Λουσιέν Κλέργκ: Ανάμεσα στον Έρωτα και τον Θανάτο. Lucien Clergue: Between Eros and Thanatos

Ο Lucien Clergue γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1934 στην πόλη Arles στη Γαλλία και πέθανε σε μια άλλη γαλλική πόλη την Nιμ στις 15 Νοεμβρίου του 2014. Ένας ορφανός πιτσιρίκος από μια λαϊκή οικογένεια που εξελίχθηκε στην πιο σημαντική προσωπικότητα της φωτογραφίας στην Γαλλία και το λέω μετά λόγου γνώσεως μιας και στην Γαλλία είχαμε αρκετούς από τους πρωτοπόρους της φωτογραφίας. Με την φωτογραφία άρχισε να ασχολείται στα 15 του το 1949 χάρη στην μητέρα του που του χάρισε μια φωτογραφική μηχανή, η φωτογραφία άρχισε να τον απασχολεί παράλληλα με τα μαθήματα στο βιολί. Είχε την τύχη σε μικρή ηλικία να γνωρίσει σπουδαίους ανθρώπους που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Lucien.

Lucien Clergue made his name in the 1950s when, as a young photographer, he became close to both Jean Cocteau and Pablo Picasso both of whom supported him early in his career. He went on the establish himself as one of the most idiosyncratic and influential French photographers, combining a subtle artistic sensibility with the heat and sensuality of his native Provence. Clergue's archive contains a vast array of imagery, but there are three strong themes that emerge female nudes, bullfighting, and Picasso and his circle. While the nudes have become iconic in the history of photography, all three subject matters are of significant, recurrent interest to Clergue, allowing him to express himself and his world.

Clergue's genius is to produce beautiful images that appeal on a sensual level, but that also engage the viewer intellectually. His photographs speak of the South of France: heat, sand, dust, art, sensuality and, in the case of bullfighting, life and death. They take us on a journey through Clergue's life and passions, while also revealing his deeper thoughts about the world and his place within it.

Ένας από αυτούς ήταν ο Pablo Picasso που γνωρίστηκαν στην Αρένα της Arles το 1953. Ο ήδη διάσημος Picasso έκανε κριτική στη δουλειά του νεαρού φωτογράφου που του άρεσε και τον κάλεσε να τον επισκεφτεί στο σπίτι του σε ένα χρόνο να του δείξει ότι καινούργιο θα αποφάσιζε να κάνει. Ο Lucien Clergue επηρεασμένος από το έργο του Picasso δημιούργησε στα ερείπια της Arles τους “Σαλτιμπάγκους” (Les Saltimbanques). Αυτή τη δουλειά έδειξε στον Picasso στο σπίτι του στις Κάννες σε ενάμιση και όχι σε ένα χρόνο το 1955. Αυτό ήταν το ξεκίνημα μιας θερμής φιλίας που κράτησε μέχρι το θάνατο του μεγάλου ζωγράφου το 1973. Τόσο στενής που ο Picasso βάπτισε την δεύτερη κόρη του Lucien Clergue.

Σαν να τον άγγιξε ένα μαγικό ραβδάκι από εκεί και πέρα η φωτογραφική καριέρα του ήταν ανοδική και εντελώς ξεχωριστή. Το 1955 ξεκινάει την σειρά με τα νεκρά πουλιά και ζώα.

Οι Τσιγγάνοι που ζούσαν στη Νότια Γαλλία του άλλαξαν τη ζωή. Το τραγούδι και η μουσική τους του έδωσαν το έναυσμα για να χτίσει μία όμορφη φωτογραφική μαρτυρία της καθημερινότητάς τους, των φεστιβάλ και των πανηγυριών τους. Τον δέχτηκαν σαν δικό τους άνθρωπο, έγινε μάνατζερ του διάσημου κιθαριστή Μανίτας ντε Πλάτα, τον έστειλε σε συναυλίες ακόμη και τόσο μακριά όσο η Νέα Υόρκη. Οι φωτογραφίες του ενέπνευσαν τον πολυπράγμονα φίλο του Ζαν Κοκτώ να πει για τους Τσιγγάνους: «Τραγουδούν, χορεύουν, σχηματίζουν έναν κύκλο που κανείς δεν μπορεί να διαπεράσει, εκτός κι αν έχει το ίδιο αβαρές αίμα που ρέει στις φλέβες τους».

Το 1956 γνωρίζει τον Jean Cocteau σπουδαίο φίλο και πηγή έμπνευσης, ενώ ξεκινάει την φωτογράφιση των πρώτων γυμνών στις παραλίες της Camargue. Εκδίδει το πρώτο βιβλίο με φωτογραφίες και κάνει την πρώτη του έκθεση στο Kunstgewerbemuseum στη Ζυρίχη. Γνωρίζει τον Edward Steichen που του αγοράζει μερικές φωτογραφίες για το MoMA και αργότερα τον προσκαλεί να συμμετάσχει σε ομαδική έκθεση με τους Bill Brandt και Yasuhiro Ishimoto. Το 1962 ταξιδεύει στην Μπραζίλια της Βραζιλίας μετά από πρόσκληση του μεγάλου μοντερνιστή αρχιτέκτονα Oscar Niemeyer. 

Ο Πικάσο είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της τέχνης και ξέρουμε πόσα πολλά του χρωστάμε. Όμως ανάμεσα στα υπόλοιπα που του χρωστάμε για την προσφορά του στην σύγχρονη τέχνη του χρωστάμε και ότι ενέπνευσε και έσπρωξε στην δημιουργία έναν πολύ σημαντικό Γάλλο φωτογράφο τον Lucien Clergue. Ο Πικάσο υπήρξε μέντορας  και φίλος του Clergue από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισε το 1953. Όταν πρωτοσυναντήθηκαν ο Πικάσο ήταν ήδη 72 χρόνων, ενώ ο Lucien Clergue 19.

Δημοσιεύει τα γυμνά Naissances d’Aphrodite, έργο για το οποίο ο Cocteau είπε ότι ο Lucien Clergue είναι ο μοναδικός μάρτυρας στη γέννηση της Αφροδίτης. Το 1969 γίνεται καλλιτεχνικός διευθυντής στο φεστιβάλ της Arles και το 1970 μαζί με τους Jean-Maurice Rouquette και Michel Tournier δημιουργεί το σπουδαιότερο φεστιβάλ της Φωτογραφίας το Rencontres Internationales de la Photographie στην αγαπημένη του πόλη. Το 1971 για τις ανάγκες του φεστιβάλ ταξιδεύει σε 55 μέρες σχεδόν σε όλο τον κόσμο με σκοπό να γνωρίσει από κοντά σπουδαίους φωτογράφους και να τους προσκαλέσει στο φεστιβάλ. Γνωρίζει και γίνεται φίλος με όλους τους σπουδαίους φωτογράφους του καιρού του.

Το 1975 ξεκινάει τα περίφημα αστικά γυμνά του ανάμεσα τους και τα zebra nudes. Παίρνει αλλεπάλληλα βραβεία και τιμάται όσο λίγοι φωτογράφοι εν ζωή. Παίζει σπουδαίο ρόλο στην ίδρυση εξαιρετικών σχολών φωτογραφίας στην Γαλλία ενώ τον καλούν να διδάξει σε πάμπολλα ξένα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Το 2013 γίνεται πρόεδρος της Γαλλικής Ακαδημίας Τεχνών. Μια γεμάτη ζωή και μια καριέρα στην φωτογραφία που έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο. Ένας άνθρωπος και φωτογράφος που αποτέλεσε ο ίδιος και το έργο του πηγή έμπνευσης και άνοιξε το δρόμο σε πάρα πολλούς νέους φωτογράφους, ενώ φρόντισε να τιμηθούν όπως τους άξιζε αρκετοί από τους παλιούς.

Ο Λουσιέν Κλεργκ πέθανε στη πόλη Νιμ της Νότιας Γαλλίας στις 15 Νοεμβρίου 2014, σε ηλικία 80 ετών.

Clergue has said, "Three subjects are my main interest: death, life and a kind of no-man's-land in between. The death of the bulls at the bullfight, the nude female in true nature, landscape, seascape, sandscape are the essentials of my permanent research to find the beginnings of our world and ourselves."

Πηγή:  https://photographyinfo.gr/blog/tag/lucien-clergue/

Αμέτρητα «σπίτια» για τη ζωή στο Σύμπαν. Astronomers answer key question: How common are habitable planets?

Astronomers use the term "habitable zone" to indicate an orbit not too far from the star such that water freezes, and not too close such that water vaporizes. Habitable zones are orbital areas where the heat from the star creates lukewarm temperatures at which liquid water can exist, and water is the presumed prerequisite for life. Credit: Petigura/UC Berkeley, Howard/UH-Manoa, Marcy/UC Berkeley

Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες μελετώντας κάθε φορά τα νέα δεδομένα που προκύπτουν από τις παρατηρήσεις επίγειων και διαστημικών τηλεσκοπίων προχωρούν σε υπολογισμούς και εκτιμήσεις για τον αριθμό αλλά και τα είδη των πλανητών τόσο στον γαλαξία μας όσο και σε ολόκληρο το Σύμπαν.

Ορισμένες εξ αυτών επικεντρώνονται στον αριθμό των πλανητών που έχουν μέγεθος και συνθήκες παρόμοιες με αυτές της Γης, δηλαδή πλανητών που είναι δυνητικά φιλόξενοι για τη  ζωή. Η τελευταία τέτοια μελέτη αναφέρει ότι μόνο στον γαλαξία μας υπάρχουν περίπου 9 δισεκατομμύρια φιλόξενοι πλανήτες.

Η αποστολή

NASA's Kepler spacecraft observed 150,000 stars within a field in the constellation Cygnus. Credit: Erik Petigura, UC Berkeley

Ομάδα αμερικανών αστρονόμων ανέλυσε δεδομένα από την αποστολή Kepler η οποία αναζητά πλανήτες στον γαλαξία μας. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler τα τελευταία τρία χρόνια έχει εντοπίσει τα ίχνη περίπου 4 χιλιάδων πλανητών. Μέχρι στιγμής έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη 833 εξ αυτών. Η πρώτη φάση της αποστολής Kepler έχει ολοκληρωθεί αλλά οι επιτελείς της NASA μελετούν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το τηλεσκόπιο και επεξεργάζονται νέα σχέδια αξιοποίησής του.

Η κατοικήσιμη ζώνη

This is an animation explaining a new analysis of data from NASA's Kepler mission that concludes that about one in five sun-like stars have Earth-size planets in their habitable zone. Credit: Erik Petigura/UC Berkeley, Andrew Howard/UH, Geoffrey Marcy/UC Berkeley & Illumina Studios, Emeryville, Calif.

Ειδικοί του Πανεπιστημίου Μπέρκλι και του Πανεπιστημίου της Χαβάης μελέτησαν και ανέλυσαν δεδομένα που κατέγραψε το Kepler αυτά τα τρία χρόνια λειτουργίας του. Από το σύνολο των άστρων που υπάρχουν στον γαλαξία μας (ο αριθμός τους υπολογίζεται σε 100-400 δισ. άστρα) εκτιμάται ότι περίπου το 20% είναι άστρα σαν τον Ήλιο. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένα στα πέντε άστρα σαν τον Ήλιο στον γαλαξία μας διαθέτει πλανήτες με χαρακτηριστικά (μέγεθος, ατμοσφαιρικές συνθήκες, θερμοκρασία κ.α) παρόμοια με αυτά της Γης. Οι πλανήτες με αυτά τα χαρακτηριστικά βρίσκονται στη λεγόμενη κατοικήσιμη ζώνη: την περιοχή που η απόσταση του πλανήτη από το μητρικό του άστρο είναι τέτοια που να δημιουργεί συνθήκες ευνοϊκές για την ανάπτυξη και συντήρηση της ζωής όπως για παράδειγμα, την παρουσία νερού σε υγρή μορφή.

Μια Γη... δίπλα μας

Analysis of four years of precision measurements from Kepler shows that 22±8% of Sun-like stars may have Earth-sized planets in the habitable zone. Credit: Erik A. Petigura.

Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι ο αριθμός των πλανητών που βρίσκονται εντός της κατοικήσιμης ζώνης και διαθέτουν χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά της Γης στον γαλαξία μας ανέρχεται σε 8,8 δισ. Εκτιμούν μάλιστα ότι ένας τέτοιος πλανήτης μπορεί να βρίσκεται στη διαστημική μας γειτονιά και ειδικότερα σε απόσταση μόλις 12 ετών φωτός από τη Γη. Με δεδομένο ότι υπάρχουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξίες στο Σύμπαν καθένας εκ των οποίων διαθέτει εκατοντάδες δισεκατομμύρια άστρα είναι προφανές ότι ο αριθμός των πλανητών που μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή είναι απλά... ανυπολόγιστος. Βέβαια το αν έχει αναπτυχθεί κάπου ζωή και τι είδους μπορεί να είναι αυτή αποτελεί το μεγάλο ζητούμενο στο οποίο καλείται η επιστημονική κοινότητα να βρει απαντήσεις. Η νέα μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «PNAS».

Μαύρη τρύπα σε... άσπρο πέπλο. Black hole in... white veil

Μέσα στην περιοχή με το λευκό χρώμα κρύβεται με γιγάντια ενεργή μαύρη τρύπα. This image provides a view into the central region of a galaxy that is similar in overall appearance to our own Milky Way, but contains a much more active supermassive black hole within the white area near the top. This galaxy, known as NGC 4945, is only about 13 million light years from Earth and is seen edge-on. X-rays from Chandra (blue), which have been overlaid on an optical image from the European Space Observatory, reveal the presence of the supermassive black hole at the center of this galaxy.  Credit: X-ray: NASA/CXC/Univ degli Studi Roma Tre/A.Marinucci et al, Optical: ESO/VLT & NASA/STScI

H NASA έδωσε στη δημοσιότητα μια εντυπωσιακή εικόνα του γαλαξία NGC 4945 που έχει κοινά χαρακτηριστικά με τον δικό μας γαλαξία. Ο σπειροειδής NGC 4945 βρίσκεται σε απόσταση 13 εκ. ετών φωτός στον αστερισμό του Κενταύρου. Όπως και ο δικός μας γαλαξίας έτσι και ο NGC 4945 διαθέτει μια γιγάντια μελανή οπή η οποία όμως είναι πολύ πιο ενεργή από τη δική μας. 

H μαύρη τρύπα του NGC 4945 βρίσκεται μέσα στην περιοχή με το λευκό χρώμα της φωτογραφίας η οποία και αποτελεί σύνθεση εικόνων που έχουν καταγράψει από τον γαλαξία το διαστημικό τηλεσκόπιο Chandra και ισχυρά επίγεια τηλεσκόπια.