes dusk and shiver      

Thro' the wave that runs for ever           

By the island in the river   

          Flowing down to Camelot.   

Four gray walls, and four gray towers,       15

Overlook a space of flowers,         

And the silent isle imbowers          

          The Lady of Shalott.          

 

By the margin, willow-veil'd,          

Slide the heavy barges trail'd         20

By slow horses; and unhail'd          

The shallop flitteth silken-sail'd  

          Skimming down to Camelot:           

But who hath seen her wave her hand?   

Or at the casement seen her stand?          25

Or is she known in all the land,     

          The Lady of Shalott?         

 

Only reapers, reaping early

In among the bearded barley,       

Hear a song that echoes cheerly     30

From the river winding clearly,     

          Down to tower'd Camelot: 

And by the moon the reaper weary,         

Piling sheaves in uplands airy,        

Listening, whispers ''Tis the fairy   35

          Lady of Shalott.'    

 

PART II

Sidney Harold Meteyard (1868 –1947), “I am Half Sick of Shadows” said the Lady of Shalott (1913). Oil on canvas, 30 x 45 inches. Private Collection, Europe.


There she weaves by night and day         

A magic web with colours gay.      

She has heard a whisper say,        

A curse is on her if she stay            40

          To look down to Camelot.   

She knows not what the curse may be,   

And so she weaveth steadily,        

And little other care hath she,     

          The Lady of Shalott.             45

 

And moving thro' a mirror clear   

That hangs before her all the year,        

Shadows of the world appear.       

There she sees the highway near 

          Winding down to Camelot:    50

There the river eddy whirls,          

And there the surly village-churls,           

And the red cloaks of market girls,         

          Pass onward from Shalott.

 

Sometimes a troop of damsels glad,           55

An abbot on an ambling pad,         

Sometimes a curly shepherd-lad,  

Or long-hair'd page in crimson clad,        

          Goes by to tower'd Camelot;        

And sometimes thro' the mirror blue         60

The knights come riding two and two:     

She hath no loyal knight and true,           

          The Lady of Shalott.          

 

But in her web she still delights   

To weave the mirror's magic sights,           65

For often thro' the silent nights  

A funeral, with plumes and lights,

          And music, went to Camelot:         

Or when the moon was overhead, 

Came two young lovers lately wed;              70

'I am half sick of shadows,' said 

          The Lady of Shalott.          

 

PART III

 

A bow-shot from her bower-eaves,          

He rode between the barley-sheaves,      

The sun came dazzling thro' the leaves,    75

And flamed upon the brazen greaves      

          Of bold Sir Lancelot.         

A red-cross knight for ever kneel'd        

To a lady in his shield,        

That sparkled on the yellow field,   80

          Beside remote Shalott.      

 

The gemmy bridle glitter'd free, 

Like to some branch of stars we see       

Hung in the golden Galaxy.

The bridle bells rang merrily            85

          As he rode down to Camelot:        

And from his blazon'd baldric slung        

A mighty silver bugle hung,

And as he rode his armour rung,  

          Beside remote Shalott.         90

 

All in the blue unclouded weather

Thick-jewell'd shone the saddle-leather,

The helmet and the helmet-feather        

Burn'd like one burning flame together,  

          As he rode down to Camelot.           95

As often thro' the purple night,   

Below the starry clusters bright, 

Some bearded meteor, trailing light,       

          Moves over still Shalott.    

 

His broad clear brow in sunlight glow'd;  100

On burnish'd hooves his war-horse trode;          

From underneath his helmet flow'd         

His coal-black curls as on he rode,           

          As he rode down to Camelot.        

From the bank and from the river            105

He flash'd into the crystal mirror,          

'Tirra lirra,' by the river   

          Sang Sir Lancelot.   

 

She left the web, she left the loom,       

She made three paces thro' the room,    110

She saw the water-lily bloom,       

She saw the helmet and the plume,         

          She look'd down to Camelot.         

Out flew the web and floated wide;        

The mirror crack'd from side to side;     115

'The curse is come upon me!' cried          

          The Lady of Shalott.          

 

PART IV

 

In the stormy east-wind straining,           

The pale yellow woods were waning,         

The broad stream in his banks complaining,        120

Heavily the low sky raining

          Over tower'd Camelot;       

 

Down she came and found a boat 

Beneath a willow left afloat,         

And round about the prow she wrote       125

          The Lady of Shalott.          

 

And down the river's dim expanse—        

Like some bold seer in a trance,   

Seeing all his own mischance—      

With a glassy countenance 130

          Did she look to Camelot.    

And at the closing of the day       

She loosed the chain, and down she lay; 

The broad stream bore her far away,     

          The Lady of Shalott.           135

 

Lying, robed in snowy white           

That loosely flew to left and right—       

The leaves upon her falling light—           

Thro' the noises of the night       

          She floated down to Camelot:       140

And as the boat-head wound along          

The willowy hills and fields among,           

They heard her singing her last song,      

          The Lady of Shalott.          

 

Heard a carol, mournful, holy,       145

Chanted loudly, chanted lowly,      

Till her blood was frozen slowly,   

And her eyes were darken'd wholly,        

          Turn'd to tower'd Camelot;          

For ere she reach'd upon the tide            150

The first house by the water-side,          

Singing in her song she died,         

          The Lady of Shalott.          

 

Under tower and balcony,  

By garden-wall and gallery, 155

A gleaming shape she floated by, 

Dead-pale between the houses high,        

          Silent into Camelot.

Out upon the wharfs they came,  

Knight and burgher, lord and dame,          160

And round the prow they read her name,           

          The Lady of Shalott.          

 

Who is this? and what is here?    

And in the lighted palace near      

Died the sound of royal cheer;      165

And they cross'd themselves for fear,   

          All the knights at Camelot:           

But Lancelot mused a little space;

He said, 'She has a lovely face;   

God in His mercy lend her grace,  170

          The Lady of Shalott.' 

John Atkinson Grimshaw (1836–1893), The Lady of Shalott (c 1875), oil on canvas, 61 x 91.4 cm, Yale Center for British Art, New Haven, CT. Wikimedia Commons.

References

Wikipedia on the Lady of Shalott.

Wikipedia on Elaine of Astolat.