Λι Μίλερ: Από την πασαρέλα στην μπανιέρα του Χίτλερ. Lee Miller: From the Cover of Vogue to the Bathtub of Hitler

Η Λι Μίλερ στην μπανιέρα του Χίτλερ (1945). “Lee Miller in Hitler’s bathtub, Hitler’s apartment,” 1945. Photograph by Lee Miller with David E. Scherman © Lee Miller Archives. Η Λι Μίλερ ήταν μια αξιοσημείωτη γυναίκα που είχε μια απίστευτα ενδιαφέρουσα ζωή - από μοντέλο σε φωτογράφο, σουρεαλιστική καλλιτέχνη, πολεμική ανταποκρίτρια και γκουρμέ σεφ! Από τον λαμπερό κόσμο της μόδας μέχρι τις σκληρές γραμμές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, άφησε ένα διαρκές σημάδι όπου κι αν πήγε. Γνωστή για το ατρόμητο πνεύμα και το δημιουργικό της μυαλό, η Λι Μίλερ όχι μόνο απαθανάτισε εκπληκτικές και μερικές φορές ανησυχητικές εικόνες, αλλά έσπασε και τα όρια σε έναν ανδροκρατούμενο τομέα. Lee Miller was a remarkable woman who had an insanely interesting life – from model to photographer to Surrealist artist, war correspondent and gourmet chef! From the glamorous world of fashion to the gritty front lines of World War II, she left a lasting impact wherever she went. Known for her fearless spirit and creative mind, Lee Miller not only captured stunning and sometimes disturbing images, but also broke boundaries in a male-dominated field.

Υπάρχει μια φωτογραφία της Λι Μίλερ που σχεδόν όλοι γνωρίζουν. Η διάσημη πολεμική φωτογράφος κάθεται σε μια μπανιέρα, σαπουνίζοντας τον ώμο της. Μπροστά της, στο χαλάκι του μπάνιο, βρίσκεται ένα ζευγάρι βρώμικες μπότες – στα αριστερά της ένα πορτρέτο του Αδόλφου Χίτλερ. Είναι 30 Απριλίου 1945, η ημέρα που ο Φύρερ αυτοκτόνησε στο καταφύγιό του στο Βερολίνο, και η Μίλερ, με τις μπότες της γεμάτες λάσπες από το Νταχάου, κάνει μπάνιο στο εγκαταλελειμμένο διαμέρισμά του στο Μόναχο. Μέχρι αυτή τη στιγμή, ταξιδεύει νυχθημερόν με την ιδιότητα της πολεμικής ανταποκρίτριας της Vogue, απαθανατίζοντας εικόνες από τις φρικαλεότητες του πολέμου. Δεν είχε βγάλει τα ρούχα της για τρεις εβδομάδες. Είναι μια εικόνα που φαίνεται να συνοψίζει ολόκληρη την τόσο τολμηρή, που συχνά μοιάζει απίστευτη, ζωή της.

On April 30, 1945, having just photographed the Dachau camp, Lee Miller set off to Munich and went inside Adolf Hitler’s apartment. In a fully staged photograph laden with symbolism, she posed in the dictator’s bathtub. Little circulated at the time, the image is now considered one of the most iconic photographs marking the end of the world conflict. Photographs by Lee Miller and David Scherman, © Lee Miller Archives

Κατά ειρωνικό τρόπο, ωστόσο, η πιο διάσημη φωτογραφία της εποχής στην οποία συμμετείχε η Μίλερ δεν ήταν δική της. Την τράβηξε ο Σέρμαν στις 30 Απριλίου 1945, τις ώρες μετά την απελευθέρωση του Νταχάου. Η Μίλερ και ο Σέρμαν βρέθηκαν στο διαμέρισμα του Χίτλερ στο Μόναχο, στο οποίο μόλις είχαν εισβάλει Αμερικανοί στρατιώτες και εκεί δημιούργησαν την περίφημη φωτογραφία της μπανιέρας. (Χωρίς να το γνωρίζουν τότε, εκείνη η μέρα θα έμενε αργότερα στην ιστορία ως εκείνη που ο Χίτλερ αυτοκτόνησε). Δημοσιεύθηκε στη Vogue μαζί με μια εικόνα παρόμοιας φωτογραφίας του Σέρμαν στη μπανιέρα. Για τον Σέρμαν, η σκηνή που απεικονίζεται στη φωτογραφία -ένα λερωμένο χαλάκι μπάνιου που πλαισιώνεται από ένα προπαγανδιστικό πορτρέτο του δικτάτορα στην άκρη της μπανιέρας- αντιπροσώπευε «τον τελευταίο μύθο του Χίτλερ».

According to many accounts, Miller's childhood was complicated. She was born in 1907 in Poughkeepsie, New York, to Theodore and Florence Miller. At age 7, she was raped by a family acquaintance during a trip to Brooklyn and contracted a sexually transmitted disease. Some scholars, including curator Mark Haworth-Booth, have argued that her assault may have made her more vulnerable to the trauma she would suffer later in life as a result of her war reporting.

Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, η παιδική ηλικία της Μίλερ ήταν περίπλοκη. Γεννήθηκε το 1907 στο Poughkeepsie της Νέας Υόρκης από τον Θίοντορ και τη Φλόρενς Μίλερ. Σε ηλικία 7 ετών, βιάστηκε από έναν οικογενειακό γνωστό τους κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Μπρούκλιν και προσβλήθηκε από ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα. Ορισμένοι μελετητές, συμπεριλαμβανομένου του επιμελητή Mark Haworth-Booth, έχουν υποστηρίξει ότι η επίθεσή της μπορεί να την έκανε πιο ευάλωτη στα τραύματα που θα υφίστατο αργότερα στη ζωή της ως αποτέλεσμα των πολεμικών ρεπορτάζ της.

From an early age, photography was an ever-present part of her life. Her modeling career began with her father, an amateur photographer, for whom she posed nude throughout her teenage years. These images were controversial, with many considering them to be sexualization of Miller, who was still a minor when some of them were taken.

Από μικρή ηλικία, η φωτογραφία ήταν πάντα παρούσα στη ζωή της. Η καριέρα της ως μοντέλο ξεκίνησε πρώτα από τον πατέρα της, έναν ερασιτέχνη φωτογράφο, για τον οποίο πόζαρε γυμνή καθ' όλη τη διάρκεια της εφηβείας της. Οι εικόνες αυτές υπήρξαν αμφιλεγόμενες και πολλοί τις θεώρησαν ως σεξουαλικοποίηση της Μίλερ, η οποία ήταν ακόμη ανήλικη όταν τραβήχτηκαν κάποιες από αυτές .

“He took pictures of her that we find very questionable,” fashion editor Marion Hume says in Capturing Lee Miller, a 2020 documentary directed by Teresa Griffiths. Penrose, her son, called the works “a breach of a relationship.” Others speak of a kind of artistic collaboration.

«Της τράβηξε φωτογραφίες που στα μάτια μας είναι πολύ αμφίβολες», λέει η συντάκτρια μόδας Marion Hume στο Capturing Lee Miller, ένα ντοκιμαντέρ του 2020 σε σκηνοθεσία της Teresa Griffiths. Ο Πένροουζ, ο γιος της, αποκάλεσε τα έργα «παραβίαση μιας σχέσης». Άλλοι κάνουν λόγο για ένα είδος καλλιτεχνικής συνεργασίας.

In 1927, by chance, Miller met publisher Condé Nast, who discovered her by chance on a Manhattan street. This meeting led to Miller's first major success in the fashion world. That same year, her face would grace the cover of Vogue in an Art Deco illustration by George Lepape.

Το 1927, κατά σύμπτωση, η Μίλερ γνώρισε τον εκδότη Condé Nast, ο οποίος την ανακάλυψε τυχαία σε δρόμο του Μανχάταν. Η συνάντηση αυτή οδήγησε στην πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μίλερ στον κόσμο της μόδας. Την ίδια χρονιά, το πρόσωπό της θα κοσμούσε το εξώφυλλο της Vogue σε μια εικονογράφηση σε στυλ Art Deco, από τον George Lepape.

By 1928, Edward Steichen was also photographing her for the magazine - according to Miller's biographer Carolyn Burke, it was he who suggested that she study with Man Ray if she was serious about becoming a photographer herself. When asked in an American radio interview in 1946 how she became a photographer, Miller replied rather simply: "I thought the best way was to start studying with one of the great masters of the field, Man Ray."

Μέχρι το 1928, ο Edward Steichen τη φωτογράφιζε επίσης για το περιοδικό- σύμφωνα με τη βιογράφο της Miller, Carolyn Burke, ήταν αυτός που της πρότεινε να πάει να σπουδάσει με τον Man Ray αν ήθελε σοβαρά να γίνει η ίδια φωτογράφος. Όταν ρωτήθηκε σε μια αμερικανική ραδιοφωνική συνέντευξη το 1946 για το πώς έγινε φωτογράφος, η Μίλερ απάντησε μάλλον απλά: «Σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος ήταν να ξεκινήσω να σπουδάζω με έναν από τους μεγάλους δασκάλους του χώρου, τον Man Ray».

Lee Miller, photographed by George Hoyningen-Huene, 1932.

Lee Miller, Man Ray, Paris 1931, 1931 © Lee Miller Archive. She was the unparalleled beauty (before she became a war photographer), that formidable artist who made even Picasso seem reserved. They loved each other with a fervor that would tear them apart. Yet, in the end, despite adversity, they would find their happy ending.

Εκείνη ήταν η απαράμιλλη ομορφιά (πριν γίνει πολεμική φωτογράφος), εκείνος ο φοβερός καλλιτέχνης που έκανε ακόμη και τον Πικάσο να φαίνεται συγκρατημένος. Αγαπούσαν ο ένας τον άλλον με μια μανία που έμελλε να τους χωρίσει. Ωστόσο, τελικά, παρά τις αντιξοότητες, θα έβρισκαν το ευτυχές τέλος τους.

Man Ray, Solarised Portrait of Lee Miller, c.1929 - The Penrose Collection. © Man Ray Trust/ADAGP, Paris and DACS, London 2012. Image courtesy the Lee Miller Archives. In 1929 Miller moved to Paris and sought out the American Dada and Surrealist artist Man Ray. For several years she became his assistant, collaborator and lover, as well as establishing her own reputation as a photographer in Paris. Miller learned how to manipulate plates and crop, enlarge and retouch negatives with Ray; soon she did much of Ray's printing for him. He also taught her to photograph sitters as he did, from a distance, using a small studio camera with heavy glass plates. Together the two discovered the mysterious new photographic technique of 'solarisation' – the partial reversal of blacks and whites that created a halo effect. In the next few years both photographers used the technique to turn body parts into dream anatomies. Miller was Ray's favourite subject and he included his famous Solarised Portrait of Lee Miller, 1929 in his autobiography in his later years, connecting her to the rebirth of creativity he experienced in the 1930s.

Το 1929, σε ηλικία 24 ετών, η Μίλερ είχε μετακομίσει στο Παρίσι και είχε αρχίσει να εργάζεται ως βοηθός του Man Ray στο στούντιο. Τελικά, η επαγγελματική τους σχέση οδήγησε και σε ρομαντική. Υπό τη μαθητεία του σουρεαλιστή, συνέβαλε καθοριστικά στην εφεύρεση της φωτογραφικής τεχνικής «solarization» του Man Ray, μέσω της οποίας οι ασπρόμαυρες αποχρώσεις αντιστρέφονται, δημιουργώντας ένα εφέ που μοιάζει με φωτοστέφανο. Σύμφωνα με την αφήγηση της ίδιας της Μίλερ, έτυχε να ανακαλύψει τη μέθοδο κατά τη διάρκεια ενός ατυχήματος στο σκοτεινό δωμάτιο - είχε κατά λάθος ανάψει τα φώτα ενώ εμφάνιζε μια φωτογραφία.

Το Άφθαρτο Αντικείμενο του Ρέι ήταν ένας μετρονόμος φτιαγμένος με ένα αποτύπωμα του ματιού της Λι Μίλερ. «Τύλιγες τον μετρονόμο και παρακολουθούσες το μάτι να χτυπάει μπρος-πίσω όσο μπορούσες να το αντέξεις», εξηγεί ο Φίλιπ Πρότζερ. Αρχικά κατασκευάστηκε το 1928 και καταστράφηκε στο Παρίσι το 1957. Ένα αντίγραφο φαίνεται παραπάνω. Ray's Indestructible Object was a metronome made with a print of Miller's eye. "You would wind up the metronome and watch the eye tick back and forth as long as you could stand it," explains Phillip Prodger. Originally made 1928, it was destroyed in Paris in 1957. A replica is shown above. Man Ray Trust/The Penrose Collection.

Πέρα από τις φωτογραφίες της, η Μίλερ έχει επίσης απαθανατιστεί σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Man Ray, έναν μετρονόμο που κοσμείται με τη φωτογραφία του ματιού της στο τέλος του χρονομέτρου. 

Lee Miller, Model with lightbulb, Vogue Studio, London, England c.1943 © Lee Miller Archive. In Paris, Miller also maintained her own portrait studio, taking on commissions for the French edition of Vogue with George Hoyningen-Huene and other haute couture ateliers.

Στο Παρίσι, η Μίλερ διατηρούσε επίσης το δικό της στούντιο πορτραίτων, αναλαμβάνοντας παραγγελίες για τη γαλλική έκδοση της Vogue με τον George Hoyningen-Huene και άλλα ατελιέ υψηλής ραπτικής.

Lee Miller, Portrait of Space, near Siwa, Egypt, 1937 © Lee Miller Archive. Κατά τη διάρκεια του τριετούς γάμου της με έναν πλούσιο Αιγύπτιο, η Λι Μίλερ έζησε στο Κάιρο, όπου εξερεύνησε νέες κατευθύνσεις στη φωτογραφία της. Πριν ζήσει στην Αίγυπτο, οι εικόνες της Μίλερ περιορίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε θέματα μόδας και διαφήμισης. Μόλις έφτασε στο Κάιρο, ωστόσο, επικεντρώθηκε στις νεκρές φύσεις και το τοπίο. Αυτή η εικόνα ενός ερημικού τοπίου που φαίνεται μέσα από το σκισμένο παραβάν μιας σκηνής ενσαρκώνει τις σουρεαλιστικές παρορμήσεις που απέκτησε η Μίλερ νωρίς στην καριέρα της, ενώ συνεργαζόταν με τον Μαν Ρέι. Η θέα αντιπαραβάλλει τον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο όπως ακριβώς οι σουρεαλιστές αντιπαραβάλλουν τους κόσμους του ασυνείδητου και του συνειδητού. During her three-year marriage to a wealthy Egyptian, Lee Miller lived in Cairo, where she explored new directions in her photography. Prior to living in Egypt, Miller's images were largely limited to fashion and advertising subjects. Once in Cairo, however, she concentrated on still lifes and the landscape. This image of a desert landscape seen through the torn screen of a tent embodies Surrealist impulses Miller acquired early in her career, while working with Man Ray. The view contrasts interior and exterior worlds much as the Surrealists contrasted the worlds of the unconscious and the conscious.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, είχε παντρευτεί τον Αιγύπτιο επιχειρηματία Aziz Eloui Bey και είχε μετακομίσει στο Κάιρο. Η περίοδος αυτή ήταν διαμορφωτική για τη Μίλερ, η οποία άρχισε να φωτογραφίζει την άδεια αιγυπτιακή έρημο. Το Portrait of Space (1937), μια εικόνα του άγονου τοπίου της όασης Σίβα τραβηγμένη μέσα από ένα σκισμένο παραβάν, αποτελεί παράδειγμα της υπερρεαλιστικής της τάσης.

Lee Miller, Picnic (Nusch Eluard, Paul Eluard, Roland Penrose, Man Ray, Ady Fidelin), 1937 © Lee Miller Archive

Η Μίλερ έμπλεξε με έναν κύκλο μοντερνιστών που περιλάμβανε τον Πάμπλο Πικάσο, τον Ζαν Κοκτώ, τον Πωλ Ελυάρ και τον Σαλβαδόρ Νταλί. Ενώ η ομάδα των καλλιτεχνών, γνωστή για τις φιλοσοφίες της γύρω από την πνευματική και σεξουαλική απελευθέρωση, καλωσόρισε τις γυναίκες ως μοντέλα και συνεργάτες, πολλοί από τους άνδρες καλλιτέχνες έκαναν έργα με μισογυνιστικές προεκτάσεις. Ο Man Ray δεν εξαιρούνταν από αυτές τις συμπεριφορές. «Ήθελε επίσης να την ελέγχει», παρατηρεί ο Burke στην ταινία. Μετά από τρία χρόνια, η σχέση τους έληξε.

Lee Miller, Sculpture by Max Ernst, 1939 © Lee Miller Archive

'Εκδίκηση στην κουλτούρα' (1940) © Lee Miller Archives. Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Λονδίνου, η Μίλερ φωτογράφισε έναν σπασμένο πέτρινο άγγελο, με το στήθος του να έχει συντριβεί από τα τούβλα και τον λαιμό του κομμένο από μια μεταλλική ράβδο, και το ονόμασε «Εκδίκηση στην κουλτούρα». Και η ίδια όμως είχε πολλά να εκδικηθεί, καθώς η μοίρα εξισορρόπησε την γενναιοδωρία της με τρομερή δυστυχία. Στα επτά της, η Μίλερ έπεσε θύμα βιασμού από έναν οικογενειακό φίλο και κόλλησε γονόρροια, για την οποία υποβλήθηκε σε επώδυνη θεραπεία για χρόνια. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης εφηβείας της, πόζαρε γυμνή για τον ερασιτέχνη φωτογράφο πατέρα της (εικόνες που, όπως είχε πει ο γιος της Άντονι Πένροουζ, «υπερβαίνουν σίγουρα τα όρια που πρέπει να τίθενται μεταξύ παιδιού και γονέα»), ενώ λίγα χρόνια αργότερα είδε τον φίλο της να πνίγεται σε ένα δυστύχημα με βάρκα. Ήταν 17 όταν η μητέρα της αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και 22 όταν εμφανίστηκε στο Παρίσι και ανακοίνωσε στον διάσημο Μαν Ρέι ότι ήταν η νέα του μαθήτρια. Στη συνέχεια έγινε και η ίδια διάσημη ως μούσα, συνεργάτρια, ερωμένη του ενώ επίσης, όπως σημείωνε το περιοδικό Time το 1932, ήταν «η κάτοχος του πιο όμορφου αφαλού στο Παρίσι». During the bombing of London, Miller photographed a broken stone angel, its chest crushed by bricks and its neck cut by a metal rod, and called it “Revenge on Culture.” But she herself had much to avenge, as fate balanced her generosity with terrible misery. At seven, Miller was raped by a family friend and contracted gonorrhea, for which she underwent years of painful treatment. During her early teens, she posed nude for her amateur photographer father (images that, as her son Anthony Penrose said, “definitely crossed the line between child and parent”), and a few years later she witnessed her boyfriend drown in a boating accident. She was 17 when her mother attempted suicide and 22 when she appeared in Paris and announced to the famous Man Ray that she was his new student. She then became famous herself as his muse, collaborator, lover and, as Time magazine noted in 1932, “the possessor of the most beautiful navel in Paris”.

Παρόλο που βίωσε μια αίσθηση φυγής στην Αίγυπτο, νοσταλγούσε το Παρίσι, και η διάσταση που ένιωσε θα διαμόρφωνε αργότερα την απωθητική αισθητική των πολεμικών εικόνων της. «Η υπερρεαλιστική φαντασία της Μίλερ συναντά κατά μέτωπο μια διαλυμένη πραγματικότητα», σύμφωνα με τον Burke.

Roland Penrose, Picnic [Nusch Éluard, Paul Éluard, Lee Miller (hat), Unknown, Man Ray, Ady Fidelin], Île Sainte-Marguerite, Cannes, France, 1937. Η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγο μετά τον έρωτα της Λι Μίλερ και του Ρόλαντ Πενρόουζ. Διέμεναν με μια ομάδα άλλων καλλιτεχνών στο ξενοδοχείο Vaste Horizon στο Mougins τον Αύγουστο του 1937. Μερικοί από την ομάδα έκαναν μια ημερήσια εκδρομή για πικνίκ στο Ile St Marguerite. Η Μίλερ και ο Πενρόουζ τράβηξαν φωτογραφίες από το πικνίκ, αποτυπώνοντας το ελεύθερο και μεθυστικό πνεύμα αυτής της συγκέντρωσης ομοϊδεατών φίλων που απολάμβαναν ένα ειδυλλιακό γαλλικό καλοκαίρι. Λίγο αργότερα, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Οι φωτογραφίες της Μίλερ από το πικνίκ έχουν γίνει εμβληματικές, ενώ του Πενρόουζ μας δίνουν μια σπάνια εικόνα της γυναίκας πίσω από την κάμερα. The picture was taken not long after Lee Miller and Roland Penrose had fallen in love. They were staying with a party of other artists at the Hotel Vaste Horizon in Mougins during August 1937. Some of the party made a day trip to picnic on the Ile St Marguerite. Miller and Penrose both took photographs at the picnic, capturing the free and heady spirit of this gathering of like-minded friends enjoying an idyllic French summer. Shortly afterwards, the Second World War was to change their lives forever. Miller's images of the picnic have become iconic, Whilst Penrose's give us a rare view of the woman behind the camera.

Το 1939, μια νέα σχέση με τον υπερρεαλιστή καλλιτέχνη και συγγραφέα Ρόλαντ Πενρόουζ, τον οποίο είχε γνωρίσει χρόνια νωρίτερα στο Παρίσι, την έφερε στο Λονδίνο. 

Lee Miller, Fire Masks, London, England, 1941 © Lee Miller Archives

Σε αυτό το σημείο, η πόλη μόλις είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει τις καταστροφικές συνέπειες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στη βρετανική πρωτεύουσα, γνώρισε την εκδότρια της Vogue, Audrey Withers, στην οποία η Μίλερ μίλησε για την επιθυμία της να γίνει φωτορεπόρτερ.

Οι δύο τους είχαν μια σύνδεση, και το περιοδικό άρχισε να δημοσιεύει φωτορεπορτάζ της Μίλερ. Τελικά, οι φωτογραφίες της θα βοηθούσαν να μετατραπεί το περιοδικό μόδας με προσανατολισμό την πολυτέλεια, το οποίο εκείνη την περίοδο δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο εμπόλεμο κλίμα της εποχής, σε μέσο για σοβαρές ειδήσεις. Όπως εξηγεί ο Hume στο Capturing Lee Miller, «η Λι εκμεταλλευόταν την ευκαιρία. Οπότε ο πόλεμος ήταν μια ευκαιρία».

Η Μίλερ έλαβε πιστοποίηση ως φωτογράφος στον αμερικανικό στρατό μέσω των εκδόσεων Condé Nast τον Δεκέμβριο του 1942. Συνεργαζόμενη με τον Scherman, ανταποκριτή του Life και καθιερωμένο πολεμικό φωτογράφο, ξεκίνησε το νέο της εγχείρημα.

Lee Miller, Fall of the Citadel, Aerial bombardment, St Malo, France, 1944.  © Lee Miller Archives

Το 1944, ήταν παρόν στη μάχη του Σεν Μαλό, όπου έγινε η πρώτη χρήση βομβαρδισμού με ναπάλμ. 

At the time, whether intentionally or not, few people in the world knew what was happening in Nazi concentration camps. “I beg you to believe this is true!” Miller once wrote in a telegram to Withers, adding, “I hope Vogue will feel it can publish these photographs.”

Εκείνη την εποχή, είτε ηθελημένα είτε όχι, λίγοι παγκοσμίως γνώριζαν τι συνέβαινε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Σας ικετεύω να πιστέψετε ότι αυτό είναι αλήθεια!» έγραψε κάποτε η Μίλερ σε ένα τηλεγράφημα προς την Withers, λέγοντας: «Ελπίζω η Vogue να νιώσει ότι μπορεί να δημοσιεύσει αυτές τις φωτογραφίες».

Her photographs from Buchenwald and Dachau bear witness to various atrocities and served as cold, hard evidence for the skeptical American and British public, who saw many written accounts of the war as propaganda.

Οι φωτογραφίες της από το Μπούχενβαλντ και το Νταχάου μαρτυρούν διάφορες φρικαλεότητες και λειτούργησαν ως ψυχρές, σκληρές αποδείξεις για το δύσπιστο αμερικανικό και βρετανικό κοινό, το οποίο είδε πολλές γραπτές αναφορές του πολέμου ως προπαγάνδα.

For the public, the June 1945 American edition of Vogue printed Miller's death camp photographs, along with a direct message: "Believe it."

Για το κοινό, η αμερικανική έκδοση της Vogue του Ιουνίου 1945 τύπωσε τις φωτογραφίες των στρατοπέδων θανάτου της Μίλερ, μαζί με ένα άμεσο μήνυμα: «Πιστέψτε το».

In World War II, when the horror of reality surpassed the most violent fantasies of surrealism, the fashion chronographer became a chronographer of fascism and its disastrous consequences as they unfolded in 1945-46. With her Rolleiflex, which had no zoom lens, Miller took close-up and intimate photographs.

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η φρίκη της πραγματικότητας ξεπέρασε τις πιο βίαιες φαντασιώσεις του σουρεαλισμού, η χρονογράφος της μόδας έγινε χρονογράφος του φασισμού και των ολέθριων συνεπειών του όπως αποκαλύφτηκαν το 1945-46. Με τη Rolleiflex της, που δεν είχε φακό ζουμ, η Μίλερ τραβούσε κοντινές και οικείες φωτογραφίες. 

Lee Miller, Buchenwald, Germany: Guards Beaten by Liberated Prisoners, April 1945. © Lee Miller Archive

In 1945, Miller wrote to Vogue editor Audrey Withers: “I don’t usually take pictures of horror. But don’t think that every city and every region isn’t rich in them.” Of course, her images of the most horrific forms of wartime violence are among the most memorable from the era. In one photograph, a dead SS guard floats in sunlight-drenched water, sharply contrasting the horror of the massacre with the picturesque scenery that surrounds it.

Το 1945, η Μίλερ έγραψε στην εκδότρια της Vogue Audrey Withers: «Συνήθως δεν τραβάω φωτογραφίες φρίκης. Αλλά μη νομίζετε ότι κάθε πόλη και κάθε περιοχή δεν είναι πλούσια από αυτές». Βέβαια, οι εικόνες της από τις πιο φρικιαστικές μορφές βίας του πολέμου είναι από τις πιο αξιομνημόνευτες από την εποχή εκείνη. Σε μια φωτογραφία, ένας νεκρός φρουρός των SS επιπλέει στο νερό που λούζεται από το φως του ήλιου, σχεδιάζοντας με αιχμηρό τρόπο την αντίθεση του τρόμου της σφαγής με το γραφικό σκηνικό που την περιβάλλει.

Lee Miller, Shadow of the Great Pyramid , 1938. 

Occasionally during those years she worked as a photographer for the monographs of Picasso and Tapies that her husband edited, but she did not feel well when she was taking photographs. As she herself said, every time she picked up the camera, she saw images of the war in front of her.

Περιστασιακά εκείνα τα χρόνια δούλεψε ως φωτογράφος για τις μονογραφίες των Πικάσο και Τάπιες που επιμελούνταν ο σύζυγός της, αλλά δεν ένιωθε καλά όταν φωτογράφιζε. Όπως έλεγε η ίδια, κάθε φορά που έπαιρνε στα χέρια της τη μηχανή, έβλεπε μπροστά τις εικόνες του πολέμου. 

Fashion model, photographer, war correspondent, Lee Miller is now being rediscovered for her remarkable talent. Here is a rich selection of her finest photographs, one that will ensure Lee Miller's place among the great photographers of the 20th century.

Έτσι η ζωή συνεχίστηκε για λίγο ακόμα και μετά ο θάνατος ήρθε σαν σωτηρία. Μόνο που κι αυτός ήταν επίπονος για την καταπονημένη ψυχολογία της τόσο ενδιαφέρουσας αυτής γυναίκας. Η Λι Μίλερ πέθανε 70 ετών, από καρκίνο, στο σπίτι της στο Σάσεξ. Οι στάχτες της σκορπίστηκαν αργότερα στον κήπο του σπιτιού που έζησε τα περισσότερα ήρεμα και ταραγμένα χρόνια της.

Πηγές: https://www.leemiller.co.uk/ - https://www.bovary.gr/faces/li-miler-soyrealistria-fotografos-tis-vogue - https://www.lifo.gr/culture/photography/li-miler-apo-tin-pasarela-stin-mpaniera-toy-hitler

 

 

Ανακαλύφθηκε η πιο μακρινή υπερμεγέθης μαύρη τρύπα. Found: Most Distant Black Hole

Βρίσκεται σε απόσταση 13 δισεκατομμυρίων ετών φωτός και έχει μάζα 800 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου. This artist's concept shows the most distant supermassive black hole ever discovered. It is part of a quasar from just 690 million years after the Big Bang. Credits: Robin Dienel/Carnegie Institution for Science

Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα, που είναι η πιο μακρινή στο χώρο και στο χρόνο που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα. Βρίσκεται σε απόσταση 13 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, δηλαδή έχει ηλικία μόλις 690 εκατομμυρίων ετών μετά την αρχική «Μεγάλη Έκρηξη». Ήταν μια εποχή που το σύμπαν είχε μόνο το 5% περίπου της σημερινής ηλικίας του και μόλις είχαν αρχίσει να εμφανίζονται οι πρώτοι γαλαξίες.

Οι επιστήμονες δεν περίμεναν να βρουν μία τόσο μεγάλη μαύρη τρύπα στην κοσμική «αυγή» του σύμπαντος, τόσο νωρίς δηλαδή στην κοσμική ιστορία. Κανείς δεν έχει μια επιστημονική εξήγηση με ποιo τρόπο είναι δυνατό να σχηματίσθηκε ένα τέτοιο τεράστιο αντικείμενο σε ένα τόσο σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα μετά τη γέννηση του σύμπαντος.

Καθώς ένας ενεργός γαλαξιακός πυρήνας (κβάζαρ) φιλοξενεί την εν λόγω γιγάντια μαύρη τρύπα, πρόκειται ταυτόχρονα για την ανακάλυψη του πιο μακρινού κβάζαρ που έχει ποτέ βρεθεί. O προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ του πιο μακρινού κβάζαρ, ήταν ένα που είχε εντοπισθεί, όταν το σύμπαν ήταν περίπου 800 εκατ. ετών.

Τα κβάζαρ είναι ανάμεσα στα φωτεινότερα αντικείμενα στο σύμπαν. Η ενέργειά τους πιστεύεται ότι παράγεται από τη διαρκή ανάπτυξη μιας μαύρης τρύπας-γαργαντούα, που τροφοδοτείται συνεχώς «καταβροχθίζοντας» την ύλη (από αέρια έως ολόκληρα άστρα) στο κέντρο του μεγάλου γαλαξία τους.

Artist’s conceptions of the most-distant supermassive black hole ever discovered, which is part of a quasar from just 690 million years after the Big Bang. It is surrounded by neutral hydrogen, indicating that it is from the period called the epoch of reionisation, when the universe’s first light sources turned on. Illustrations by Robin Dienel, provided courtesy of the Carnegie Institution for Science

Το συγκεκριμένο κβάζαρ ULAS J1342+0928, ένας από τους πρώτους γαλαξίες του σύμπαντος, εκτιμάται ότι διαθέτει μια μαύρη τρύπα με μάζα 800 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου μας. Η ύπαρξη μιας τόσο μεγάλης μαύρης τρύπας στο πρώιμο σύμπαν αναμένεται να οδηγήσει σε αναθεώρηση των έως τώρα θεωρητικών μοντέλων για τις δυνατότητες πρώιμης ανάπτυξης των μαύρων οπών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αστρονόμο Εδουάρδο Μπανάδος, του Ινστιτούτου Επιστημών Κάρνεγκι στην Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature» πραγματοποίησαν τις παρατηρήσεις τους με τα δύο τηλεσκόπια Gemini σε Χαβάη και Χιλή. Όπως είπαν, εκτιμούν ότι στο σύμπαν υπάρχουν μόνο 20 έως 100 τόσο μακρινά και φωτεινά κβάζαρ.

Πηγές: https://www.nature.com/articles/nature25180 - www.amna.gr – carnegiescience.edu

Το μικρό βιβλίο των μαύρων τρυπών. The Little Book of Black Holes

A black hole cannot hide another object (in this case another black hole) that passes directly behind it. Instead, the object in the background will appear like a ring surrounding the one in the foreground. Credit: ALAIN RIAZUELO/INSTITUT D’ASTROPHYSIQUE DE PARIS

Αν και η ίδια η θεωρία του, η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, προβλέπει τις μαύρες τρύπες, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δεν πίστεψε ποτέ ότι υπάρχουν. Πολλοί του δίνουν σε έναν βαθμό δίκιο, αφού οι μελανές οπές είναι τα πιο αλλόκοτα αντικείμενα που γνωρίζουμε στο Σύμπαν. Σήμερα κανείς δεν αμφισβητεί τη «σκοτεινή» παρουσία τους. Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες έχουν περιγραφεί θεωρητικά και έχουν εντοπιστεί γύρω μας, ακόμη και στο κέντρο του ίδιου του γαλαξία μας. Και τον τελευταίο ενάμιση χρόνο η ύπαρξή τους έχει επιτέλους αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας, με τις επανειλημμένες ανιχνεύσεις βαρυτικών κυμάτων που προήλθαν από συγχωνεύσεις τους.

Color Animation of a Black Hole with Accretion Disk. General Relativity Calculation by Jean-Alain Marck, 1991. From the documentary "Infinitely Curved". Authors: Laure Delesalle, Marc Lachieze-Rey, Jean Pierre Luminet.

Παρά το γεγονός ότι πλέον είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν, τα παράξενα αντικείμενα παραμένουν μυστηριώδη για τους επιστήμονες και ακόμη περισσότερο για έναν μέσο άνθρωπο ο οποίος δεν παίζει στα δάχτυλα τις θεωρίες της σχετικότητας. Πώς ακριβώς σχηματίζονται; Πώς συμπεριφέρονται; Πώς είναι ο ορίζοντας γεγονότων και η μοναδικότητά τους, το σημείο όπου η βαρύτητα είναι τόσο ισχυρή ώστε τίποτε, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει;

Princeton Prof. Frans Pretorius, co-author. Princeton Prof. Steven S. Gubser ’94 *98.

Αυτά και άλλα ερωτήματα προσπαθούν να απαντήσουν ο Στίβεν Γκούμπσερ και ο Φρανς Πρετόριους, δύο επιφανείς φυσικοί από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, με το «The Little Book of Black Holes» – ένα εκλαϊκευμένο αλλά άκρως επιστημονικό «μικρό βιβλίο των μαύρων τρυπών», στο οποίο έχουν συμπυκνώσει τις γνώσεις που διαθέτουμε σήμερα γύρω από αυτές.

Αποκαλυπτικά κύματα

The General Relativity picture of curved spacetime, where matter and energy determine how orbiting, inspiraling systems evolve over time, has made successful predictions that no other theory can match. Ripples in spacetime can be generated by fast orbiting stars (neutron stars, white dwarfs or black holes). Credit: NASA

Το πιο σημαντικό «νέο» στον τομέα είναι αδιαμφισβήτητα οι ανιχνεύσεις των βαρυτικών κυμάτων που προκλήθηκαν από συγχωνεύσεις μελανών οπών. Μέχρι τώρα έχουν καταγραφεί πέντε καθαρά σήματα από τέτοια γεγονότα, αλλά το πρώτο, που ανακοινώθηκε τον Φεβρουάριο του 2016 από τους υπευθύνους των ανιχνευτών LIGO, είναι το πιο διάσημο αφού αποτέλεσε πραγματική «αποκάλυψη».

As two neutron stars orbit each other, Einstein's theory of general relativity predicts orbital decay, and the emission of gravitational radiation. In the final stages of a merger -- never before observed in gravitational waves -- the amplitude should spike so high that LIGO could, conceivably, detect them. Credit: NASA (L), Max Planck Institute for Radio Astronomy / Michael Kramer

«Πριν από αυτές τις ανιχνεύσεις δεν υπήρχε άμεση απόδειξη ότι οι μαύρες τρύπες πραγματικά υπάρχουν» λέει ο Φρανς Πρετόριους, ο οποίος είναι καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον. «Υπήρχαν θεωρητικές προβλέψεις καθώς και έμμεσες ενδείξεις για την ύπαρξή τους. Αυτή όμως είναι η πρώτη επιστημονική απόδειξη ότι οι μαύρες τρύπες, έτσι όπως περιγράφονται από τη θεωρία του Αϊνστάιν, πραγματικά υπάρχουν».

With numerous black hole-black hole mergers under its belt and even a neutron star-neutron star collision, gravitational wave astronomy has blossomed into a bona fide science over the past two years. Credit: LIGO-Virgo/Frank Elavsky/Northwestern University

Εκτός από τις αποδείξεις, τα βαρυτικά κύματα και οι πρώτες άμεσες πληροφορίες που μετέφεραν έφεραν επίσης εκπλήξεις. «Κάτι το οποίο εξέπληξε πολλούς, ιδιαίτερα στο πρώτο γεγονός, ήταν το πόσο βαριές ήταν αυτές οι μαύρες τρύπες, είχαν περίπου τριάντα φορές τη μάζα του Ηλίου» εξηγεί ο καθηγητής. «Όλες οι μαύρες τρύπες που είχαν παρατηρηθεί έμμεσα ως τώρα στον γαλαξία μας είχαν πολύ μικρότερη μάζα, πέντε ως δεκαπέντε φορές τη μάζα του Ηλίου. Κάποτε εθεωρείτο αδιανόητο ότι τόσο πολύ βαριές μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να δημιουργηθούν από άστρα που καταρρέουν και καθώς δεν βλέπαμε τέτοιες στον γαλαξία μας, αποτέλεσε έκπληξη το ότι εκεί έξω υπάρχουν αστρικές μαύρες τρύπες με τόσο μεγάλη μάζα».

The most massive black hole binary signal ever seen: OJ 287. This tight binary black hole system takes on the order of ~11-12 years to complete an orbit. The newly discovered system, J0045+41, orbits approximately 50 times as rapidly. Credit: S. Zola & NASA/JPL

Μια άλλη παρατήρηση η οποία προβλημάτισε τους επιστήμονες ήταν η ταχύτητα περιστροφής των μελανών οπών που αποκάλυψαν τα βαρυτικά κύματα. «Κάτι το οποίο φαίνεται ενδιαφέρον είναι ότι ως τώρα καμία από τις μαύρες τρύπες που συγχωνεύτηκαν δεν φαίνεται να είχε πολύ μεγάλη ταχύτητα περιστροφής πριν από τη συγχώνευση» λέει ο κ. Πρετόριους. «Στη σχετικότητα οι μαύρες τρύπες μπορεί να φθάσουν από το να μην περιστρέφονται σχεδόν καθόλου ως το να περιστρέφονται πάρα πολύ γρήγορα. Υπάρχει ένα ανώτατο όριο, αλλά μπορούν να περιστραφούν με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Δεν γνωρίζουμε πολύ καλά ποια θα πρέπει να είναι η περιστροφή τους όταν σχηματίζονται, αλλά περιμέναμε ότι όλες οι δυνατές τιμές θα πρέπει να είναι πιθανές. Ωστόσο μέχρι τώρα όλοι οι υποψήφιοι που ανιχνεύθηκαν με τα βαρυτικά κύματα δεν περιστρέφονται με μεγάλη ταχύτητα, και αυτό ίσως σημαίνει ότι κάτι μας διαφεύγει».

Η νέα αστρονομία

The first accurate image of the appearance of a black hole (India ink on Canson negative paper). Credit: JEAN-PIERRE LUMINET

Για να μάθουμε αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να περιμένουμε τη «νέα αστρονομία» που θα γεννηθεί με τη συμβολή των βαρυτικών κυμάτων όταν οι ανιχνεύσεις τους – και οι παρατηρήσεις που προκύπτουν από αυτές – θα είναι περισσότερες. «Ίσως να καταφέρουμε να ξεκινήσουμε αυτή τη νέα επιστήμη σε έναν χρόνο» αναφέρει ο καθηγητής. «Για να δώσουμε όμως μια απάντηση στο ζήτημα της περιστροφής θα πρέπει να έχουμε ίσως και εκατό γεγονότα. Τότε θα μπορέσουμε να πούμε αν πραγματικά υπάρχει κάποιο μυστήριο ή όχι». Όσον αφορά τον τύπο των μαύρων τρυπών που ενδέχεται να αποκαλύψουν τα νέα δεδομένα ο κ. Πρετόριους δεν περιμένει τρομακτικές εκπλήξεις. Αυτό γιατί αν και η θεωρία προβλέπει κάποιες διαφοροποιήσεις, στην ουσία τα πράγματα είναι πιο απλά.

Η Κερ, έχει δακτυλιοειδή μοναδικότητα. Η ανατομία μιας μαύρης τρύπας Κερ φαίνεται στην παραπάνω εικόνα. Η εξωτερική έλλειψη ονομάζεται στατικό όριο, και ο κύκλος μέσα στην έλλειψη είναι ο ορίζοντας γεγονότων. Η περιοχή ανάμεσα στο στατικό όριο και τον ορίζοντα γεγονότων ονομάζεται εργόσφαιρα. Στην περιοχή της εργόσφαιρας υπάρχει δυνατότητα διαφυγής, όμως αν ένα σώμα βρεθεί εκεί θα αρχίσει να περιστρέφεται γύρω από τον ορίζοντα γεγονότων, όπως αν θα βρισκόταν κοντά σε μια θαλάσσια δίνη. Η μοναδικότητα έχει τη μορφή δακτυλίου (ντόνατς) και το κέντρο του δακτυλίου θεωρείται κενό. Χρησιμοποιώντας μια Κερ, θα μπορούσες να ταξιδέψεις μέσα από το κέντρο του δακτυλίου χωρίς να συναντήσεις τον άπειρα καμπυλωμένο χωρόχρονο της μοναδικότητας.

«Ουσιαστικά υπάρχει ένας μόνο τύπος μαύρης τρύπας, η μαύρη τρύπα του Κερ» μας λέει. «Αυτή εξαρτάται από δύο ιδιότητες: μπορεί να έχει οποιοδήποτε μέγεθος και με βάση το μέγεθός της μπορεί να περιστρέφεται με μηδενική ως πολύ μεγάλη ταχύτητα». Το μέγεθος, όπως εξηγεί, καθορίζεται από τη μάζα. «Για παράδειγμα, μια μαύρη τρύπα με τη μάζα του Ηλίου θα έχει διάμετρο τρία χιλιόμετρα ενώ μια θεωρητική μαύρη τρύπα με τη μάζα της Γης θα έχει ακτίνα σχεδόν ένα εκατοστό» αναφέρει. «Κατά τον ίδιο τρόπο που οι πλανήτες εξαιτίας της περιστροφής τους γύρω από τον Ήλιο συμπιέζονται ελαφρά στους πόλους, η ταχύτητα περιστροφής μιας μαύρης τρύπας καθορίζει τον ορίζοντα γεγονότων της και τη δομή του χωροχρόνου γύρω από αυτόν. Όσο πιο γρήγορη είναι η περιστροφή τόσο πιο συμπιεσμένος είναι ο ορίζοντας».

Συχνές παρανοήσεις

What Happens if You Fall Into a Black Hole? David Kaplan explores one of the biggest mysteries in physics: the apparent contradiction between general relativity and quantum mechanics. Credit: Quanta Magazine

Όταν τον ρωτάμε τι από όλα όσα γνωρίζουμε για τις μαύρες τρύπες νομίζει ότι είναι πιο δύσκολο να «χωνέψει» το ευρύ κοινό, ο Φρανς Πρετόριους χαμογελάει. «Νομίζω πολλά. Είναι πολύ παράξενα αντικείμενα. Πιστεύω ότι το ευρύ κοινό πιάνει τη βασική ιδέα, ότι είναι ένα αντικείμενο από το οποίο η διαφυγή είναι αδύνατη. Όταν όμως αρχίζουμε να πηγαίνουμε πιο βαθιά, μάλλον υπάρχει αρκετή σύγχυση» απαντά επισημαίνοντας ότι μια συνηθισμένη παρανόηση αφορά το πόσο «αδηφάγες» είναι οι μαύρες τρύπες. «Το ότι τίποτε δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτές δεν σημαίνει ότι οι μαύρες τρύπες ρουφάνε τα πάντα» υπογραμμίζει. «Αυτό δεν ισχύει. Πρέπει να περάσει κάποιος τον ορίζοντα γεγονότων για να μην υπάρχει διαφυγή».

Ως παράδειγμα φέρνει τη μαύρη τρύπα που βρίσκεται στο κέντρο του γαλαξία μας. «Δεν υπάρχει κίνδυνος να μας ρουφήξει ποτέ. Ενδεχομένως κάποια υλικά που θα τύχει να κινηθούν προς το μέρος της και θα περάσουν τον ορίζοντα γεγονότων της θα πέσουν μέσα σε αυτήν, όμως εμείς δεν διατρέχουμε τέτοιον κίνδυνο» εξηγεί. «Είναι όπως με τον Ήλιο, δεν πρόκειται ποτέ να πέσουμε πάνω στον Ήλιο, περιφερόμαστε γύρω από αυτόν. Οπότε δεν υπάρχει κίνδυνος ανησυχίας. Οι μαύρες τρύπες είναι κακές μόνο αν περάσουμε τον ορίζοντα γεγονότων τους, όπως ο Ήλιος είναι κακός μόνο αν πάμε να πέσουμε καταπάνω του».

Μια άλλη διαδεδομένη παρεξήγηση αφορά το περίφημο «σημείο χωρίς επιστροφή», τον ορίζοντα γεγονότων. «Ο ορίζοντας γεγονότων δεν είναι μια επιφάνεια, δεν θα το καταλάβετε καν αν τον περάσετε» λέει ο φυσικός. «Ως τόπος, ο ορίζοντας γεγονότων είναι απολύτως απαρατήρητος στον χωροχρόνο. Είναι πολύ παράξενο, όταν το σκεφτείς από απόσταση και στη θεωρία μπορείς να πεις ότι υπάρχει αυτή η περιοχή που είναι απολύτως καταστροφικό να περάσεις γιατί δεν μπορείς ποτέ να γυρίσεις πίσω από αυτήν, όμως όταν είσαι εκεί και την περνάς δεν το καταλαβαίνεις».

Ο δυναμισμός του χωροχρόνου

Και οι… παραξενιές δεν σταματούν εδώ. «Ένα άλλο παράξενο είναι ότι έξω από τις μαύρες τρύπες σκεφτόμαστε τον χώρο σαν κάτι καταρχήν στατικό και καθορισμένο, αλλά μέσα σε αυτές ο χώρος γίνεται εγγενώς δυναμικός και περιστρέφεται προς τη μοναδικότητα» εξηγεί. «Ακόμη και αυτές οι λέξεις, όταν λες «ο χωροχρόνος γίνεται ευγενώς δυναμικός», σκέφτεσαι «μα τι λέω;». Ακόμη και άνθρωποι που έχουν μελετήσει για αρκετό καιρό τη σχετικότητα είναι δύσκολο να συμφιλιωθούν με κάτι τέτοιο». Αυτό φαίνεται να ισχύει όχι μόνο για όσους μελετούν τη θεωρία αλλά και για τον ίδιο τον πατέρα της. «Νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο Αϊνστάιν δεν πίστεψε ποτέ τη λύση του Σβάρτσιλντ (σ.σ.: η πρώτη για τις μαύρες τρύπες) και το πέρασμα του ορίζοντα» επισημαίνει ο κ. Πρετόριους. «Χρειάστηκε να φθάσουμε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 για να αρχίσουν οι θεωρητικοί να μελετούν αυτή τη λύση και να λένε, όσο παράξενη και αν είναι, μπορούμε πράγματι να βγάλουμε κάποιο νόημα από αυτήν. Εκτός από τη βαρυτική μοναδικότητα. Για αυτήν εξακολουθούμε να μην έχουμε αίσθηση».

Με τη «νέα αστρονομία» οι συγγραφείς του βιβλίου ευελπιστούν ότι θα αποκτήσουμε μια καλύτερη αίσθηση για το μυστήριο των μελανών οπών. «Θα μπορέσουμε ενδεχομένως να μελετήσουμε τη φύση του χωροχρόνου σε αυτό το περίεργο καθεστώς, όπου η βαρύτητα γίνεται τόσο ισχυρή – ο καλύτερος τρόπος να το πούμε είναι ότι εκεί ο χώρος και ο χρόνος καμπυλώνονται τόσο ώστε μπορούν να τυλιχτούν γύρω από τον εαυτό τους και τότε ο χώρος μπορεί να γίνει χρόνος και ο χρόνος να γίνει χώρος» εξηγεί ο καθηγητής. «Η βαρύτητα μπορεί να είναι μια πολύ διαισθητική έννοια – αυτή η έλξη, το ότι η Γη μας έλκει. Στο καθεστώς των μελανών οπών όμως η βαρύτητα είναι τόσο ισχυρή ώστε δεν μπορούμε να έχουμε καμία διαισθητική αντίληψη για αυτήν. Δεν υπάρχουν στη Γη εργαστήρια που να μπορούν να τη μετρήσουν, δεν υπάρχει τίποτε κοντά μας, στο ηλιακό μας σύστημα, από το οποίο να μπορούμε να αποκτήσουμε μια ιδέα για αυτήν. Ουσιαστικά πρόκειται για μια καθαρά θεωρητική κατασκευή».

While numerous black holes and even black hole pairs have been detected, we’d have to wait millions of years for any of them to merge. Credit: NASA/Goddard Space Flight Center/S. Immler and H. Krimm

Οι πληροφορίες από τα βαρυτικά κύματα ενδέχεται όμως να μας περάσουν από τη θεωρία στην πράξη. «Τώρα μπορούμε να δούμε πραγματικά πως η τρελή πρόβλεψη της θεωρίας του Αϊνστάιν μπορεί να ισχύει. Και υπό αυτή την έννοια οι μαύρες τρύπες μπορούν να αποτελέσουν εργαστήρια για τη μελέτη αυτής της πολύ ισχυρής βαρύτητας όπου η γεωμετρία αναποδογυρίζει, τα πάνω έρχονται κάτω και τα μέσα έξω» καταλήγει ο κ. Πρετόριους. «Κάποια στιγμή, όσο περισσότερες μαύρες τρύπες βλέπουμε, θα σταθούμε τυχεροί, θα δούμε κάποια που να βρίσκεται πολύ κοντά μας και έτσι θα μπορέσουμε να διερευνήσουμε καλύτερα το καθεστώς του χωροχρόνου που προβλέπει η θεωρία. Αυτό είναι το μοναδικό μέρος στο παρατηρήσιμο Σύμπαν όπου τα πράγματα είναι τόσο ακραία ώστε η διαίσθησή μας είναι παντελώς ανεπαρκής».

«The Little Book of Black Holes»: το «μικρό βιβλίο των μαύρων τρυπών» των Στίβεν Γκούμπσερ και Φρανς Πρετόριους, καθηγητών Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Princeton University Press.

Πηγές: tovima.gr - http://blogs.nature.com/aviewfromthebridge/2017/03/28/imaging-black-holes/ - https://paw.princeton.edu/article/physics-behind-black-holes-explained-general-terms

Άλλη μια υποψήφια Γη. 'Super-Earth' that could host alien life is discovered

Καλλιτεχνική απεικόνιση του εξωπλανήτη K2-18b που μπορεί να είναι φιλικός στην ζωή. New research has revealed that a little-known exoplanet called K2-18b could well be a scaled-up version of Earth. Just as exciting, the same researchers also discovered for the first time that the planet has a neighbor. An artist illustrates the K2-18 planetary system. Credit: University of Montreal

Η ανακάλυψη εξωπλανητών είναι πλέον σχεδόν καθημερινή υπόθεση. Ο αριθμός τους έχει ξεπεράσει πλέον τους έξι χιλιάδες και όταν τεθούν σε λειτουργία τα νέας γενιάς διαστημικά και επίγεια τηλεσκόπια ο αριθμός τους αναμένεται να εκτοξευθεί. Το τελευταίο διάστημα η προσπάθεια των αστρονόμων έχει επικεντρωθεί στην προσπάθεια εντοπισμού πλανητών με χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της Γης.

The ESO 3.6-metre telescope at La Silla. Credit: Y. Beletsky (LCO)/ESO

Μια τέτοια περίπτωση ανακοινώθηκε πριν από λίγα 24ωρα από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ και του Πανεπιστημίου του Τέξας. Χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο του αστεροσκοπείου La Silla στην Χιλή οι ερευνητές εντόπισαν ένα εξωπλανήτη σε απόσταση 111 ετών φωτός από εμάς. Ο K2-18b όπως ονομάστηκε ο εξωπλανήτης είναι μια Σούπερ Γαία ή Υπερ Γαία, όρος που χαρακτηρίζει πλανήτες με μέγεθος 1-10 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Γης. Οι πρώτες αναλύσεις δείχνουν ότι ο εξωπλανήτης είναι πιθανότατα βραχώδης και βρίσκεται στην λεγόμενη κατοικήσιμη ζώνη του συστήματος του. Είναι δηλαδή σε απόσταση τέτοια από το μητρικό του άστρο να υπάρχουν ευνοϊκές για την ζωή συνθήκες όπως νερό σε υγρή μορφή στην επιφάνεια του.

Ο πλανήτης διαθέτει και μια ατμόσφαιρα που και αυτή δείχνει φιλική στην ύπαρξη κάποιων μορφών ζωής έστω και σε μικροβιακό επίπεδο. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι κοντά στον K2-18b βρίσκεται άλλη μια Σούπερ Γαία. Όπως είναι ευνόητο τόσο ο εξωπλανήτης όσο και το σύστημα αυτό γενικότερα θα αποτελέσουν τώρα στόχο των επιστημόνων αφού δείχνουν αφού βάζουν σοβαρή υποψηφιότητα να διαθέτουν ζωή.

Πηγές: R. Cloutier, N. Astudillo-Defru, R. Doyon, X. Bonfils, J.-M. Almenara, B. Benneke, F. Bouchy, X. Delfosse, D. Ehrenreich, T. Forveille, C. Lovis, M. Mayor, K. Menou, F. Murgas, F. Pepe, J. Rowe, N. C. Santos, S. Udry, A. Wünsche. Characterization of the K2-18 multi-planetary system with HARPS. Astronomy & Astrophysics, 2017; 608: A35 DOI: 10.1051/0004-6361/201731558 - http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=922346

Η NASA αναζητά «οικοδόμους» για την Σελήνη και τον Άρη. NASA Opens $2 Million Third Phase of 3D-Printed Habitat Competition

Aνακοίνωσε ότι ξεκινά η τρίτη φάση του προγράμματος κατασκευής κατοικιών. NASA has opened registration for Phase 3 of its 3D Printed Habitat Challenge. Credit: NASA

Η NASA ανακοίνωσε ότι ξεκινά η τρίτη φάση του προγράμματος κατασκευής κατοικιών στην Σελήνη και τον Άρη 3D Printed Habitat Challenge και καλεί σε αυτόν τον δικτυακό τόπο https://www.bradley.edu/challenge/ όσους ενδιαφέρονται να καταθέσουν τις αιτήσεις και τις προτάσεις τους. 

A beam 3-D printed by team MoonX of South Korea, who won first place in the 3D-Printed Habitat Challenge, Phase 2: Level 2 competition. For this level, teams had to 3-D print a structure for bend testing. Credits: Courtesy of team MoonX

Σε αυτή την τρίτη φάση του διαγωνισμού η διαστημική εταιρεία των ΗΠΑ προσφέρει δύο εκατ. δολάρια στους συμμετέχοντες ώστε να δημιουργήσουν μικροσκοπικές κατοικίες χρησιμοποιώντας τοπικά υλικά από την περιοχή στην οποία θα κατασκευαστεί η κατοικία. Για παράδειγμα, μια κατοικία στην Σελήνη αποτελούμενη από ρεγκόλιθο ή κάποιο άλλο υλικό από το έδαφος του φυσικού μας δορυφόρου.

Ο ρεγκόλιθος είναι ένα ενδιάμεσο χαλαρό στρώμα μεταξύ του εδάφους και του μητρικού πετρώματος που ονομάζεται μανδύας αποσάθρωσης ή ρεγκόλιθος και αποτελείται από θραύσματα πετρωμάτων, ορυκτών και γυαλιού. Ρεγκόλιθος υπάρχει στη Γη, στη Σελήνη και τον Άρη. 

 

An artist's illustration of a Mars habitat and vehicle. To help generate ideas about how to build housing on the Red Planet, NASA is hosting the 3D-Printed Habitat Challenge. Credit: NASA

«Το όραμα μας είναι να καταφέρουμε κάποια στιγμή να στείλουμε στην Σελήνη, τον Άρη και άλλους πλανήτες αυτόνομες μηχανές οι οποίες θα κατασκευάζουν κατοικίες για ανθρώπους. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στην Γη για να κατασκευάζονται εύκολα, γρήγορα και με πολύ χαμηλό κόστος κατοικίες όπου υπάρχει για διαφόρους λόγους άμεση ανάγκη εγκατάστασης ανθρώπων ή σε περιοχές που δεν είναι εύκολη η μεταφορά συμβατικών οικοδομικών υλικών αλλά και εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού» αναφέρει στην σχετική ανακοίνωση της NASA. 

The first-place award of $25,000 went to Team Space Exploration Architecture and Clouds Architecture Office of New York, New York, for their design, Mars Ice House. Image credit: NASA

Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία εξετάζει διάφορα σχέδια και προτάσεις καταλυμάτων στην Σελήνη και τον Άρη. Ένα από αυτά είναι αφορά ένα θόλο δύο επιπέδων. Στο ένα επίπεδο θα υπάρχουν τα εργαστήρια, οι χώροι εργασίας, οι αποθήκες εξοπλισμού και τροφίμων, η κουζίνα, η τραπεζαρία, γυμναστήριο και το μπάνιο και στο άλλο επίπεδο τα υπνοδωμάτια. Η βάση αυτή είναι σχεδιασμένη για να κατοικούν εκεί έξι άτομα.

Πηγές: http://www.nasa.gov/winit - http://www.tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=921896

Μια... κβαντική πεταλούδα με την υπογραφή Έλληνα φυσικού. Butterfly pattern emerges from quantum simulation

Η κβαντική πεταλούδα ανοίγει τα φτερά της στις κβαντικές εφαρμογές. The computational processing power of quantum bits (qubits) is poised to have profound impacts on diverse fields of science and engineering. Using 9 superconducting qubits, researchers at Google and the University of California Santa Barbara, the National University of Singapore and Technical University of Crete, were able to simulate the intricate energy spectrum predicted for 2-D electrons in a magnetic field, the Hofstadter butterfly. This graphic is based on experimental data. Credit: Visual Science/Google

Ερευνητές της Google, του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια και του Πολυτεχνείου Κρήτης, με επικεφαλής έναν Έλληνα φυσικό, χρησιμοποίησαν έναν κβαντικό προσομοιωτή σε ένα κβαντικό επεξεργαστή της Google, για να δημιουργήσουν μια κβαντική... πεταλούδα.

The computational processing power of quantum bits (qubits) is poised to have profound impacts on diverse fields of science and engineering. The picture is a photograph of a superconducting chip (area of entire chip: 1 cm2) consisting of 9 qubits in a 1-D array. Microwave pulses are applied to control the states of the qubits and their interaction and control the dynamics in the system. Such Josephson-junction based superconducting systems are a leading physical implementation for quantum computation and simulation processing. Credit: Erik Lucero, Google

Οι κβαντικοί προσομοιωτές είναι κβαντικοί υπολογιστές συγκεκριμένου σκοπού που βασίζονται σε κβαντικά «τσιπάκια» και θα βοηθήσουν μελλοντικά τους επιστήμονες, μεταξύ άλλων πρακτικών εφαρμογών, να ανακαλύψουν υλικά με εξωτικές και χρήσιμες ιδιότητες. Το νέο επίτευγμα αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προόδου προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς δείχνει ότι οι κβαντικοί προσομοιωτές αρχίζουν πλέον να λειτουργούν ως ισχυρά εργαλεία.

Η πεταλούδα Hofstadter

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Δημήτρη Αγγελάκη, αναπληρωτή καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης και συνεργαζόμενο ερευνητή του Κέντρου Κβαντικών Τεχνολογιών της Σιγκαπούρης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", χρησιμοποίησαν φωτόνια στον κβαντικό επεξεργαστή της Google για να προσομοιώσουν το σχήμα της λεγόμενης «πεταλούδας Χοφστάντερ», μιας όμορφης γεωμετρικής μορφοκλασματικής δομής (φράκταλ), που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των ηλεκτρονίων σε ισχυρά μαγνητικά πεδία.

«Πάντα είχαμε την ιδέα ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα φωτόνια για να προσομοιώσουμε και να κατανοήσουμε καλύτερα τη φύση. Η ερευνητική συνεργασία μας πετυχαίνει πλέον κάτι τέτοιο στην πράξη», δήλωσε ο Αγγελάκης, ο οποίος συνεργάσθηκε με ομάδα ερευνητών της Google και του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Σάντα Μπάρμπαρα με επικεφαλής τον πρωτοπόρο της κβαντικής υπολογιστικής τεχνολογίας καθηγητή Τζον Μαρτίνις.

The computational processing power of quantum bits (qubits) is poised to have profound impacts on diverse fields of science and engineering. Using 9 superconducting qubits, researchers at Google and the University of California Santa Barbara, the National University of Singapore and Technical University of Crete, were able to simulate the intricate energy spectrum predicted for 2-D electrons in a magnetic field, the Hofstadter butterfly. This graphic is based on experimental data. Credit: Visual Science/Google

Ο επεξεργαστής της Google διέθετε μια αλυσίδα εννέα υπεραγώγιμων κβαντικών δυφίων (quantum bits ή qubits). Η «πεταλούδα Hofstadter» είχε εμφανισθεί για πρώτη φορά το 1976, σε υπολογισμούς ηλεκτρονίων σε ένα δισδιάστατο υλικό με ισχυρό μαγνητικό πεδίο. Η πεταλούδα απεικονίζει τις μεταβολές στα ενεργειακά επίπεδα των ηλεκτρονίων, καθώς μεταβάλλεται η ισχύς του μαγνητικού πεδίου.

Στην κβαντική προσομοίωση τα φωτόνια έπαιξαν το ρόλο των ηλεκτρονίων, ενώ οι «πύλες» των qubits ήσαν το ανάλογο ενός μαγνητικού πεδίου. Το φράκταλ της κβαντικής πεταλούδας προέκυψε, καθώς οι ερευνητές έκαναν τις σχετικές μετρήσεις με τη βοήθεια μιας νέας φασματοσκοπικής τεχνικής, που βαφτίσθηκε «χτύπα και άκου» και η οποία «χαρτογραφεί» τα ενεργειακά επίπεδα των σωματιδίων του φωτός στα qubits.

Dimitris Angelakis is a tenured Associate Professor at School of Electronic and Computer Engineering, Technical University of Crete and jointly a Principal Investigator  at Centre for Quantum Technologies, Singapore leading the Quantum Optics and Quantum Simulators Group. His background is in theoretical quantum physics and quantum optics. His research interest are in quantum optical implementations of quantum computation and quantum simulation, quantum many-body physics and quantum technologies. He quite enjoys discussing science at all levels,  sampling good wine and tries to learn play the Cretan Lyra.

Ο Δημήτρης Αγγελάκης είναι αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης και διευθυντής της ερευνητικής ομάδας Κβαντικής Οπτικής και Κβαντικής Πληροφορίας (QOQI). Εργάζεται παράλληλα σαν επισκέπτης κύριος ερευνητής στo Κέντρο Κβαντικών Τεχνολογιών του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και πήρε το διδακτορικό δίπλωμά του στη Θεωρητική Φυσική από το Imperial College του Λονδίνου το 2002.

Πηγές: "Spectroscopic signatures of localization with interacting photons in superconducting qubits" Science (2017). science.sciencemag.org/cgi/doi … 1126/science.aao1401 - http://www.tovima.gr/science/technology-planet/article/?aid=921622