Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Διαστημόπλοια Voyager: Συνεχίζουν το ταξίδι τους, μετά από 40 χρόνια στο διάστημα. Voyager spacecraft still reaching for the stars and setting records after 40 years

Καλλιτεχνική απεικόνιση που δείχνει ένα από τα δίδυμα διαστημόπλοια Voyager της NASA. Τα μακροβιότερα διαστημόπλοια της ανθρωπότητας συμπληρώνουν 40 χρόνια στο διάστημα τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2017. An artist concept depicting one of NASA's twin Voyager spacecraft. Humanity's farthest and longest-lived spacecraft are celebrating 40 years in August and September 2017. Credit: Jet Propulsion Laboratory

Τα 40 χρόνια στο διάστημα κλείνουν τον Σεπτέμβριο και τον Αύγουστο αντίστοιχα τα διαστημόπλοια Voyager 1 και 2 της NASA. Πρόκειται για τα μακροβιότερα διαστημόπλοια της ανθρωπότητας, τα οποία έχουν ταξιδέψει πιο μακριά από οποιοδήποτε άλλο σκάφος- και, παρά τις αποστάσεις και τα χρόνια, συνεχίζουν να επικοινωνούν καθημερινά με τη NASA.

Κάθε σκάφος περιέχει έναν χρυσό δίσκο με ήχους, εικόνες και μηνύματα από τον πλανήτη μας- και, όπως σημειώνεται σε ανακοίνωση της NASA, μπορεί κάποια στιγμή, στο πολύ μακρινό μέλλον, να είναι τα μόνα που θα απομένουν από τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Τα Voyager έχουν επιτύχει σειρά από ρεκόρ στα ταξίδια τους: Το 2012, το Voyager 1, που εκτοξεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1977, κατέστη το πρώτο διαστημόπλοιο που βγήκε στο διαστρικό διάστημα. 

Voyager 2 was launched on August 20, 1977, from the NASA Kennedy Space Center at Cape Canaveral in Florida, propelled into space on a Titan/Centaur rocket. Credit: Jet Propulsion Laboratory

Το Voyager 2, που εκτοξεύτηκε στις 20 Αυγούστου 1977, είναι το μόνο σκάφος που έχει περάσει και από τους τέσσερις εξώτερους πλανήτες- τον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα.

Voyager 1 image of Io showing active plume of Loki on limb. Heart-shaped feature southeast of Loki consists of fallout deposits from active plume Pele. The images that make up this mosaic were taken from an average distance of approximately 490,000 kilometers (340,000 miles). Credit: NASA/JPL/USGS

Στα επιτεύγματά τους περιλαμβάνονται η ανακάλυψη των πρώτων ενεργών ηφαιστείων πέρα από τη Γη, στην Ιώ, φεγγάρι του Δία, ίχνη ενός υπόγειου ωκεανού στην Ευρώπη, άλλο φεγγάρι του Δία, η ανακάλυψη της πιο κοντινής στη γήινη ατμόσφαιρας στο ηλιακό σύστημα, στον Τιτάνα, το παγωμένο φεγγάρι Μιράντα στον Ουρανό κ.α.

Uranus' icy moon Miranda is seen in this image from Voyager 2 on January 24, 1986. Credit: NASA/JPL-Caltech

Αν και τα διαστημόπλοια, τα οποία ταξιδεύουν προς αντίθετες κατευθύνσεις, έχουν αφήσει τους πλανήτες πολύ πίσω τους, και δεν πρόκειται να πλησιάσουν άλλο άστρο για 40.000 χρόνια, εξακολουθούν να αποστέλλουν πίσω στη Γη δεδομένα και παρατηρήσεις σχετικά με το πού μειώνεται η επιρροή του ήλιου μας και πού αρχίζει το διαστρικό διάστημα.

This approximate natural-color image shows Saturn, its rings, and four of its icy satellites. Three satellites (Tethys, Dione, and Rhea) are visible against the darkness of space, and another smaller satellite (Mimas) is visible against Saturn's cloud tops very near the left horizon and just below the rings. The dark shadows of Mimas and Tethys are also visible on Saturn's cloud tops, and the shadow of Saturn is seen across part of the rings. Saturn, second in size only to Jupiter in our Solar System, is 120,660 km (75,000 mi) in diameter at its equator (the ring plane) but, because of its rapid spin, Saturn is 10% smaller measured through its poles. Saturn's rings are composed mostly of ice particles ranging from microscopic dust to boulders in size. These particles orbit Saturn in a vast disk that is a mere 100 meters (330 feet) or so thick. The rings' thinness contrasts with their huge diameter--for instance 272,400 km (169,000 mi) for the outer part of the bright A ring, the outermost ring visible here. The pronounced concentric gap in the rings, the Cassini Division (named after its discoverer), is a 3500-km wide region (2200 mi, almost the width of the United States) that is much less populated with ring particles than the brighter B and A rings to either side of the gap. The rings also show some enigmatic radial structure ('spokes'), particularly at left. This image was synthesized from images taken in Voyager's blue and violet filters and was processed to recreate an approximately natural color and contrast. Credit: NASA/JPL/USGS

Δεδομένου του ότι θα περνούσαν από το «σκληρό» από άποψης ακτινοβολίας περιβάλλον του Δία, τα σκάφη είχαν προετοιμαστεί και εξοπλιστεί ανάλογα, με επαρκή αποθέματα ενέργειας, καθώς και εφεδρικά συστήματα.

 These two pictures of Uranus—one in true color (left) and the other in false color—were compiled from images returned Jan. 17, 1986, by the narrow-angle camera of Voyager 2. The spacecraft was 9.1 million kilometers (5.7 million miles) from the planet, several days from closest approach. The picture at left has been processed to show Uranus as human eyes would see it from the vantage point of the spacecraft. The picture is a composite of images taken through blue, green and orange filters. The darker shadings at the upper right of the disk correspond to the day-night boundary on the planet. Beyond this boundary lies the hidden northern hemisphere of Uranus, which currently remains in total darkness as the planet rotates. The blue-green color results from the absorption of red light by methane gas in Uranus' deep, cold and remarkably clear atmosphere. The picture at right uses false color and extreme contrast enhancement to bring out subtle details in the polar region of Uranus. Images obtained through ultraviolet, violet and orange filters were respectively converted to the same blue, green and red colors used to produce the picture at left. The very slight contrasts visible in true color are greatly exaggerated here. In this false-color picture, Uranus reveals a dark polar hood surrounded by a series of progressively lighter concentric bands. One possible explanation is that a brownish haze or smog, concentrated over the pole, is arranged into bands by zonal motions of the upper atmosphere. The bright orange and yellow strip at the lower edge of the planet's limb is an artifact of the image enhancement. In fact, the limb is dark and uniform in color around the planet. Credit: NASA/JPL

Κάθε σκάφος φέρει τρεις θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσότοπων- συσκευές που χρησιμοποιούν την ενέργεια η οποία παράγεται από τη φθορά του πλουτωνίου-238 (μόνο το μισό εκ του οποίου θα έχει χαθεί μετά από 88 χρόνια).

Neptune's blue-green atmosphere is shown in greater detail than ever before by the Voyager 2 spacecraft as it rapidly approaches its encounter with the giant planet. This color image, produced from a distance of about 16 million kilometers, shows several complex and puzzling atmospheric features. The Great Dark Spot (GDS) seen at the center is about 13,000 km by 6,600 km in size -- as large along its longer dimension as the Earth. The bright, wispy "cirrus-type" clouds seen hovering in the vicinity of the GDS are higher in altitude than the dark material of unknown origin which defines its boundaries. A thin veil often fills part of the GDS interior, as seen on the image. The bright cloud at the southern (lower) edge of the GDS measures about 1,000 km in its north-south extent. The small, bright cloud below the GDS, dubbed the "scooter," rotates faster than the GDS, gaining about 30 degrees eastward (toward the right) in longitude every rotation. Bright streaks of cloud at the latitude of the GDS, the small clouds overlying it, and a dimly visible dark protrusion at its western end are examples of dynamic weather patterns on Neptune, which can change significantly on time scales of one rotation (about 18 hours). Credit: NASA/JPL

Καθώς τα επίπεδα ενέργειάς τους μειώνονται κατά 4 watt ανά έτος, οι μηχανικοί του προγράμματος βρίσκουν τρόπους να λειτουργούν τα σκάφη υπό συνθήκες όλο και πιο περιορισμένης ενέργειας. Επίσης, για να μεγιστοποιήσουν τη διάρκεια ζωής των σκαφών, πρέπει να ανατρέχουν σε έγγραφα που είχαν γραφτεί δεκαετίες πριν, με παλαιά λογισμικά και συστήματα.

Global color mosaic of Triton, taken in 1989 by Voyager 2 during its flyby of the Neptune system. Color was synthesized by combining high-resolution images taken through orange, violet, and ultraviolet filters; these images were displayed as red, green, and blue images and combined to create this color version. With a radius of 1,350 (839 mi), about 22% smaller than Earth's moon, Triton is by far the largest satellite of Neptune. It is one of only three objects in the Solar System known to have a nitrogen-dominated atmosphere (the others are Earth and Saturn's giant moon, Titan). Triton has the coldest surface known anywhere in the Solar System (38 K, about -391 degrees Fahrenheit); it is so cold that most of Triton's nitrogen is condensed as frost, making it the only satellite in the Solar System known to have a surface made mainly of nitrogen ice. The pinkish deposits constitute a vast south polar cap believed to contain methane ice, which would have reacted under sunlight to form pink or red compounds. The dark streaks overlying these pink ices are believed to be an icy and perhaps carbonaceous dust deposited from huge geyser-like plumes, some of which were found to be active during the Voyager 2 flyby. The bluish-green band visible in this image extends all the way around Triton near the equator; it may consist of relatively fresh nitrogen frost deposits. The greenish areas includes what is called the cantaloupe terrain, whose origin is unknown, and a set of "cryovolcanic" landscapes apparently produced by icy-cold liquids (now frozen) erupted from Triton's interior. Credit: NASA/JPL/USGS

Τα μέλη της ομάδας του προγράμματος εκτιμούν πως το τελευταίο επιστημονικό όργανο θα πρέπει να έχει απενεργοποιηθεί ως το 2030. Ωστόσο, ακόμα και τότε, θα συνεχίσουν την πορεία τους, στην παρούσα τους ταχύτητα, των 48.280 χλμ/ ώρα- πραγματοποιώντας μια περιστροφή γύρω από τον γαλαξία μας κάθε 225 εκατομμύρια χρόνια.