Σάλος με κρυφό ψυχολογικό πείραμα στο Facebook. Facebook Manipulated User News Feeds To Create Emotional Responses

To Facebook κατηγορείται ότι μελέτησε ψυχολογικά εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες του εν αγνοία τους. A team of researchers have proven that emotions can spread through the users of online social networks. The data use policy of Facebook makes the experiment legal even without the consent of their test subjects. (Photo: Joe Lodge)

Η διεξαγωγή ενός επιστημονικού πειράματος στο Facebook χωρίς την συναίνεση των μελών του έχει προκαλέσει διαδικτυακή κατακραυγή, καθώς οι δυνητικά υποκείμενοι δεν είδαν με καλό μάτι την δοκιμή δημιουργίας συναισθημάτων online και της μεταφοράς τους στον πραγματικό κόσμο.

Αντιδράσεις και εξηγήσεις

Facebook’s Data Use Policy permits the company to conduct experiments on users by relying on the term “research” in the Data Use Policy.

Τον Ιανουάριο του 2012 ο αριθμός των θετικών και των αρνητικών μηνυμάτων που είδαν 690.000 μέλη του Facebook στο News Feed τους ήταν καθοδηγούμενος. Στο πλαίσιο της ίδιας μελέτης, συγκεντρώθηκαν και αξιολογήθηκαν ως θετικά ή ως αρνητικά και τα μηνύματα που έγραψαν όσοι είδαν τα τεχνητά αυτά μηνύματα. Το συμπέρασμα της μελέτης ήταν πως εκείνοι που υποβλήθηκαν στην ανάγνωση λιγότερων θετικών σχολίων τελικά εκφράστηκαν με πιο αρνητική διάθεση. Αντίθετα, όσοι υποβλήθηκαν σε λιγότερους αρνητικούς όρους, έγραψαν λιγότερα αρνητικά μηνύματα. Το πείραμα έγινε με τυχαίο δείγμα μελών του Facebook και η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «PNAS» της 17ης Ιουνίου 2014.

Τα δεδομένα αυτά έδειξαν ότι η εμπειρία συναισθημάτων των χρηστών online επηρεάζεται από τα μηνύματα που λαμβάνουν online, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την συμπεριφορά τους offline, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

The experiment tested whether emotional contagion occurs between individuals on Facebook, a question the authors (a Facebook scientist and two academics) tested by using an automated system to reduce the amount of emotional content in Facebook news feeds.  The authors found that when they manipulated user timelines to reduce positive expressions displayed by others “people produced fewer positive posts and more negative posts; when negative expressions were reduced, the opposite pattern occurred.” The results suggest that “emotions expressed by others on Facebook influence our own emotions, constituting experimental evidence for massive-scale contagion via social networks.”  For a long time research on emotional contagion was premised on the need for in-person and nonverbal cues, this experiment suggests “in-person interaction and nonverbal cues are not strictly necessary for emotional contagion, and that the observation of others’ positive experiences constitutes a positive experience for people.”

Παρά τα αρνητικά σχόλια που συσσωρεύονται κυρίως στο Twitter, η εταιρεία αρκείται να διευκρινίσει ότι η μελέτη δεν συνδέεται προσωπικά με κάποιους λογαριασμούς. O data scientist Adam Kramer που σχεδίασε το εγχείρημα αποδίδει την ανησυχία που προκλήθηκε στον τρόπο που παρουσιάστηκε στο ακαδημαϊκό περιοδικό, χωρίς να αναφέρεται στο γεγονός ότι οι χρήστες δεν γνώριζαν ότι υπόκεινται σε κάποια δοκιμασία που αφορούσε στα συναισθήματά τους -πάντως, τέτοιοι πειραματισμοί προβλέπονται στους όρους χρήσης της υπηρεσίας που συνυπογράφουν τα μέλη.

Facebook users: this is not the first time you've been experimented on. Photo: Telegraph 

Το γεγονός έχει προκαλέσει αναπόφευκτα πολλά ερωτηματικά σε σχέση με τον αριθμό και το περιεχόμενο των πειραμάτων συμπεριφοράς που μπορεί να έχει διεξάγει το Facebook με ανάλογες μεθόδους καθώς τις συμπεριφορές που μπορεί να έχει επιχειρήσει να καθοδηγήσει (π.χ. την αγοραστική συμπεριφορά).

Πρώτη δοκιμή του «ιπτάμενου δίσκου» της NASA. First LDSD Test Flight a Success

Από την προετοιμασία του LDSD πριν από τη δοκιμή. A saucer-shaped test vehicle holding equipment for landing large payloads on Mars is shown in the Missile Assembly Building at the US Navy's Pacific Missile Range Facility in Kaua‘i, Hawaii. The vehicle, part of the Low-Density Supersonic Decelerator project, will test an inflatable decelerator and a parachute at high altitudes and speeds over the Pacific Missile Range this June. A balloon will lift the vehicle to high altitudes, where a rocket will take it even higher to the top of the stratosphere at several times the speed of sound. This image was taken during a "hang-angle" measurement, in which engineers set the vehicle's rocket motor to the appropriate angle for the high-altitude test. The nozzle and the lower half of the Star-48 solid rocket motor are the dark objects seen in the middle of the image below the saucer. Image Credit: NASA/JPL-Caltech

Πώς θα μπορέσουν να προσεδαφιστούν στον Άρη τα βαρύτερα διαστημικά σκάφη των επόμενων δεκαετιών; Με τη βοήθεια ενός «ιπτάμενου δίσκου» που φουσκώνει κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρα. Η πρώτη δοκιμή του LDSD, του «υπερηχητικού επιβραδυντή χαμηλής πυκνότητας» της NASA πραγματοποιήθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής έξω από τη Χαβάη.

Η δοκιμή

Hours after the June 28, 2014, test of NASA's Low-Density Supersonic Decelerator over the U.S. Navy's Pacific Missile Range, the saucer-shaped test vehicle is lifted aboard the Kahana recovery vessel. Image Credit: NASA/JPL-Caltech

Αν και το πρώτο μέρος της δοκιμής εξελίχθηκε ομαλά, το δεύτερο μέρος του τεστ, η ανάπτυξη του τεράστιου αλεξιπτώτου του σκάφους, δεν εξελίχθηκε όπως είχε υπολογιστεί. Εντούτοις, αυτό δεν θεωρείται σημαντικό πρόβλημα από τους μηχανικούς της NASA.

Ένα βασικό πρόβλημα στις αποστολές που προσεδαφίζονται στον Άρη είναι ότι το σκάφος πρέπει να επιβραδύνει απότομα στην ατμόσφαιρα και να ακουμπήσει μαλακά στην επιφάνεια. Και, όσο μεγαλύτερο και βαρύτερο είναι το σκάφος, τόσο πιο δύσκολο είναι να επιβραδυνθεί.

Οι σημερινές τεχνολογίες επιβράδυνσης βασίζονται σε αλεξίπτωτα και αναπτύχθηκαν τη δεκαετία του 1970 για τα δίδυμα σκάφη Viking που προσεδαφίστηκαν στον Άρη. Η τεχνολογία αυτή αρκεί για την προσεδάφιση φορτίων με βάρος το πολύ 1,5 τόνο, όπως συνέβη και με το ρομπότ Curiosity που έφτασε στον κόκκινο πλανήτη το 2012.

The saucer-shaped test vehicle for NASA's Low-Density Supersonic Decelerator (LDSD) will undergo a series of events in the skies above Hawaii, with the ultimate goal of testing future landing technologies for Mars missions. Image Credit: NASA/JPL-Caltech

Για την αύξηση του βάρους μέχρι τους 3 τόνους η NASA ανέπτυξε το LDSD, ένα σκάφος δοκιμών που ενσωματώνει δύο νέες τεχνολογίες: ένα γιγάντιο μπαλόνι σε σχήμα ντόνατ που φουσκώνει απότομα σε μεγάλο ύψος για να αυξήσει την επιφάνεια και την αεροδυναμική αντίσταση του σκάφους· και ένα αλεξίπτωτο που μπορεί να αναπτυχθεί όσο το σκάφος κινείται ακόμα με υπερηχητικές ταχύτητες.

Η δοκιμή της Κυριακής ξεκίνησε από βάση του αμερικανικού ναυτικού στο Καουάι της Χαβάης το πρωί τοπική ώρα. Το LDSD, ένας δίσκος διαμέτρου έξι μέτρων, μεταφέρθηκε σε ύψος 120.000 ποδών (36,5 χιλιόμετρα) κρεμασμένο από ένα αερόστατο ήλιου, αρκετά μεγάλο για να τυλίξει ολόκληρο ποδοσφαιρικό δίδυμο.

The test vehicle for NASA's Low-Density Supersonic Decelerator rides on a balloon to high altitudes above Hawaii. Image Credit: NASA/JPL-Caltech

Έπειτα από την πολύωρη άνοδο, το LDSD απελευθερώθηκε και αφέθηκε να πέσει ελεύθερα για ενάμισι δευτερόλεπτο. Τέσσερις μικροί πυραυλοκινητήρες πυροδοτήθηκαν για να αναγκάσουν το δίσκο να περιστραφεί και να σταθεροποιηθεί γυροσκοπικά. Μισό δευτερόλεπτο αργότερα, ο κύριος πυραυλοκινητήρας πυροδοτήθηκε για να μεταφέρει το όχημα στο όριο της στρατόσφαιρας, σε ύψος 180.000 ποδών (54 χιλιόμετρα) εκεί όπου η πυκνότητα του αέρα είναι συγκρίσιμη με την πυκνότητα της αρειανής ατμόσφαιρας σε μικρότερα υψόμετρα.

Η πτώση

The LDSD test vehicle is unseen at the tip of the slash-like contrail at the upper left of this image. Just to the right of the contrail, and about a third of the way up, is the balloon that carried the saucer. Image Credit: NASA/JPL-Caltech

Σε ελεύθερη πτώση, ο δίσκος επιτάχυνε μέχρι τα Mach 3,8, οπότε ενεργοποιήθηκε το πρώτο από τα δύο συστήματα επιβράδυνσης, το μπαλόνι σε σχήμα ντόνατ. Με το μέγεθός του να έχει αυξηθεί δραστικά, ο δίσκος επιβραδύνθηκε γρήγορα στα Mach 2,5. Σε αυτή τη φάση ενεργοποιήθηκε και το δεύτερο σύστημα (SIAD), το μεγαλύτερο υπερηχητικό αλεξίπτωτο που έχει δοκιμαστεί ποτέ, διαμέτρου 33,5 μέτρων. Εντούτοις, δεν εξελίχθηκαν όλα τέλεια.

Two members of the Navy's Explosive Ordinance Disposal team swim towards the pilot ballute (a combination balloon and parachute used for braking at high altitudes and speeds) that was used to deploy the parachute. The recovery vessel  Mana'o II is in the background. Image Credit: NASA/JPL-Caltech

Το SIAD φούσκωσε όπως είχε σχεδιαστεί, αλλά δεν αναπτύχθηκε σύμφωνα με τα σχέδια. Οι μηχανικοί της NASA υποβαθμίζουν το πρόβλημα, αλλά δεν έχουν δώσουν προς το παρόν λεπτομέρειες, μέχρι να γίνει ανάλυση των στοιχείων. Περίπου 45 λεπτά αργότερα, ο δίσκος έπεσε ελεγχόμενα στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η ανάκτηση του σκάφους και του αλεξίπτωτου -συνεπώς και των δεδομένων- από πλοίο μπορεί να χρειαστεί μία ημέρα για να ολοκληρωθεί. Η NASA προγραμματίζει μια ακόμα δοκιμή της τεχνολογίας το 2015 με την προοπτική να την αξιοποιήσει σε αποστολές στον Άρη από το 2020.

Έντσο Σελέριο: Η νεορεαλιστική ματιά ενός Σικελού. Enzo Sellerio: The neorealist gaze of a Sicilian

"Νομίζω ότι ένας φωτογράφος είναι απλώς ένας συγγραφέας που εκφράζεται με εικόνες". Λόγια του Enzo Sellerio, ενός μεγάλου Σικελού διανοούμενου που έγινε φωτογράφος τυχαία. Ήταν, μαζί με τη σύζυγό του Elvira, ο ιδρυτής του εκδοτικού οίκου Sellerio, που ήταν μια πολιτιστική επιχείρηση που υποστηρίχθηκε από τον παθιασμένο διάλογο με δύο σπουδαίους διανοούμενους από το Παλέρμο: τον συγγραφέα Leonardo Sciascia και τον ανθρωπολόγο Antonino Buttitta. “I think a photographer is just a writer who expresses himself with images”. The words of Enzo Sellerio, a great Sicilian intellectual who become photographer by chance. He was, together with his wife Elvira, the founder of the publishing house Sellerio, that was a cultural enterprise fostered by the passionate dialogue with two great intellectuals from Palermo: the writer Leonardo Sciascia and the anthropologist Antonino Buttitta. 

Ο Sellerio, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, γεννήθηκε το 1924 στο Παλέρμο, μια πόλη που μισούσε αλλά από την οποία δεν έφυγε ποτέ. Εκεί άλλωστε πέθανε σε ηλικία 87 ετών. Ισχυρίστηκε ότι η μαφία ήταν η μόνη ζωτική μορφή στη Σικελία και ότι η εκτεταμένη ανομία στη χώρα του έδειξε πώς η θυσία των δικαστών Giovanni Falcone and Paolo Borsellinο ήταν μάταιη. "Μένω στο σπίτι μου, όχι στο Παλέρμο", είπε κάποτε με έναν πικρό υπαινιγμό. Sellerio, a controversial figure, was born in 1924 in Palermo, a city that he hated but never left, and where he died at the age of 87. He claimed that Mafia was the only one vital form in Sicily and that widespread lawlessness in his land showed how the sacrifice of judges Giovanni Falcone and Paolo Borsellino had been in vain. “I live in my home, not in Palermo” he once said with a hint of bitterness.

Αποφοίτησε από τη Νομική το 1944 και συμμετείχε σε διαγωνισμό φωτογραφίας το 1952, κερδίζοντας βραβείο 50 χιλιάδων λιρών και τη δημοσίευση σε σημαντικό σικελικό περιοδικό. Οι ασπρόμαυρες εικόνες του είναι εμπνευσμένες από τον νεορεαλισμό, που εκείνα τα χρόνια επικρατούσε στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία. Ο Sellerio, με τη φωτογραφική του μηχανή, μπορούσε να συμπαρασύρει, να προκαλέσει, να εξοργίσει ή να γλυκάνει τον παρατηρητή. Στην οξυδέρκεια του οφείλουμε αυτό το μότο: "Παρακολουθούμε το κέντρο από την περιφέρεια για να διαπιστώσουμε ότι η περιφέρεια είναι το κέντρο". Αυτή η δήλωση προθέσεων κατηύθυνε τις δραστηριότητές του ως φωτογράφου που από την αρχή επέλεξε τη Σικελία ως το ιδανικό σημείο αναφοράς του σύμπαντός του. Μια γη λυτρωμένη από την επίπονη και περιθωριακή κατάστασή της, την οποία εξέταζε εξονυχιστικά ακόμη και όταν αυτό του προκαλούσε πικρία και απογοήτευση.

Graduated in Law in 1944, he participated in a photo contest in 1952 achieving a prize of 50 thousand lire and the publication on an important Sicilian magazine. His black and white images are inspired by neorealism, that in those years prevailed in cinema and literature. Sellerio, with his camera, could involve, strike, outrage or soften the observer. We owe this motto to his lucidity: “Watching the centre from the periphery to find that the periphery is the centre”. This declaration of intent led his activities as a photographer that from the beginning elected Sicily as the ideal fulcrum of his universe. A land redeemed from its arduous and marginal condition which he scrutinized even when doing so was bitter and frustrating.

Ο Σικελός συγγραφέας Vincenzo Consolo έγραψε γι' αυτόν: "Η φωτογραφία του Sellerio, όπως και η αληθινή τέχνη, είναι πολύ υπαινικτική και μεταφορική". Ο Sellerio μετακόμισε στην Αμερική όταν ήταν σαράντα ετών. Ωστόσο, σύντομα επέστρεψε στη Σικελία. Στον τόπο του, παρά το γεγονός ότι είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, πραγματοποίησε τα ρεπορτάζ που τον έκαναν περισσότερο διάσημο. Κατέγραψε, για παράδειγμα, την εμπειρία του κοινωνιολόγου και ποιητή Danilo Dolci καθώς και τις πόλεις γύρω από την Αίτνα, και, φυσικά, το Παλέρμο. Στην πρωτεύουσα της Σικελίας τραβήχτηκε η σκηνή που παρουσιάζουμε εδώ, όπου κάποια παιδιά της γειτονιάς που ονομάζεται Kalsa έπαιζαν αναπαριστώντας ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Η φωτογραφία χρονολογείται στις 2 Νοεμβρίου 1960, την ημέρα του Αγίου Πνεύματος, όταν τα αγόρια έπαιρναν συχνά ως δώρο ένα αεροβόλο όπλο. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί η παρουσία, εκτός από αυτά τα αγόρια, μιας απομακρυσμένης ομάδας κοριτσιών, μπροστά από την πόρτα της εκκλησίας, που κοιτάζουν με περιέργεια αυτό που συμβαίνει. Δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν επίσης τέσσερις ενήλικες που μιλούν μεταξύ τους και κανένας τους δεν φαίνεται να παρατηρεί τη σκηνή, ή ίσως να αδιαφορούν εσκεμμένα για ένα παιχνίδι που αναπαράγει τέλεια αυτό που πραγματικά είχαν δει τα μάτια τους στην ίδια πλατεία της Kalsa στο Παλέρμο λίγα χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

The Sicilian writer Vincenzo Consolo wrote about him: “Sellerio’s photography, like true art, is very allusive and metaphorical”. Sellerio moved to America when he was forty years old. However, he soon returned to Sicily. In his land, despite having travelled the world, he realized the reportages that made him more famous. He documented, for example, the experience of the sociologist and poet Danilo Dolci as well as the towns around Mt. Etna. and, of course, Palermo. In the sicilian capital was taken the shot we present here, where some children of the neighborhood called Kalsa played as a firing squad. The picture is dated 2nd November 1960, during All souls’ day when boys often received a bb gun as gift. It is interesting to note the presence, in addition to those boys, of a distant group of girls, in front of the Church door, looking at what is happening curiously. That’s not all. There are also four adults who talk to each other and none of them seem to notice the scene, or maybe they voluntarily disinterested in a game that perfectly replicates what their eyes had really seen in the same square of the Kalsa neighborhood in Palermo few years before, during the Second World War.

Ένα χρόνο αργότερα, ο Sellerio παρουσίασε τη φωτογραφία του σε μια έκθεση και δήλωσε: "Θα μπορούσα ποτέ να έχω φωτογραφίσει μια πραγματική εκτέλεση; Δεν το νομίζω. Κατέγραψα αυτή τη σκηνή επειδή ήταν απλώς ένα παιχνίδι, δηλαδή η μορφή με την οποία πρέπει η ζωή να βιώνεται". Ο Enzo απεχθανόταν τη βία και συχνά βρέθηκε μπροστά σε πολλούς σκοτωμένους ανθρώπους στους δρόμους του Παλέρμο. Γι' αυτό κι από τη δεκαετία του '70 μέχρι το 2006, διέκοψε απότομα τη δραστηριότητά του ως φωτορεπόρτερ στη γενέτειρά του. Η τελευταία του δουλειά, που πραγματοποιήθηκε το 1961, για το ελβετικό πολιτιστικό περιοδικό Du, ήταν ένα ρεπορτάζ για το Παλέρμο για ένα μονογραφικό τεύχος αφιερωμένο στην πόλη το οποίο συνοδεύτηκε από ένα άλλο για τα τοπία της Αίτνας για την παραμονή των Χριστουγέννων του 1962.

One year later, Sellerio presented his photo at an exhibition and declared: “Could I have ever photographed a real execution? I don’t think so. I recorded that scene because it was just a game, that is, the form in which life should be lived”. Enzo repulsed violence and often found himself face to face with many killed people in Palermo streets. As a result in the 70s, and until 2006, he interrupted abruptly his activity as photojournalist in his hometown. His last work, realized in 1961, for the Swiss cultural magazine Du was a report about Palermo for a monographic number dedicated to the city in addition to another about Etna landscapes for the Christmas Eve in 1962.

Η φωτογραφία του Σικελιανού εκδότη είναι αναμφίβολα μια φωτογραφία "ανθρώπων", ή, ακόμη περισσότερο, Σικελών. Ήταν ένας παθιασμένος μάρτυρας των προσώπων και των τόπων που τον περιβάλλουν, χωρίς ποτέ να ενδίδει στο φολκλόρ. Η νεορεαλιστική του ματιά επέτρεπε σε φαινομενικά αντικρουόμενα στοιχεία να συνυπάρχουν στο ίδιο κάδρο, υποδηλώνοντας στον παρατηρητή την παρουσία μιας πολυπλοκότητας στην οποία αξίζει κανείς να σταθεί. Και σαν εκδότης ακόμα, ο Sellerio εξακολούθησε να έχει μια καθοριστική παρουσία στη σικελική σκηνή, προωθώντας νέους ταλαντούχους φωτογράφους μέσω του εκδοτικού του οίκου. Στις αρχές του 2006, παραδόξως, δέχτηκε, ως πρόκληση, το αίτημα από το εβδομαδιαίο περιοδικό Lo Specchio της εφημερίδας La Stampa, να πραγματοποιήσει ένα ρεπορτάζ για τη Zen [Zona Espansione Nord, ή San Filippo Neri - σ.σ.], την εμβληματική συνοικία των αντιφάσεων του Παλέρμο.

That of the Sicilian publisher is undoubtedly a photograph of “people”, or, even more, of Sicilians. He was a passionate witness of the faces and the places that surrounded him without ever falling into folklore. His neorealist gaze allowed apparently conflicting elements to live in the same frame, suggesting to the observer the presence of a complexity on which it is worth thinking to dwell for a long time. Sellerio also as publisher, still being a decisive presence in the Sicilian scene, promoting young talented photographers through its publishing house. In early 2006, surprisingly, he accepted with a spirit of challenge, the request, by the weekly magazine Lo Specchio of the newspaper La Stampa, to realize a report about the Zen, emblematic quarter of the contradictions of Palermo.

Palermo, 1960. Εκτελεστικό απόσπασμα στη συνοικία Kalsa. © Enzo Sallerio 

Παλέρμο, 1961. Βγαίνοντας από το γήπεδο ποδοσφαίρου. © Enzo Sallerio 

Παλέρμο, 1959. Παιδιά ντυμένα καουμπόηδες. © Enzo Sallerio 

Linguaglossa (Κατάνια, Σικελία), 1962. © Enzo Sallerio

Sperlinga (Σικελία), 1967. © Enzo Sallerio

Among the street scenes and interiors, townscapes and landscapes, people working and at play, the ebb and flow of Sicilian life, the viewer of these photographs begins to recognise a master whose sense of composition has been influenced by the great European painters whose work he knows so well, by Breughel, Caravaggio, Rembrandt, Vermeer and Millet. A Photographer in Sicily shows a brilliant visual sensibility at work.

Πηγές: https://www.lifo.gr/blogs/almanac/enzo-sellerio-i-neorealistiki-matia-enos-sikeloy-fotografoy - https://www.sicilianpost.it/en/enzo-selleriothe-photographerof-sicilian-peripheries/