Η Σταύρωση στην Τέχνη. The Crucifixion in Art

Edvard Munch, Golgotha, Huile sur Toile, 80x120 cm, 1900, Oslo, Munch-Museet.

Master of the Bigallo Crucifix Italian, active c. 1225-65. Crucifix, 1230/1240. 

Duccio di Buoninsegna (1255–1319), Triptych: Crucifixion and Other Scenes (1302-08), tempera on panel, 44.9 x 31.4 cm, Royal Collection of the United Kingdom, Windsor and London. Wikimedia Commons.

Το ασυνήθιστα μικρό Τρίπτυχο του Ντούτσιο: Σταύρωση και άλλες σκηνές από το 1302-08 πιθανότατα προοριζόταν ως φορητό ευλαβικό έργο, καθώς τα φτερά του διπλώνουν τακτοποιημένα πάνω από το κεντρικό πάνελ για να προστατεύουν τις ζωγραφισμένες επιφάνειές τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι απεικονίζει τον μοναδικό σταυρό στο κεντρικό του πάνελ, με δύο μορφές στα πόδια του, αν και σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι οι δωρητές που πλήρωσαν για το έργο του καλλιτέχνη. Duccio’s unusually small Triptych: Crucifixion and Other Scenes from 1302-08 was probably intended as a portable devotional work, in that its wings fold neatly over the centre panel to protect their painted surfaces. It’s typical in showing the single cross in its centre panel, with two figures at its foot, although in this case they’re not the donors who paid for the artist’s work.

Robert Campin (Master of Flemalle), The Crucified Thief, 1410.

Jan van Eyck (c 1390–1441), Diptych of The Crucifixion and The Last Judgment (left panel) (c 1420-5), oil on wood transferred to canvas, 56.5 x 19.5 cm, Metropolitan Museum of Art, New York, NY. Wikimedia Commons.

Κατά τη Βόρεια Αναγέννηση, ο νεότερος από τους αδελφούς Βαν Άικ, Γιαν, καθιερώθηκε ως δεξιοτέχνης ζωγράφος μικρών θρησκευτικών έργων. Αυτό είναι το αριστερό πάνελ του Δίπτυχου του, της Σταύρωσης και της Τελικής Κρίσης, περίπου 1420-25, και είναι εντυπωσιακό στην πολυπλοκότητά του, με τη σκηνή πλήθους στο προσκήνιο, και τους τρεις σταυρούς και ένα περίτεχνο φόντο. Είναι ασυνήθιστο να χωράνε και οι τρεις σταυρώσεις σε ένα τόσο μικρό πάνελ, και για την πλούσια και ποικίλη συλλογή μορφών που στέκονται στους πρόποδες των σταυρών. Την ίδια περίπου εποχή στη βόρεια Ιταλία, ο Μαζάτσιο ζωγράφιζε ένα από τα πιο περίτεχνα πολύπτυχα της εποχής. During the Northern Renaissance, the younger of the van Eyck brothers Jan established himself as a master painter of small religious works. This is the left panel of his Diptych of The Crucifixion and The Last Judgment from about 1420-25, and is impressive in its complexity, with the crowd scene in the foreground, all three crosses, and an elaborate background. It’s unusual for squeezing all three crucifixions into such a small panel, and for the rich and varied collection of figures standing at the foot of the crosses. At about the same time in northern Italy, Masaccio was painting one of the most elaborate polyptychs of the day.

Masaccio (1401–1428), Reconstruction of the Remains of the Polyptych of Pisa (1425-6). Wikimedia Commons.

Τον Φεβρουάριο του 1426, ο Masaccio ανέλαβε να ζωγραφίσει ένα μεγάλο και σύνθετο τέμπλο για ένα παρεκκλήσι στην εκκλησία Santa Maria del Carmine στην Πίζα και πέρασε μεγάλο μέρος εκείνου του έτους δουλεύοντας πάνω σε αυτό. Φαίνεται ότι ολοκληρώθηκε στα τέλη του 1426, αλλά τον 1700 αποσυναρμολογήθηκε και τα μεμονωμένα πάνελ του διαλύθηκαν. Το σχέδιό του επικεντρώθηκε στην Παναγία με το Βρέφος και τους τέσσερις αγγέλους και αυτή η ανακατασκευή δείχνει πώς πιθανότατα τοποθετήθηκαν τα έντεκα πάνελ που έχουν μέχρι στιγμής αναγνωριστεί. Πιστεύεται ότι αρχικά αποτελούνταν από συνολικά είκοσι πάνελ. In February 1426, Masaccio was commissioned to paint a large and complex altarpiece for a chapel in the church of Santa Maria del Carmine in Pisa, and spent much of that year working on it. It appears to have been completed by the end of 1426, but in the 1700s it was dismantled and its individual panels dispersed. Its design was centred on The Virgin and Child with Four Angels, and this reconstruction shows how the eleven panels so far identified were probably placed. It’s thought to have originally consisted of a total of twenty panels.

Masaccio (1401–1428), Crucifixion (c 1426), panel, 83 x 63 cm, National Museum of Capodimonte, Naples. Wikimedia Commons.

Αν και η Σταύρωση του Masaccio, περίπου το 1426, συντέθηκε με βάση τους τυπικούς τύπους, αντανακλά επίσης τις προσπάθειές του να απεικονίσει τον τρισδιάστατο χώρο πιο πιστά. Εδώ αναγνωρίζει το γεγονός ότι, στην κορυφή ενός εικονοστασίου, η σκηνή θα φαίνεται πάντα από κάτω. Συνεπώς, το κεφάλι του Χριστού φαίνεται να είναι περίεργα λυγισμένο στον λαιμό, όταν ο πίνακας φαίνεται από κάθετο στο επίπεδο της εικόνας. Έχει σκιάσει και μοντελοποιήσει το σώμα του Χριστού, τα πρόσωπα και τα ρούχα των τριών Μαριών για να δώσει αποτελεσματικό βάθος και όγκο. Although Masaccio’s Crucifixion from about 1426 was composed to the standard formulae, it also reflects his efforts to depict 3D space more faithfully. Here he recognises the fact that, at the top of an altarpiece, the scene will always be viewed from below. Accordingly Christ’s head appears to be oddly flexed at the neck, when the painting is seen from perpendicular to its picture plane. He has shaded and modelled Christ’s body, the faces, and clothes of the three Marys to give effective depth and volume. 

Antonello da Messina, The Sibiu Crucifixion, 1454-1455.

Antonello da Messina, The Antwerp Crucifixion, 1454-1455.

Hans Memling (c 1433–1494), Scenes from the Passion of Christ (detail) (1470-1), oil on oak panel, 56.7 x 92.2 cm, Sabauda Gallery, Turin, Italy. Wikimedia Commons.

Ο ελικοειδής δρόμος προς τον τόπο της εκτέλεσης οδηγεί την αφήγηση στην πρώτη από τις τρεις σκηνές της Σταύρωσης, στην οποία ο Χριστός καρφώνεται στον σταυρό καθώς αυτός ακουμπά στο έδαφος. Η αριστερή από τις δύο σκηνές στον ορίζοντα δείχνει τους τρεις να πεθαίνουν στους σταυρούς τους, και στη συνέχεια στα δεξιά είναι η Κάθοδος από τον Σταυρό, καθώς το σώμα του Χριστού κατεβαίνει και μεταφέρεται στην Ενταφιασμό. The winding road to the place of execution leads the narrative up to the first of three scenes of the Crucifixion, in which Christ is nailed to the cross as it rests on the ground. The left of the two skyline scenes shows the three dying on their crosses, then to the right is the Descent from the Cross, as Christ’s body is lowered and taken on to the Entombment.

Michelangelo, Crucifix, 1492.

Raphael (1483–1520), The Crucified Christ with the Virgin Mary, Saints and Angels (The Mond Crucifixion) (c 1502-03), oil on poplar wood, 283.3 x 167.3 cm, National Gallery, London. Wikimedia Commons.

Ο πίνακας του Ραφαήλ «Ο Εσταυρωμένος Χριστός με την Παναγία, τους Αγίους και τους Αγγέλους», γνωστός και ως «Η Σταύρωση της Μοντ», ζωγραφίστηκε νωρίς στην καριέρα του, μεταξύ περίπου 1502-03, όταν ακόμη επηρεαζόταν έντονα από τον δάσκαλό του Περουτζίνο. Ο Ραφαήλ ζωγράφισε αυτό το έργο για την εκκλησία του Αγίου Δομίνικου στην Τσιτά ντι Καστέλλο, βόρεια της Περούτζια στην Ιταλία. Είναι γνωστός ως «Η Σταύρωση της Μοντ», καθώς εισήλθε στη συλλογή του Λούντβιχ Μοντ στο Λονδίνο το 1892, έχοντας φύγει από την Ιταλία γύρω στο 1847. Raphael’s Crucified Christ with the Virgin Mary, Saints and Angels, known also as The Mond Crucifixion, was painted early in his career, between about 1502-03, when he was still strongly influenced by his teacher Perugino. Raphael painted this for the church of San Domenico in Città di Castello, to the north of Perugia in Italy. It’s known as the The Mond Crucifixion as it entered the collection of Ludwig Mond in London in 1892, having left Italy in around 1847.

Jacopo Tintoretto (c 1518-1594), Ascent to Calvary (E&I 128) (1566-67), oil on canvas, 285 x 400 cm, Albergo, Scuola Grande di San Rocco, Venice, Italy. Image by Sailko, via Wikimedia Commons.

Η Ανάβαση στον Γολγοθά (E&I 128) του Τζάκοπο Τιντορέτο είναι ασυνήθιστη μεταξύ των πινάκων αυτής της φάσης του Πάθους, καθώς περιλαμβάνει και τους τρεις που θα σταυρωθούν να φέρουν τους σταυρούς τους. Ο Χριστός είναι φυσικά εξέχων στο άνω μισό μιας σύνθεσης που κυριαρχείται από διαγώνιους, που σχηματίζονται από το ελικοειδές μονοπάτι και τους ίδιους τους σταυρούς. Αυτός και οι δύο ληστές έχουν στη διάθεσή τους βοηθούς που τους βοηθούν με το βάρος των σταυρών. Στο πάνω βάθος υπάρχουν λάβαρα που δηλώνουν την εποπτεία των ρωμαϊκών αρχών, στις επιγραφές τους για το SPQR. Ο Τιντορέτο συνδέει αυτό με τη Σταύρωση με την συμπερίληψη των τεχνιτών και των εργαλείων τους, οι οποίοι σύντομα θα ήταν υπεύθυνοι για τον μηχανισμό των εκτελέσεων. Εδώ τα χοντρά σχοινιά δένουν τις μορφές μεταξύ τους, καθώς χρησιμοποιούνται για να συνδέσουν τους σταυρούς με τους φορείς τους και να τραβήξουν τους τρεις προς τον θάνατό τους. Jacopo Tintoretto’s Ascent to Calvary (E&I 128) is unusual among paintings of this phase of the Passion for its inclusion of all three of those to be crucified bearing their crosses. Christ is naturally prominent in the upper half of a composition dominated by diagonals, formed by the winding path and the crosses themselves. He and the two thieves are each given assistants who help them with the burden of the crosses. In the upper distance are banners declaring the oversight of the Roman authorities, in their inscriptions of SPQR. Tintoretto links this with the Crucifixion with the inclusion of the tradesmen and their tools who were shortly to be responsible for the mechanics of the executions. Here the thick ropes bind the figures together, as they are used to attach the crosses to their bearers, and to draw the three along to their deaths.

Jacopo Tintoretto (c 1518-1594), The Crucifixion (c 1558) (E&I 74), oil on canvas, 282 x 445 cm, Gallerie dell’Accademia, Venice, Italy. Image by Didier Descouens, via Wikimedia Commons.

Η Σταύρωση της Scuola ολοκληρώθηκε περίπου το 1558 και συνδυάζει δύο κεντρικά θέματα: τις τρεις σταυρώσεις σε μια παραδοσιακή διάταξη και την ομάδα των πιο κοντινών του Ιησού, ιδιαίτερα των τριών Μαριών, στους πρόποδες του σταυρού, που προέρχεται από την πρόσφατη Αποκαθήλωσή του, με πλεγμένα μαλλιά σαν της Σουζάνα. Κάθε τελευταίο μέρος του υπόλοιπου καμβά γεμίζει στη συνέχεια με το πλήθος, χτίζοντας άλλα μέρη της ιστορίας. Δύο στρατιώτες παίζουν ζάρια στο δεξί πρώτο πλάνο, υπάρχουν άλογα που αγωνίζονται μέσα στην κοχλάζουσα μάζα, ιππότες με πανοπλίες και στα δεξιά η άρχουσα κάστα. Λίγο περισσότερο από πέντε χρόνια αργότερα, σε μια παραγγελία για την πολύ καλύτερα χρηματοδοτούμενη Scuola Grande di San Rocco στη Βενετία, ο Τιντορέτο ζωγράφισε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά έργα του αιώνα: την τεράστια Σταύρωση (1565), η οποία έχει ύψος πάνω από 5 μέτρα και πλάτος 12 μέτρα. The Scuola’s Crucifixion was completed in about 1558, and brings together two central themes: the three crucifixions in a traditional arrangement, and the group of Jesus’ closest, particularly the three Marys, at the foot of the cross, derived from his recent Deposition, with Susannah-like braided hair. Every last part of the rest of the canvas is then filled with the crowd, building other parts of the story. Two soldiers play dice in the right foreground, there are horses struggling through the seething mass, knights in armour, and up to the right the ruling caste. Just over five years later, in a commission for the much better-funded Scuola Grande di San Rocco in Venice, Tintoretto painted one of the major religious works of the century: his vast Crucifixion (1565), which is over 5 metres (17 feet) high, and 12 metres (40 feet) across.

Jacopo Tintoretto (c 1518-1594), The Crucifixion (E&I 123) (1565), oil on canvas, 536 x 1224 cm, Albergo, Scuola Grande di San Rocco, Venice, Italy. Wikimedia Commons.

Ο πίνακας του Τιντορέτο «Σταύρωση » (E&I 123) (1565) έχει ύψος πάνω από 5 μέτρα και πλάτος 12 μέτρα. Ο καλλιτέχνης αξιοποιεί τον χώρο με μια αφηγηματική τεχνική βασισμένη στην παραδοσιακή μορφή «πολυπλεξίας» που ήταν δημοφιλής κατά την Αναγέννηση: η μοναδική εικόνα του απεικονίζει γεγονότα σε περισσότερα από ένα χρονικά σημεία, με έναν ευρηματικό και σύγχρονο τρόπο. Tintoretto’s Crucifixion (E&I 123) (1565) is over 5 metres (17 feet) high, and 12 metres (40 feet) across. The artist makes use of space with a narrative technique based on the traditional ‘multiplex’ form popular during the Renaissance: its single image shows events at more than a single point in time, in an ingenious and modern manner.

Jacopo Tintoretto (c 1518-1594), The Crucifixion (detail) (E&I 123) (1565), oil on canvas, 536 x 1224 cm, Albergo, Scuola Grande di San Rocco, Venice, Italy. Wikimedia Commons.

Φυσικά, ο πίνακας επικεντρώνεται στον εσταυρωμένο Χριστό, αλλά οι δύο ληστές που εκτελέστηκαν δίπλα του δεν απεικονίζονται, όπως θα ήταν παραδοσιακά, ήδη κρεμασμένοι από τους σταυρούς τους. Αντίθετα, στα δεξιά του Χριστού, ο «κακός» ληστής εξακολουθεί να είναι δεμένος στον σταυρό του, ο οποίος ακουμπά στο έδαφος. Στα αριστερά του Χριστού, ο «καλός» ληστής απλώς ανυψώνεται σε όρθια θέση. Γύρω από τον καμβά υπάρχουν σχετικές δευτερεύουσες ιστορίες από αυτό το σύνολο. Στους πρόποδες του σταυρού του Χριστού βρίσκεται η ομάδα των πενθούντων, συμπεριλαμβανομένων των Μαριών. Κάθε σταυρός έχει συνοδούς εργάτες, απασχολημένους με το έργο της τέλεσης της σταύρωσης, της αναρρίχησης σε σκάλες, της μεταφοράς σχοινιών και του δέσιμου κάθε θύματος στον σταυρό του. Αυτή η μηχανική και ανθρώπινη λεπτομέρεια ζωντανεύει τη σκηνή, προσθέτοντας στην αξιοπιστία και τη ζοφερή της διαδικασία. Naturally, the painting centres on Christ crucified, but the two thieves executed beside him are not shown, as would be traditional, already hanging from their crosses. Instead, to the right of Christ, the ‘bad’ thief is still being attached to his cross, which rests on the ground. To the left of Christ, the ‘good’ thief is just being raised to the upright position. Spaced out around the canvas are relevant sub-stories from that whole. At the foot of Christ’s cross is his group of mourners, including the Marys. Each of the crosses has attendant workers, busy with the task of conducting the crucifixion, climbing ladders, hauling on lines, and fastening each victim to his cross. This mechanical and human detail brings the scene to life, adding to its credibility and grim process.

Le Tintoret, La Crucifixion, Huile sur Toile, 341x371 cm, 1568.

Veronese, Crucifixion, 1580.

Andrea Mantegna, The crucifixion, 1457-59.

Maître Anonyme, Crucifixion, retables du Bargello, volet droit, 0,50x0,31 cm, 1385-1395.

Giotto, La Crucifixion, 1302-1305.

Hieronymus Bosch, Crucifixion of St. Julia (Triptych), c. 1497.

Hieronymus Bosch, Christ Carrying the Cross, 1510–1535.

Hieronymus Bosch, Crucifixion with a Donor, 1480-1485.

Annibal Carrache, La Crucifixion, Huile sur Toile, 305x210 cm, 1583, Bologne, Santa Maria della Carita.

El Greco, Crucifixion (Prado), 1600.

Simon Vouet, La Crucifixion, Huile sur Toile, 375x225 cm, 1622, Gêne, église du Gesù.

Antony van Dyck, Crucifixion, 1622.

Rembrandt, Jesus on the Cross, 1631.

Diego Velazquez, Christ Crucified, 1632.

 El Greco, Christ on the Cross Adored by Two Donors, c.1590.

Francisco Goya, Christ en Croix, Huile sur Toile, 255x154 cm, 1780.

William Blake (1757–1827), The Crucifixion: ‘Behold Thy Mother’ (c 1805), ink and watercolour on paper, 41.3 x 30 cm, The Tate Gallery (Presented by the executors of W. Graham Robertson through the Art Fund 1949), London. © The Tate Gallery and Photographic Rights © Tate (2016).

Το έργο του Μπλέικ «Η Σταύρωση: «Ιδού η Μητέρα Σου» από το 1805 περίπου είναι μια παραδοσιακή σκηνή από τα Πάθη και αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κεφάλαιο 19, στίχοι 26-27: Βλέποντας λοιπόν ο Ιησούς τη μητέρα του και τον μαθητή που αγαπούσε να στέκεται κοντά, λέει στη μητέρα του: «Γυναίκα, ιδού ο γιος σου!» Τότε λέει στον μαθητή: «Ιδού η μητέρα σου!» Και από εκείνη την ώρα ο μαθητής την πήρε στο σπίτι του. Blake’s The Crucifixion: ‘Behold Thy Mother’ from about 1805 is a traditional scene from the Passion, and refers to the Gospel of John, chapter 19 verses 26-27: When Jesus therefore saw his mother, and the disciple standing by, whom he loved, he saith unto his mother, “Woman, behold thy son!” Then saith he to the disciple, “Behold thy mother!” And from that hour that disciple took her unto his own home.

Elihu Vedder (1836–1923), Return from Calvary (c 1867), oil on board, 34.9 x 50.4 cm, Private collection. The Athenaeum.

Η Επιστροφή από τον Γολγοθά (περίπου 1867) του Ελιού Βέντερ δείχνει μια ασυνήθιστη άποψη της Σταύρωσης, με τους σταυρούς στο βάθος πίσω από ένα μεγάλο πλήθος που πιθανώς διασκορπίζεται πίσω στην Ιερουσαλήμ. Αν και είναι δελεαστικό να υποθέσουμε ότι οι μορφές στο προσκήνιο είναι η Μαρία και ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, καθώς ήταν παρούσες στην αποκαθήλωση του σώματος του Χριστού από τον σταυρό και στην απομάκρυνσή του για ταφή, αυτό δεν θα μπορούσε να ισχύει. Elihu Vedder’s Return from Calvary (c 1867) shows an unusual view of the Crucifixion, with the crosses in the background behind a large crowd presumably dispersing back into Jerusalem. Although it’s tempting to presume that the figures in the foreground are the Marys and Joseph of Arimathea, as they were present at the deposition of Christ’s body from the cross, and its removal for burial, that couldn’t be the case.

Luc-Olivier Merson (1846–1920), The Vision (1872), oil on canvas, 290 x 344 cm, Palais des Beaux-Arts de Lille, Lille, France. Wikimedia Commons.

Ενώ ο Γάλλος φυσιοδίφης καλλιτέχνης Λυκ-Ολιβιέ Μερσόν βρισκόταν στην Ιταλία, επικεντρώθηκε σε θρησκευτικούς και ιστορικούς πίνακες, μερικοί από τους οποίους έχουν σχεδόν φαντασμαγορικό περιεχόμενο. Το Όραμα (1872) συνδυάζει μια αλλοιωμένη εικόνα της Σταύρωσης με αυτήν μιας καλόγριας σε μια φαινομενική έκσταση και ενός αγγελικού μουσικού τρίο. Υποδηλώνει έντονα τους πολύ μεταγενέστερους πίνακες των σουρεαλιστών, ιδιαίτερα εκείνους του Σαλβαδόρ Νταλί (1904-1989). While the French Naturalist artist Luc-Olivier Merson was in Italy, he concentrated on religious and historical paintings, some of which are almost phantasmagoric in content. The Vision (1872) combines an altered image of the Crucifixion with that of a nun in an apparent ecstasy, and an angelic musical trio. It’s strongly suggestive of the much later paintings of Surrealists, particularly those of Salvador Dalí (1904-1989).

Léon Bonnat (1833–1922), Christ on the Cross (c 1874), oil on canvas, dimensions not known, Petit Palais, Paris. Wikimedia Commons.

Ο πίνακας «Ο Χριστός επί του Σταυρού», περίπου το 1874, είναι ίσως η καλύτερη επίδειξη της μαεστρίας του Léon Bonnat στη μορφή, ένα λαμπρό παράδειγμα για τους πολλούς μαθητές του. Christ on the Cross from about 1874 is perhaps the best demonstration of Léon Bonnat’s mastery of the figure, a formidable example for his many students.

Vasily Vasilyevich Vereshchagin (1842–1904), Crucifixion in the Time of the Romans (1887), oil on canvas, 294.6 x 396.2 cm, Brooklyn Museum, New York, NY. Wikimedia Commons.

Το έργο του Βασίλι Βερεστσάγκιν «Η Σταύρωση στην Εποχή των Ρωμαίων» του 1887 αποτελεί μια ασυνήθιστη ερμηνεία ενός από τα πρότυπα της χριστιανικής θρησκευτικής ζωγραφικής, στο πλήθος της οποίας περιλαμβάνονται και κάποιοι ντυμένοι με σύγχρονα θρησκευτικά ενδύματα. Vasily Vereshchagin’s Crucifixion in the Time of the Romans from 1887 is an unusual treatment of one of the standards of Christian religious painting, whose crowd includes some dressed in contemporary religious garb.

James Tissot (1836-1902), What Our Lord Saw from the Cross (1886-1894), opaque watercolor over graphite on gray-green wove paper, 24.8 × 23 cm, Brooklyn Museum, New York, NY. Courtesy of Brooklyn Museum, via Wikimedia Commons.

Για την εικονογραφημένη εκδοχή της Καινής Διαθήκης, μια από τις ακουαρέλες του James Tissot υιοθέτησε τη μοναδική οπτική γωνία του έργου «Τι είδε ο Κύριός μας από τον Σταυρό» (1886-1894). For his illustrated version of the New Testament, one of James Tissot’s watercolours adopted the unique viewpoint of What Our Lord Saw from the Cross (1886-1894). have been eclipsed by his more popular works.

Eugène Carrière, Crucifixion, Huile sur Toile, 227x130 cm, 1897, Paris, musée d'Orsay.

Carolus-Duran (1837–1917), Obsession (1898), oil on cardboard, 81.5 × 59.9 cm, Private collection. Wikimedia Commons.

Το έργο Obsession (1898) του Carolus-Duran είναι ένα άλλο ασυνήθιστο έργο, το οποίο απεικονίζει μια γυναίκα με μοντέρνα ενδυμασία να καταρρέει από θλίψη στους πρόποδες της Σταύρωσης. Στον ουρανό από πίσω υπάρχει ένα σύννεφο που περιέχει ασαφείς φιγούρες. Carolus-Duran’s Obsession (1898) is another unusual work, which shows a woman in contemporary dress collapsed in grief at the foot of the Crucifixion. In the sky behind is a cloud containing indistinct figures.

Eugène Delacroix, Etude pour Le Christ en Croix, Huile sur Toile, 37x25 cm, 1845.

Eugène Delacroix (1798–1863), Christ on the Cross (1846), oil on canvas, 80 x 64.2 cm, Walters Art Museum, Baltimore, MD. Wikimedia Commons.

Αρκετοί από τους θρησκευτικούς πίνακες του Ντελακρουά υπέστησαν άδικη μοίρα. Ο πίνακας του "Ο Χριστός στον Σταυρό" του 1846 εκτέθηκε στο Σαλόν την επόμενη χρονιά και, παρά τους επαίνους και τις συγκρίσεις με τις σταυρώσεις του Ρούμπενς, στάλθηκε σε ένα σκοτεινό και υγρό παρεκκλήσι στο Βανσέ, αρκετά νοτιοδυτικά του Παρισιού και βαθιά επαρχιακό. Ο καλλιτέχνης ήταν, εύλογα, δυσαρεστημένος που το έργο ήταν καταδικασμένο να φθείρεται υπό τέτοιες συνθήκες και υπέβαλε αίτηση στον Υπουργό Επικρατείας για να σταλεί πίσω στο Παρίσι για επισκευή και φροντίδα. Several of Delacroix’s religious paintings suffered undeserved fates. His Christ on the Cross from 1846 was shown at the Salon the following year, and despite praise and comparison with the crucifixions of Rubens, it was sent to a dark and damp chapel in Vancé, well to the south-west of Paris and deeply provincial. The artist was understandably unhappy that it should be condemned to deteriorate in such conditions, and petitioned the Minister of State for it to be sent back to Paris for repair and care.

Eugène Delacroix (1798–1863), Christ on the Cross (1847-1850), further details not known. Wikimedia Commons.

His pastel version of that work was painted slightly later, in 1847-50, probably for Haro, who supplied the artist with his materials, after the latter had admired his oil original at the Salon. Η παστέλ εκδοχή αυτού του έργου ζωγραφίστηκε λίγο αργότερα, το 1847-50, πιθανώς για τον Χάρο, ο οποίος προμήθευε τον καλλιτέχνη με τα υλικά του, αφού ο τελευταίος είχε θαυμάσει το πρωτότυπο λάδι του στο Σαλόν.

Eugène Delacroix, Le Christ entre les deux larrons ou le Coup de lance, Pastel, 32x31,8 cm, 1830 – 1860.

Lovis Corinth (1858–1925), The Deposition (1895), oil on canvas, 95 × 102 cm, Wallraf-Richartz-Museum, Cologne. Wikipedia Commons.

Η Αποκαθήλωση (Κάθοδος από τον Σταυρό) (1895) ήταν ένας από τους σημαντικότερους πίνακες του Lovis Corinth από την εποχή που βρισκόταν στο Μόναχο και κέρδισε χρυσό μετάλλιο όταν εκτέθηκε στο Glaspalast στο Μόναχο το 1895. Δείχνει την παραδοσιακή στάση του σταυρού προς τιμήν της καθόδου του νεκρού σώματος του Χριστού από τον σταυρό, στην οποία παρευρέθηκαν ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία και η Μαρία η Μαγδαληνή. Αυτό το έργο αποτελεί μια εντελώς μοντέρνα προσέγγιση σε αυτό το κλασικό θέμα, όσον αφορά το πλαίσιο, τη σύνθεση και τα πρόσωπα. Η κοντινή του περικοπή υποδηλώνει την επιρροή της φωτογραφίας, και τα πρόσωπα που απεικονίζονται φαίνονται σύγχρονα και καθόλου ιστορικά. Αυτά συνδυάζονται για να του προσδώσουν την αμεσότητα ενός τρέχοντος γεγονότος, αντί για κάτι που συνέβη σχεδόν δύο χιλιετίες πριν. Ο Λόβις Κορίντ επέστρεψε στο θέμα της Αποκαθήλωσης και στο θέμα της Σταύρωσης σε πολλούς από τους πίνακές του. The Deposition (Descent from the Cross) (1895) was one of Lovis Corinth’s major paintings from his time in Munich, and won a gold medal when it was exhibited in the Glaspalast in Munich, in 1895. It shows the traditional station of the cross commemorating the lowering of the dead body of Christ from the cross, attended by Joseph of Arimathea and Mary Magdalene. This work is a thoroughly modern approach to this classical theme, in its framing, composition, and the faces. Its close-in cropped view suggests the influence of photography, and the faces shown appear contemporary and not in the least historic. These combine to give it the immediacy of a current event, rather than something that happened almost two millennia ago. Corinth returned to the subject of the Deposition, and the theme of the Crucifixion, in many of his paintings.

Lovis Corinth (1858–1925), Christ Carrying the Cross (1909), oil, dimensions not known, Städelsches Kunstinstitut und Städtische Galerie, Frankfurt. Wikimedia Commons.

Το έργο «Ο Χριστός που κουβαλάει τον Σταυρό » (1909) εξερευνά το Πάθος του Χριστού με πραγματικούς όρους. Αν και περιέχει τα περισσότερα από τα συνηθισμένα στοιχεία που παρατηρούνται στις παραδοσιακές απεικονίσεις, η γλώσσα του είναι σύγχρονη, σχεδόν κοσμική. Δύο άνδρες, ο ένας εκ των οποίων προφανώς Αφρικανός, βοηθούν τον Χριστό να σηκώσει το εξαντλητικό του φορτίο, ενώ δύο στρατιώτες τον μαστιγώνουν και τον απειλούν με τα δόρατά τους. Ένας τρίτος στρατιώτης ελέγχει το πλήθος πάνω αριστερά, και από πίσω βρίσκεται ένας έφιππος στρατιώτης και ένας από τους μαθητές. Christ Carrying the Cross (1909) explores Christ’s Passion in real terms. Although this contains most of the usual elements seen in traditional depictions, his language is contemporary, almost secular. Two men, one of them apparently African, are helping Christ bear his exhausting load, while a couple of soldiers are whipping him on, and threatening him with their spears. A third soldier is controlling the crowd at the upper left, and behind is a mounted soldier and one of the disciples.

Lovis Corinth (1858–1925), Red Christ (1922), oil on panel, 129 × 108 cm, Pinakothek der Moderne, Munich. Wikimedia Commons.

Ο Κόκκινος Χριστός είναι η τελευταία, πιο εντυπωσιακή και πρωτότυπη από όλες τις σκηνές της Σταύρωσης του Lovis Corinth. Αν και μοντέρνα στην προσέγγιση και την κατασκευή της, επέλεξε ένα παραδοσιακό ξύλινο πάνελ ως στήριγμά της, σύμφωνα με πολύ παλαιότερα θρησκευτικά έργα. Το κόκκινο του αίματος του Χριστού, που αναβλύζει από την πληγή που προκλήθηκε από ένα δόρυ και στάζει από άλλες τομές, ενισχύεται από το κόκκινο των σύννεφων και τις ακτίνες του ήλιου. Red Christ is the last, most striking and original of all Lovis Corinth’s scenes of the Crucifixion. Although modern in its approach and facture, he chose a traditional wood panel as its support, in keeping with much older religious works. The red of Christ’s blood, spurting from the wound made by a spear and oozing from other cuts, is amplified by the red of the clouds and the sun’s rays.

Odilon Redon (1840–1916), The Crucifixion (1904). Oil on canvas, 46 x 27 cm, The Barber Institute of Fine Arts.

Evan Walters (1893–1951), Crucifixion Scene (1909). Oil on canvas, 39.5 x 49.8 cm, Llyfrgell Genedlaethol Cymru / The National Library of Wales.

Gilbert Spencer (1892–1979), The Crucifixion (1915). Oil on canvas, 86.4 x 99.1 cm, Tate.

Stanley Spencer (1891–1959), Crucifixion (1921). Oil on paper on canvas, 70.7 x 111.6 cm, Aberdeen Archives, Gallery & Museums.

David Jones (1895–1974), Crucifixion (1922–1923). Oil on canvas, 7.4 x 44.8 cm, Amgueddfa Cymru – National Museum Wales.

Robert Milne (1902–1969), Christ Carrying the Cross (1924). Oil on canvas, 107 x 122 cm, The Glasgow School of Art.

Thomas Saunders Nash (1891–1968), Crucifixion (1928). Oil on canvas, 122.4 x 107.3 cm, Laing Art Gallery.

Marc Chagall, White Crucifixion, 1938.

Francis Bacon, Crucifixion, 1933.

Michael Rothenstein (1908–1993), Evening Crucifixion c.1940. Oil on board, 69.5 x 90 cm, Bury Art Museum.

Emmanuel Levy (1900–1986), Crucifixion (1942). Oil on canvas, 102 x 78 cm, Ben Uri Collection.

Colin Middleton (1910–1983), Christ Androgyne (1943). Oil on canvas, 38.1 x 27.8 cm, National Museums NI.

Leroy Leveson Laurent Joseph de Maistre (1894–1968), The Crucifixion (1942–1944). Oil on canvas, 130 x 91.5 cm, Leicester Museums and Galleries.

Salvador Dali, Christ of Saint John of the Cross, 1951.

Salvador Dali, Corpus Hypercubitus (Crufixion), Huile sur Toile, 194x124 cm, 1954, New-York The Metropolitan Museum of Art.

Paul Delvaux, Crucifixion, Huile sur Toile, 270x200 cm, 1957 Anvers, Koninklij Museum voor Schone Kunsten.

Pablo Picasso, Crucifixion, 1930.

Gladys Hynes (1888–1958), Crucifixion (1939). Oil on cardboard, 30 x 40 cm, Royal Air Force Museum.

Bernard Buffet, Crucifixion.

Robert Indiana, The Demuth American Dream, 1963.

Francis Bacon, Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion, 1944. The work is based on the Eumenides—or Furies—of Aeschylus's The Oresteia, and depicts three writhing anthropomorphic creatures set against a flat burnt orange background.

Merlyn Oliver Evans (1910–1973), Crucifixion (1945). Tempera on canvas, 116.2 x 70.5 cm, Nottingham City Museums & Galleries.

Graham Vivian Sutherland (1903–1980), Crucifixion (1946). Oil on board, 90.8 x 101.6 cm, Tate.

John Picking (b.1939), Crucifixion (1952). Oil on canvas, 51 x 56 cm, Edinburgh College of Art (University of Edinburgh).

Stanley Warren (1917–1992), The Black Passion: The Crucifixion (1959–1960). Oil on canvas, 115 x 95 cm, The Museum of Army Chaplaincy.

Francis Ferdinand Maurice Cook (1907–1978), The Byzantine Crucifixion (1952). Oil on board, 76 x 63 cm, Sir Francis Cook Collection.

Tristram Paul Hillier (1905–1983), The Crucifixion (1954). Oil on canvas, 147.5 x 105.5 cm, The Ingram Collection of Modern British and Contemporary Art.

Jack Smith (1928–2011), Creation and Crucifixion (1955–1956). Oil on board, 243.8 x 304.3 cm, Walker Art Gallery.

Francis Hoyland (b.1930), Crucifixion (1956). Oil on canvas, 95.3 x 127 cm, Arts Council Collection, Southbank Centre.

Carel Victor Morlais Weight (1908–1997), Crucifixion (1959). Oil on hardboard, 244 x 152.5 cm, Harris Museum, Art Gallery & Library.

Elisabeth Frink (1930–1993), Maquette for 'Crucifix' (1962).  Bronze, 28.8 x 22 x 5 cm, National Museums NI.

Robin Philipson (1916–1992), Figure Crucified (1969). Oil on canvas, 152.3 x 91 cm, Argyll and Bute Council and CHARTS.

Charles S. Ricketts (1866–1931), The Crucifixion. Oil on canvas, 200 x 133.5 cm, The Wilson.

Laura Sylvia Gosse (1881–1968), Crucifix. Oil on canvas, 51 x 37 cm, The Ingram Collection of Modern British and Contemporary Art.

Theodore Major (1908–1999), Crucifixion, Wigan. Oil on board, 120 x 149 cm, Wigan Arts and Heritage Service.

Robert Medley (1905–1994), A Crucifixion (1992–3). Oil on canvas, 102 x 81.6 cm, Tate.

Craigie Ronald John Aitchison (1926–2009), Crucifixion No. 2 (1977). Oil on canvas, 75.9 x 63.4 cm, Arts Council Collection, Southbank Centre.

Sybil Andrews (1898–1992), Jesus Falls the Third Time: Station IX (1978). Colour linocut on paper, 30.5 x 36 cm, Jerwood Collection.

Hans Feibusch (1898–1998), Crucifixion (1986). Oil on canvas, 182 x 136 cm, Pallant House Gallery.

Peter Howson (b.1958), Backstreet Crucifixion (2006). Oil on gessoed panel, 20 x 21 cm, Museums & Galleries Edinburgh – City of Edinburgh Council.

Πηγές:  https://eclecticlight.co/?s=Crucifixion - https://artuk.org/discover/curations/modern-art-and-religion-20th-century-artists-and-the-crucifixion