William Shakespeare
lived at a remarkable time—a period we now recognize as the first phase of the
Scientific Revolution. New ideas were transforming Western thought, the
medieval was giving way to the modern, and the work of a few key figures hinted
at the brave new world to come: the methodical and rational Galileo, the
skeptical Montaigne, and—as Falk convincingly argues—Shakespeare, who observed human
nature just as intently as the astronomers who studied the night sky. In The
Science of Shakespeare, we meet a colorful cast of Renaissance
thinkers, including Thomas Digges, who published the first English account of
the "new astronomy" and lived in the same neighborhood as
Shakespeare; Thomas Harriot—"England’s Galileo"—who aimed a telescope
at the night sky months ahead of his Italian counterpart; and Danish astronomer
Tycho Brahe, whose observatory-castle stood within sight of Elsinore, chosen by
Shakespeare as the setting for Hamlet—and whose family crest
happened to include the names "Rosencrans" and
"Guildensteren." And then there’s Galileo himself: As Falk shows, his
telescopic observations may have influenced one of Shakespeare’s final works. Dan
Falk’s The Science of Shakespeare explores the connections
between the famous playwright and the beginnings of the Scientific
Revolution—and how, together, they changed the world forever.
Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ( 1564 –1616 )
έζησε σε μια αρκετά σημαντική εποχή, η οποία σηματοδοτεί το πρώτο στάδιο της
Επιστημονικής Επανάστασης και την έκρηξη των νέων ιδεών που άρχισαν να
κυριαρχούν στη Δυτική σκέψη, όταν οι αντιλήψεις και οι ιδέες του Μεσαίωνα
άρχισαν να υποχωρούν και να δίνουν τη θέση τους σε νεότερες.
The French writer
Montaigne (1533-1592) was profoundly skeptical: He questioned the authority of
religious and political leaders. He questioned the wisdom of the ancient
philosophers. He questioned mankind’s privileged status in the cosmic
hierarchy. He even questioned the power of reason to make sense of the world.
His sprawling Essays --
in which he shares his thoughts on life, the universe, and just about
everything else -- were published over a 22-year period, beginning in the
1570s. Scholars have long remarked on the similarities between numerous passages
from Shakespeare’s plays and de Montaigne’s Essays. One striking
example can be found in The Tempest, where Shakespeare borrows
(with only minor tweaks) Montaigne’s description of the natives of Brazil, and
their seemingly-idyllic life. But there is more to be found in Montaigne: He
mentions atomism, and even Copernicus. More generally, the questioning attitude
that threads its way through the Essays may inform some of
Shakespeare’s later works, such as the almost nihilistic King Lear.
Ανάμεσα
στις εμβληματικές φιγούρες της νέας εποχής ήταν, σαφώς, ο Γαλιλαίος (1564-1642) και η
μεθοδική, ορθολογική σκέψη του, αλλά και ο σκεπτικιστής Γάλλος
δοκιμιογράφος Μονταίνιος (1533-1592).
Στο
νέο βιβλίο του με τίτλο The Science of Shakespeare: A New Look at the
Playwright’s Universe (Εκδ.Thomas Dunne Books) ο δημοσιογράφος
επιστημονικών θεμάτων Dan Falk εξερευνά
τη σύνδεση του θρυλικού θεατρικού συγγραφέα με το πνεύμα της Επιστημονικής
Επανάστασης, υποστηρίζοντας ότι ο Σαίξπηρ επηρεάστηκε από την επιστήμη,
ιδιαιτέρως από τα νέα επιτεύγματα της αστρονομίας και της παρατήρησης των
άστρων. Ο Dan Falk διαπιστώνει, ανάμεσα σε άλλα, ότι ο Σαίξπηρ άρχισε να
παρατηρεί την ανθρώπινη φύση με την ίδια προσήλωση που οι αστρονόμοι της εποχής
μελετούσαν τον έναστρο ουρανό.
An illustration of
the Copernican universe from Thomas Digges' book. Copernicus had published his
groundbreaking book, On the
Revolutions of the Heavenly Spheres, in 1543 --
twenty-one years before Shakespeare’s birth; in it, he places the earth among
the planets, and positions the sun at the center of the cosmos. The first
English account of this heliocentric (sun-centered) theory came two decades
later, with the work of a statesman-scientist named Thomas Digges (c.1546-1595).
In 1576, Digges published an updated version of an almanac written by his
father. The almanac included a vision of the cosmos even more radical than that
of Copernicus: He included a diagram of the cosmos in which the stars are
seen to extend outward without limit -- a remarkable vision of a possibly
infinite cosmos. Did Shakespeare catch wind of this idea? Perhaps. A
handful of scholars have pointed to a possible clue in a remarkable passage in Hamlet,
in which the prince envisions himself as "a king of infinite space."
Could he be alluding to the new, infinite universe described -- for the first
time -- by his countryman Thomas Digges?
Ο
συγγραφέας δεν κάνει γενικόλογες διαπιστώσεις. Aναζητά τις επιρροές που πιθανόν
δέχτηκε ο Σαίξπηρ από τους σημαντικότερους στοχαστές της Αναγέννησης:
In November of
1572, a bright new star lit up the night sky, appearing in the constellation of
Cassiopeia. (We now recognize such an event as a supernova, the explosive
death of a massive star.) Shakespeare was only eight at the time -- but we know
that Thomas Digges made detailed observations of the object, as did astronomer
Tycho Brahe (1546-1601), observing from Denmark; today we call it "Tycho’s
star." Astronomer Donald Olson, of Texas State University, has
argued that the star observed by Prince Hamlet shining "westward from the
pole" was inspired by Shakespeare’s boyhood memory of Tycho’s star --
reinforced, perhaps, by a reference to it in Holinshed’s Chronicles,
published fifteen years later. (At the very least, Shakespeare would have seen
the next supernova – "Kepler’s star," which appeared
in 1604.) One might also note that Tycho observed the stars from the Danish
island of Hven, barely a stone’s throw from the castle of Elsinore, chosen by
Shakespeare as the setting for Hamlet. Finally, we might take a
close look at Tycho’s extended family: An engraving from the 1590s shows Tycho
surrounded by the family crests of a dozen or so relatives; among these names
we find a "Rosencrans" and a "Guildensteren."
Τον
Βρετανό μαθηματικό και αστρονόμο Tomas Digges που ζούσε στην ίδια γειτονιά με
τον κορυφαίο δραματουργό, τον Thomas Harriot, που είναι γνωστός και ως «Άγγλος
Γαλιλαίος», αφού είχε στρέψει το τηλεσκόπιο του στον ουρανό πριν από τον
Γαλιλαίο, τον Δανό αστρονόμο Τύχο Μπράχε, του οποίου το κάστρο-παρατηρητήριο με
θέα το Έλσινορ επελέγη από τον Σαίξπηρ ως τόπος δράσης στον «Άμλετ», αλλά και
τον Γαλιλαίο: οι αστρολογικές παρατηρήσεις του εντοπίζονται, σύμφωνα με τον
Falk, σε ένα από τα τελευταία και παραγνωρισμένα έργα του Σαίξπηρ, τον Κυμβελίνο.
Facsimile of the first
page of Cymbeline from the First
Folio.
Ο
Falk αναφέρεται σε μια σκηνή μεγάλης συμβολικής δύναμης, στην τελευταία πράξη
του ρομαντικού δράματος, όπου ο Σαίξπηρ εμφανίζει πρώτη φορά στο κοινό τον Δία.
Αν και αρκετοί χαρακτήρες στα έργα του Σαίξπηρ τον επικαλούνται, ο Δίας δεν
κάνει ανάλογη εμφάνιση σε άλλο έργο του δραματουργού. Ο θεός δεν εμφανίζεται
μόνος του. Κάτω από αυτόν οι θεατές βλέπουν τέσσερα φαντάσματα να κινούνται σε
έναν κύκλο… «Θα μπορούσαν αυτά τα
φαντάσματα να αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα φεγγάρια του Δία που είχαν ανακαλυφθεί
εκείνη την εποχή από τον Γαλιλαίο;», αναρωτιέται ο Dan Falk.
Στο
βιβλίο αναζητούνται μεθοδικά αρκετές ακόμα σχέσεις ανάμεσα στον κόσμο του
Σαίξπηρ και της Επιστήμης, για να τονιστεί ο τρόπος που οι επιστημονικές
ανακαλύψεις επηρέασαν τις αντιλήψεις των ανθρώπων για τη φύση, την τέχνη, τη
δημιουργία και την ίδια μας την ύπαρξη.
.jpg)
